Historia zatacza koło

W ostatnich latach pogłoski o zmianach na stanowisku selekcjonera reprezentacji przestały szokować polskich kibiców. Tylko w XXI wieku naszą kadrę prowadziło aż czternastu szkoleniowców. Najdłuższą kadencję z nich wszystkich odbył Adam Nawałka, który pracował z kadrą pięć lat.

Ciężko zatem dziwić się, że po nie wywalczeniu awansu na mundial, a następnie zremisowaniu z Bośnią i Hercegowiną i przegraniu ze Szwedami po raz drugi, w mediach coraz głośniej robi się wokół tematu zwolnienia szkoleniowca. Jak przekazują Meczyki, dzisiejszy mecz z reprezentacją Rumunii ma być bardzo istotny w kwestii utrzymania posady trenera kadry narodowej. W przypadku niekorzystnego wyniku przyszłość selekcjonera może stać pod dużym znakiem zapytania.

Nowe, stare rozdanie

Na ten moment faworytem do zastąpienia trenera Urbana wydaje się były selekcjoner pierwszej reprezentacji, a obecny szkoleniowiec kadry U-21 – Jerzy Brzęczek. Głównymi argumentami za ponownym zatrudnieniem 55-latka są wyniki jakie osiąga w eliminacjach do mistrzostw Europy, a także 3-letnie doświadczenie jakie posiada na omawianym stanowisku.

Kiedy zapytany o medialne pogłoski, szkoleniowiec skomentował je w następujący sposób:

My jesteśmy skoncentrowani na tym, co się dzieje. Nie byłem jakąś popularną osobą w ostatnich latach, ale znam swoją wartość. Wiem, jaką pracę wykonaliśmy wspólnie ze sztabem – bo to niesamowici ludzie. Wiem, jaką pracę wykonaliśmy, kiedy miałem zaszczyt być selekcjonerem pierwszej reprezentacji. Mamy w świadomości błędy, jakie popełnialiśmy i teraz korzystamy z tych doświadczeń. To jest piękna przygoda, przygodo trwaj. Pierwsza reprezentacja? Teraz otwieram drzwi do kadry U21

Artykuł Posada Jana Urbana zagrożona? Media już mówią o jego potencjalnym następcy pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Michał Gurgul

Chyba najbardziej oczywista postać z młodzieżowej kadry, która jest idealnie brakującym elementem seniorskiej układanki. Lewy obrońca Lecha Poznań jest filarem zespołu U-21 i jednocześnie autorem eliminacyjnego sukcesu. W przypadku bezpośredniego awansu młodzieżówki do Euro praktycznie obowiązkiem jest powołanie 20-latka do pierwszej reprezentacji. Nawet jeśli trenerem pozostanie Jan Urban.

Nieobecność Gurgula w seniorskiej reprezentacji można usprawiedliwić niedoborem lewych obrońców również w kadrze młodzieżowej. Jerzy Brzęczek, grający czwórką obrońców, nie chciałby ryzykować utraty tak kluczowego zawodnika, nawet kosztem luki w pierwszej drużynie narodowej w Lidze Narodów. Teraz, gdy Gurgul może być wolny w listopadzie, okazja do przetestowania czwórki obrońców z 20-latkiem na lewej stronie wydaje się niemal niepowtarzalna. Obojętnie z jakim trenerem.

Bartosz Mazurek

Drugi z najbardziej oczywistych kandydatów do seniorskiej kadry, który rozegrał fenomenalne spotkanie ze Szwecją zakończone dubletem. 19-latek najpierw przebojem przebił się do pierwszego składu Jagiellonii Białystok, żeby zaledwie kilka miesięcy później być bohaterem hitowego transfery do RB Salzburg. Tam już jest gwiazdą i przykuł uwagę wielu potentatów z całej Europy. Mazurek ma uniwersalny atut, którym nie pogardziłby żaden zespół — dominację w środku pola.

To, jak świetnie ten 19-latek balansuje na linii pomocy może robić wrażenie nawet na bardziej doświadczonych kolegach z zespołu. Do tego dochodzi mentalność na poziomie klasy światowej zawodnika oraz niebywała skuteczność jak na piłkarza, grającego na innej pozycji niż napastnik. Jest idealnym kandydatem do rotacji reprezentacyjnej, co znacząco wzbogaciłoby wartość ofensywną naszej kadry. Kto mógłby odpaść kosztem Mazurka? Wydaje się, iż selekcjoner musiałby zrezygnować z Kacpra Urbańskiego, bądź któregoś ze snajperów. Oczywistym wyborem wydawałby się więc Karol Świderski.

Daniel Mikołajewski

Niekończące się rozważania o obsadzie wysuniętej pozycji mogły znaleźć rozwiązanie w lidze szwajcarskiej. Daniel Mikołajewski to bramkostrzelny napastnik z całkiem niezłej ligi europejskiej, którego reprezentacja potrzebuje. 20-latek występujący na co dzień w Luzern w 8 oficjalnych meczach (młodzieżówka + klub) tego sezonu strzelił 4 gole (w tym hattrick z Grasshopers) i zanotował 4 asysty ( w tym dwie z Young Boys, czy jedna z Servette). Jest to napastnik już w tym momencie na średnim europejskim poziomie, którego nie sposób całkowicie ignorować w kontekście ewentualnych powołań. Szczególnie w przypadku ostatniego niedoboru.

Mateusz Kowalczyk

Ostatnim zawodnikiem, który jest gotowy na debiut w seniorskiej kadrze jest Mateusz Kowalczyk. Świadczy o tym chociażby jego ekstraklasowe doświadczenie. 22-latek rozegrał do tej pory już 65 meczów w najwyższej klasie rozgrywkowej, strzelając 4 razy i asystując 9-krotnie. Gracz GKS-u Katowice jest także ostoją młodzieżowej kadry.

Praktycznie od 2 lat (z przerwami na kontuzje) jest zawodnikiem, który gra od deski do deski i to w tak młodym wieku. Coś musi za tym iść, a jeśli Jerzy Brzęczek przejąłby pierwszą reprezentację z pewnością postawiłby na Kowalczyka. Niewykluczone, iż ucierpiałby na tym Kacper Urbański lub Bartosz Slisz, jednak po ostatnich meczach za żadnym z nich raczej nie zatęsknilibyśmy.

Realny scenariusz?

Jak najbardziej! Jerzy Brzęczek stworzył z powyższymi zawodnikami silniejszą więź niż z niektórymi graczami pierwszej kadry. Awansując na duży turniej nie chciałby wychodzić z kadry z pustymi rękoma, więc z pewnością zabrałby ze sobą tych piłkarzy. Nawet jeśli Jan Urban zostanie na stanowisku selekcjonera to powinien rozważyć każdego z nich w kontekście listopadowych powołań. Z zastrzeżeniem, tylko gdy Polska U-21 awansuje bezpośrednio na przyszłoroczne mistrzostwa Europy.

Niewykluczone, że szansę dostaną także inni gracze. W końcu jeszcze niedawno mianowano awansem Kacpra Potulskiego, Wojciecha Mońkę, czy Sławomira Abramowicza. Każdy z nich może być przyszłością w reprezentacji, jednak wymagane jest odpowiednio wczesne wdrożenie. Nie ma potrzeby zwlekać po urbanowskiemu i warto zacząć eksperymentować nawet kosztem niesatysfakcjonujących wyników.

Artykuł Ekipa Brzęczka, czyli kogo może zabrać ze sobą trener kadry U-21 pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Pycha

Nie, Robert Lewandowski nie jest niezastąpiony, a udowodnił to mecz ze Szwecją. Nie możemy traktować Roberta jako zbawcę polskiej ofensywny i leku na nieskuteczność w ataku. Fatalny występ z Bośnią ponownie wzbudził zwątpienie w przydatność gracza Chicago Fire w reprezentacji Polski. Przesadne mniemanie, iż klasa sama w sobie wygra mecz zostało całkowicie zweryfikowane w piątkowym spotkaniu.

Mateusz Żukowski, pomimo braku zdobytej bramki, potwierdził iż Polska ma więcej napastników o różnej charakterystyce. Ospałego, niecelnego Lewandowskiego zastąpił gracz dynamiczny, wizjonerski i po prostu chcący grać. Pogarda Jana Urbana dla innych napastników (między innymi dla Karola Czubaka) jest w pełni nieuzasadniona. Cieszy fakt, że selekcjoner uległ opinii publicznej i zaryzykował w oparciu nie o dorobek piłkarski, lecz o aktualną formę.

Chciwość

Czego właściwie spodziewamy się po reprezentacji Polski? Można odnieść wrażenie, iż napompowany balonik jest rozmiarowo porównywalny do tego, stacjonującego na co dzień przy PGE Narodowym. Oczekujemy gry w Dywizji A i bezproblemowego awansu na każdy duży turniej przy całkowitym niedoborze klasowych piłkarzy. Udane mecze drużyny narodowej sprzed 10 lat rozpieściły kibiców na tyle, iż każdy mniej udany mecz kończymy rozczarowani.

Warto postawić poprzeczkę nieco niżej i zamiast celować w awans warto skupić się na utrzymaniu. Szwecja ma na papierze lepszy skład niż reprezentacja Polski, a my sami musimy realnie przyrównywać się właśnie do Bośni, która przecież grała na mundialu, ogrywając w barażu Włochów. Przy klasie naszej drużyny i zawodników jeden punkt z Bośnią naprawdę nie jest złym wynikiem. Największym rozczarowaniem mogłaby okazać się porażka z pogrążoną w kryzysie Rumunią, a nie remis z uczestnikiem mundialu, który wyszedł z grupy.

Nieczystość

Tutaj nieco metaforycznie, bo kolejne eskalujące problemy w reprezentacji próbujemy przykrywać kolejnymi zmianami, dziwnymi eksperymentami, czy kompletnie niewytłumaczalnymi ewolucjami. Owszem, wynik z Bośnią nie jest satysfakcjonujący, jednak gra obronna wyglądała w tamtym meczu całkiem nieźle. Co zrobił więc Jan Urban? Zmienił personalia i formację obronną. Taki brak klarownego obrazu reprezentacji wprowadza praktycznie każdego w zakłopotanie.

Fatalny Jakub Kiwior w meczu z Bośnią wychodzi w pierwszej jedenastce ze Szwecją (pomimo zmiany pozycji), a bardzo dobrze grający Kacper Potulski siada na ławce. System gratyfikacji w naszym zespole jest niejasny zarówno dla kibica, jak i samych piłkarzy. Jeśli selekcjoner nie potrafi wynagradzać piłkarzy za dobre występy, to po co daje im jakąkolwiek nadzieję.

Zazdrość

Patrzymy na Chorwatów, Szwedów, Duńczyków — drużyny z krajów mniej liczebnych lub po prostu mniejszych, które osiągają większe sukcesy na arenie międzynarodowej. Zamiast zazdrościć tym drużynom, powinniśmy skupić się na tym czego brakuje nam, a co mają oni. Pokazywanie się na arenach międzynarodowych najbardziej medialnym składem nie zawsze może przynieść wymierne rezultaty, a czasem można postawić na skromność, nawet kosztem szeroko pojętego PR-u.

Warto czasami zrezygnować z głośnych nazwisk, gdyż granie tylko nimi może wskazywać na dosłowną zazdrość. W końcu oni mają, to my też mamy. A może zamiast ślepo stawiać na znane nazwiska, warto wypromować zawodników z Ekstraklasy albo młodzież? Nasz zespół jest niespójny, bo jest złożony właśnie z nazwisk, a nie z zazębiających się systemów. Może pora na zmianę systemową, a nie skromną ewolucję?

Łakomstwo

Grzech chyba najlepiej pasujący do aktualnej reprezentacji Polski. Za dużo oczekiwań, za dużo kombinowania, za dużo gadania, za dużo powietrza w tym baloniku. Polska drużyna narodowa jest głodna sukcesów, których nie jest w stanie osiągnąć. Zamiast stawiając sobie cele niemal nieosiągalne, warto zacząć od podstaw i wyciągać na bieżąco konsekwencje. Coś nie działa w obronie? Warto skorygować ustawienie lub wytyczne, a nie głosić wszem i wobec niemal co mecz rewolucję.

Polska reprezentacja zaczyna pożerać własny ogon poprzez powoływanie zawodników jeszcze niedawno z niej skreślanych, takich jak Tymoteusz Puchacz, Przemysław Frankowski, czy Kacper Urbański. Nagle okazali się godni powołania, a jeszcze pół roku nie. Ich forma nie uległa znaczącej zmianie (może z wyjątkiem Urbańskiego), a nadmiar eksperymentów z zawodnikami powoduje chaos i konsternację zamiast postawić na solidność i powtarzalność.

Gniew

Tutaj warto skupić się bardziej na mentalności polskich piłkarzy. Niemal zawsze stracony gol wiąże się z „psychiczną załamką”, która postępuje wraz z kolejnym minutami meczu. Piłkarze zaczynają gniewać się na wszystko co się wokół nich dzieje: siebie nawzajem, kibiców, trenera, przeciwników, sędziego. Frustracja osiąga maksimum, a oni sami zaczynają popełniać coraz więcej błędów.

Mentalność, to coś nad czym nasza drużyna narodowa powinna popracować. Warto postawić na rozwój nie tylko fizyczny, ale również psychiczny. Kadrze przydałby się psycholog, który nauczyłby piłkarzy uczenia się na porażkach. Tymczasem podczas meczów reprezentacji następuje efekt kuli śnieżnej, potęgujący jej problemy z każdą minutą nieudanego spotkania.

Lenistwo

Skąd my to znamy? Odgrywanie do bramkarza, szukanie napastników długimi piłkami, czy opieszałość w konstruowaniu ataków pozycyjnych. Nasz styl gry wygląda po prostu nudno, co uwypukliła potrafiąca świetnie organizować się w środku pola Szwecja. Leniwe granie reprezentacji Polski opiera się na wyszukiwaniu momentów i okazji, a nie realnej dominacji na boisku za pomocą regularnych, składnych akcji.

Kadra nie ma wypracowanych żadnych schematów i to widać. U Szwedów, czy Bośniaków można było zobaczyć pewne powtarzające się rozwiązania, które wychodziły im mniej lub bardziej. W reprezentacji Polski można było zobaczyć spontanicznie wymyślone akcje, które nie wydawały się opartymi na jakichkolwiek taktycznych schematach. Nasza kadra gra po prostu chaotycznie, co jest spowodowane taktycznym lenistwem zarówno sztabu, jak i piłkarzy.

Rozgrzeszenie w piątek?

Jeśli reprezentacja Polski nie zwycięży w starciu z Rumunią to możemy mówić o kompromitacji. Na papierze najsłabszy zespół naszej grupy nie zdobył ani jednego punktu. Mecz ten zweryfikuje wszystkie powyższe grzechy i nie tylko. Być może najbardziej kluczowe spotkanie tegorocznej Ligi Narodów i ostateczna pokuta dla drużyny Jana Urbana.

Artykuł Siedem grzechów reprezentacji Polski. Co zgubiło Biało-Czerwonych? pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Faza pucharowa na mundialu i dobry start w Lidze Narodów

Szwedzi tak samo jak Bośniacy dali radę wyjść z grupy na mistrzostwach świata. Jednak tak samo jak nasz piątkowy rywal, zrobili to w średnim stylu. Awans dało im tak właściwie wysokie zwycięstwo z Tunezją w pierwszym meczu, bo potem przegrali wysoko z Holandią i zremisowali z Japonią. W fazie pucharowej przegrali w słabym stylu z Francją. Z tego meczu nie możemy zbyt dużo wyciągnąć, bo tam Francuzi totalnie zdominowali Szwedów. W piątek Skandynawowie zagrali premierowy mecz w Lidze Narodów z Rumunią. W nim błysnęły dwie największe gwiazdy tej kadry — Alexander Isak i Viktor Gyokeres.

Zabójczy atak

Szwecja po suchych latach w ofensywie, po odejściu Ibrahimovicia na emeryturę dostała podwójny prezent od losu. Najpierw po latach tułaczki po mniejszych klubach Alexander Isak znalazł swoje miejsce w Premier League, gdzie w ostatnich trzech latach stał się topowym napastnikiem. Następnie w lidze portugalskiej wybuchł talent Viktora Gyokeresa, który później przeszedł do Arsenalu. Urósł także w reprezentacji pod nieobecność Isaka. W tym roku strzelił dla kadry Szwecji 7 bramek w 7 spotkaniach, w tym najważniejszą przeciwko nam w barażach.

Co prawda Gyokeres nie zachwycał dotychczasowo formą w tym sezonie ligowym (nadal nie strzelił żadnej bramki dla Arsenalu w aktualnych rozgrywkach), ale w reprezentacji obok Isaka odżył. Obaj panowie strzelili Rumunii po bramce, przy czym będący w świetnej formie zawodnik Liverpoolu był najlepszym zawodnikiem na boisku. Na szczęście dla polskich obrońców, Isak nie będzie dysponowany na dzisiejszy mecz, jednak nasza defensywa w dalszym ciągu musi mieć się na baczności.

Rozbiegana pomoc

Druga linia szwedzkiej kadry stoi na Bergvallu i Ayarim, którzy skutecznie utrudniali nam grę już pół roku temu. Pomocnik Tottenhamu wtedy po wejściu z ławki zaliczył żółtą kartkę, a Ayari otworzył mecz asystą przy pierwszym golu Elangi. Od tamtego czasu Ayari zagrał w podstawowym składzie we wszystkich meczach Szwecji, a młody pomocnik Tottenhamu zbudował swoją pozycję wchodząc z ławki, aktualnie będąc podstawowym partnerem Yasina. W meczu z Rumunią obaj zagrali pełne 90 minut.

Na skrzydłach Szwecji pod nieobecność Elangi straszą dynamiczni i rozbiegani Nanasi i Bernhardsson. Ten drugi jest dosyć eksperymentalnym wyborem, bo do tej pory grał w kadrze od czasu do czasu, zazwyczaj łapiąc ogony po zejściu Elangi. Drugą opcją na prawym skrzydle dla trenera Grahama jest dobrze nam znany z boisk Ekstraklasy Patrik Walemark. Z Rumunią zaliczył on 13 minut na boisku. Kto wie, może ze względu na to gdzie na co dzień gra skrzydłowy Lecha angielski szkoleniowiec wystawi go na Polskę?

Defensywa, czyli najsłabszy punkt

Obrona Szwecji to przede wszystkim kapitan kadry — Victor Lindelof. Z jednej strony daje on szwedzkiej kadrze ogrom doświadczenia. Z drugiej strony lata świetności ma już za sobą. Drugim stałym punktem defensywy Szwecji był Isak Hien, ale od momentu kontuzji na mistrzostwach świata dalej nie wrócił do gry. Mimo dużego doświadczenia tych dwóch graczy, defensywa jest zdecydowanie najsłabszym punktem kadry Pottera. Szwedzi w 11 meczach pod wodzą Anglika stracili 20 bramek, strzelając ich w tym czasie tyle samo. Dla porównania, nasza kadra w tej samej ilości meczów pod przewodnictwem Jana Urbana straciła tych bramek trzynaście. To też nie jest dobrym wynikiem, a i tak lepszym niż Szwedów.

Jak zagrać ze Szwecją?

Wiemy już, że najmocniejszą stroną Szwedów jest ich zabójczy atak, a najsłabszym punktem jest wiecznie niebędąca w optymalnym składzie obrona. Jak więc powinniśmy zagrać przeciwko kadrze Pottera? Odpowiedź wydaje się leżeć pod nosem, bo przecież na wiosnę byliśmy bardzo blisko pokonania tej drużyny, a zabrakło nam wtedy trochę szczęścia i sprawiedliwości sędziego.

Dziś wiedząc już jak wyglądał tamten mecz i jaki jest stan naszej kadry wyszedłbym ustawieniem z czwórką z tyłu. Dobrym rozwiązaniem będzie postawienie na nasz mur z Porto, bez kombinowania z Kiwiorem na boku obrony, co totalnie nie wyszło w meczu z Bośniakami. Na bokach Przemek Frankowski i Matty Cash, zapewni to dynamikę w starciach z rozbieganymi bokami.

Środek pola to miejsce, w którym musimy zdominować Szwedów. Obok świetnego Zielińskiego bardzo dobrze wyglądał ostatnio Wiktor Nowak i to na niego bym postawił przeciwko Szwecji. Pójdźmy trochę w ich ślady i postawmy na świeżość i polot w pomocy. Oprócz tego na lewe skrzydło koniecznie musi wrócić Nicola Zalewski, który w ostatnim meczu nie błyszczał jak to on potrafi, ale w marcu w Szwecji był najgroźniejszym naszym zawodnikiem. Na drugiej stronie oczywiście musi wyjść Skóraś, który też nie błyszczał z Bośnią, ale lepszego wyboru nie ma.

I najważniejsze pytanie na koniec: w jakiej formie będzie Robert Lewandowski? Najlogiczniejsze przy rozchwianej obronie Szwedów byłoby wystawienie dwójki z przodu, ale ledwo co operujemy jednym napastnikiem. Czy opcją jest wystawienie obok Lewego na przykład Marcela Reguły czy jednak zostajemy przy podwieszonym za Robertem Sebastianem Szymańskim? Na takie pytanie musi sobie odpowiedzieć selekcjoner Urban, bo moim zdaniem nie ma opcji na grę Karola Świderskiego w aktualnej formie w pierwszym składzie.

Artykuł Polska — Szwecja. Na kogo uważać? Analiza rywala pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.