10. Szymon Żurkowski

Choć siedmiokrotny reprezentant Polski spędził w Górniku tylko trzy sezony, to swoją postawą warto było go tu wyróżnić. Żurkowski trafił do Zabrza w 2016 roku i razem z drużyną awansował do Ekstraklasy. Jego rola jednak nie była wówczas aż tak kluczowa jak w przyszłym sezonie. Podczas kampanii 2017/2018 Żurkowski grał tak dobrze, że został nagrodzony statuetką na gali Ekstraklasy za największe odkrycie sezonu. Warto dodać, iż Górnik Zabrze zajął wówczas 4. miejsce w lidze, co oznaczało eliminacje do Ligi Europy. W nich jednak polska drużyna odpadła w drugiej rundzie ze słowackim Trencinem.

Sezon 2018/2019 był dla Żurkowskiego równie udany, co zaowocowało wówczas rekordowym transferem wychodzącym z Górnika Zabrze. Środkowy pomocnik przeszedł bowiem do Fiorentiny za 3,7 mln euro. Dopiero późniejsze transfery Dominika Sarapaty do Kopenhagi za 4 mln euro oraz Lukasa Ambrosa do Anderlechtu za 5 mln euro przebiły ten rekord. W Górniku zawodnika cechowały jednak przede wszystkim niespożyta energia, odbiór piłki, rajdy w pole karne oraz serce do gry, co z pewnością było doceniane przez kibiców klubu.

9. Przemysław Wiśniewski

Wychowanek Górnika Zabrze spędził w klubie pełne cztery sezony. Pierwszy z nich rozegrał w trakcie rozgrywek 2018/2019. Wówczas Wiśniewski zagrał w 25 spotkaniach, w trakcie których udało mu się nawet zaliczyć asystę. Przez następne trzy kampanie regularnie pełnił rolę filara defensywy Górnika Zabrze. Łącznie przez całą swoją karierę w barwach Trójkolorowych Wiśniewski rozegrał 136 mecze, podczas których zdobył 4 bramki i zaliczył 6 asyst. Właśnie te liczby i fakt, iż zawodnik przeszedł z roli wychowanka po podstawowego zawodnika, aż po transfer do włoskiej Venezii zapewniły mu miejsce w czołowej dziesiątce.

8. Paweł Bochniewicz

Na 8. miejscu stawiamy podobnego kalibru piłkarza co wspomniany powyżej Wiśniewski. Paweł Bochniewicz po raz pierwszy zagrał w Górniku w 2017 roku, gdy powrócił do Polski po przygodzie w hiszpańskiej Granadzie oraz we włoskich Regginie i Udinese. Pobyt w Zabrzu bardzo mu pomógł w dalszej karierze, gdyż to właśnie tu zaczął regularnie grać. Obrońcę charakteryzowała świetna gra w powietrzu, która przekładała się także na bramki. Ciekawostką jest fakt, iż Bochniewicz w barwach Górnika strzelał w lidze bramkę w każdym sezonie. Nawet wtedy, gdy odszedł do Heerenveen w 2020 roku, zawodnik zdążył strzelić gola mimo zaledwie dwóch rozegranych meczów.

Do Górnika reprezentant Polski wrócił w sezonie 2025/2026 w trakcie zimowego okienka transferowego. Choć ciężko było mu się przebić do składu ze względu na Rafała Janickiego oraz Josemę, to i tak udało mu się trzy razy wyjść w podstawowej jedenastce i zdobyć z ekipą Puchar Polski. Na ten moment zawodnik pełni rolę rezerwowego. Mimo tego, miejsce w top 10 Bochniewicz dostaje za waleczną grę w obronie we wcześniejszych latach. Gdy po raz pierwszy przeszedł do Górnika od razu zajął miejsce w podstawowym składzie śląskiego klubu, który pod wodzą Marcina Brosza zajął wówczas czwarte miejsce w Ekstraklasie.

7. Paweł Olkowski

Paweł Olkowski to prawdziwa legenda Górnika. Prawy obrońca rozegrał bowiem aż 200 meczów dla Zabrzan, w trakcie których zdobył 7 bramek i zaliczył 15 asyst. Jakby tego było mało, Olkowski otrzymał zaledwie 7 żółtych kartek, co jak na obrońcę jest naprawdę wybitnym wynikiem. Pierwszy raz w barwach Górnika zawodnik ten zagrał w 2011 roku. To właśnie pod wodzą Adama Nawałki, który wówczas trenował zabrzański klub, kariera Olkowskiego się rozwinęła. Otrzymał on nawet powołanie do reprezentacji Polski, gdy wspomniany Nawałka został selekcjonerem naszej kadry. Do razu dał szansę gry Olkowskiemu, dla którego był to debiut w narodowych barwach. Miało to miejsce w 2013 roku w meczu ze Słowacją (Polska przegrała wówczas 0:2).

Olkowski następnie przez wiele lat grał w europejskich klubach takich jak Bolton, Gaziantep i FC Koeln. Do Polski wrócił w 2022 roku i od razu stał się kluczową postacią Górnika. W każdym sezonie od tamtego momentu zaliczył średnio około 24 mecze w lidze. Dodatkowo całą swoją karierę w klubie skończył w najlepszy możliwy sposób, czyli wygrywając upragniony przez wielu kibiców Puchar Polski, zdobyty po 54 latach przerwy.

6. Szymon Matuszek

W tym miejscu stawiamy na nazwisko najmniej znane kibicom Ekstraklasy. Szymon Matuszek to jednak wieloletni kapitan Górnika Zabrze, który dźwigał na sobie ciężar gry, gdy klub znajdował się w kryzysie. Defensywny pomocnik znacząco pomógł w odbudowie zespołu i razem z nim zdołał szybko powrócić do Ekstraklasy. W elicie zdobywał chociażby wspomniane wcześniej czwarte miejsce w lidze. Matuszek spędził w Górniku Zabrze cztery lata — od 2016 do 2020 roku, kiedy to przeniósł się do Miedzi Legnica. W trakcie całej swojej przygody w barwach Trójkolorowych pomocnik zanotował 141 meczów, uzyskując przy tym bilans 11 goli oraz 3 asyst.

Właśnie przez swoje zaangażowanie oraz oddanie dla klubu zawodnik ten dostaje tak wysoką pozycję w rankingu. Cenione u gracza były świetne umiejętności interpersonalne. Być może właśnie dzięki nim w 2025 roku Matuszek objął funkcję Trenera Indywidualnego Rozwoju Talentów Górnika, którą pełni do dziś.

5. Jesús Jiménez

Jiménez trafił do Górnika w sezonie 2018/2019 i z miejsca stał się kluczową postacią. Znakomicie uzupełniał się przede wszystkim z innym napastnikiem — Igorem Angulo, dzięki czemu Zabrzanie zdobywali mnóstwo bramek. Najlepszy sezon w wykonaniu Hiszpana miał miejsce w rozgrywkach 2019/2020, gdy zdobył 12 bramek i zaliczył 6 asyst w lidze. Kolejna kampania również była udana, gdyż zawodnik zajął czwarte miejsce w klasyfikacji króla strzelców, strzelając ponownie 12 bramek. Sezon 2021/2022 po raz kolejny zaczął się dla hiszpańskiego napastnika znakomicie — po 19 meczach Jiménez miał na koncie 8 goli i 4 asysty. Dorobek ten z pewnością byłby lepszy, gdyby nie to, że zawodnik zdecydował się na transfer do amerykańskiej MLS. Wówczas trafił do Toronto za 650 tysięcy euro. Po długoletniej przygodzie za granicą była gwiazda Górnika trafiła w 2025 roku do Bruk-Bet Termaliki Nieciecza, w której barwach występuje po dziś dzień.

4. Rafał Janicki

Najwyżej klasyfikowany Polak w naszym zestawieniu! Rafał Janicki trafił do Górnika w 2021 roku. Generał środka obrony miał już za sobą ogromne doświadczenie, gdyż reprezentował wcześniej takie kluby jak Lech Poznań, Lechia Gdańsk, Wisła Kraków i Podbeskidzie Bielsko-Biała. Jak się jednak okazało peak jego kariery dopiero miał nadejść. Janicki przez wiele lat dyrygował środkiem obrony Trójkolorowych i wielokrotnie zapobiegał utracie bramki przez swój zespół.

Najlepszą kampanię rozegrał jednak w poprzednim sezonie, w trakcie którego zdobył wicemistrzostwo Polski, Puchar Polski oraz otrzymał nominację do nagrody obrońcy sezonu PKO BP Ekstraklasy. Dodatkowo, liczbowo również zabłysł, zdobywając aż 4 bramki. Ten sezon zaczął zresztą równie fenomenalnie — po 13 kolejkach ma na koncie 2 bramki i 2 asysty, a jego zespół stracił zaledwie 11 goli, czyli najmniej w lidze razem z Lechem Poznań i Legią Warszawa. Janicki w sumie rozegrał do tej pory 170 meczów w barwach Trójkolorowych, zdobywając przy tym 12 bramek i 5 asyst. A to z pewnością nie koniec wyczynów generała!

3. Lukas Podolski

Na podium staje legenda niemieckiej piłki — Lukas Podolski. Lukas, który obiecał niegdyś babci wrócić na koniec kariery do Górnika Zabrze, musiał znaleźć się w tym zestawieniu. Jego wkład w rozwój klubu jest nieopisany. Zawodnik znalazłby się prawdopodobnie jeszcze wyżej, jeśli weźmiemy pod uwagę jego wkład także ten pozaboiskowy. Odkąd przyszedł do klubu, Górnik zaczął sprowadzać i promować zawodników, których później sprzedawano za miliony euro (np. Szymon Włodarczyk, czy Daisuke Yokota). Klub zyskał również ogromne zaufanie skautów, stając się świetnym miejscem do rozwoju dla młodych graczy. Natomiast sam Podolski został oficjalnie właścicielem Górnika Zabrze w maju tego roku.

Jeszcze jako aktywny piłkarz trafił do klubu w 2021 roku. Pierwszy sezon okazał się jego najlepszym pod względem strzeleckim, gdyż zawodnik trafił do siatki aż 9 razy, a do tego dołożył 4 asysty. Z kolei pod względem punktów w klasyfikacji kanadyjskiej (czyli bramek i asyst) kolejna kampania okazała się jeszcze lepsza, gdyż zawodnik zdobył 6 bramek i zaliczył 9 asyst.

Choć Górnik się rozwijał, Podolskiemu wciąż brakowało jakiegoś pucharu ze śląskim klubem, który można byłoby włożyć do gabloty. Sztuka ta udała się w poprzednim sezonie, gdy Górnik Zabrze zdobył Puchar Polski pod wodzą Michala Gasparika. Wówczas w finale z Rakowem Częstochowa Podolski wszedł symbolicznie na ostatnią minutę meczu, aby cieszyć się ze zwycięstwa z drużyną na murawie. Był to jego ostatni sezon w profesjonalnej karierze piłkarskiej. Łącznie jego statystyki w barwach Trójkolorowych wyglądają następująco: 135 meczów, 25 bramek i 22 asysty. Co ciekawe, Poldi zagrał więcej spotkań dla Górnika niż dla Arsenalu czy Bayernu Monachium.

2. Igor Angulo

Angulo to jeden z najlepszych napastników Ekstraklasy ostatniej dekady. Urodzony w Bilbao zawodnik trafił do Górnika w 2016 roku i z miejsca zaczął regularnie strzelać. Dzięki swoim popisom strzeleckim wywalczył z klubem awans do Ekstraklasy, a do tego zdobył koronę króla strzelców Nice 1. ligi z dorobkiem 17 goli. Kolejne sezony w jego wykonaniu były jeszcze lepsze: 23 gole w rozgrywkach 2017/2018, 24 w sezonie 2018/2019 i 16 w 2019/2020. Właśnie podczas wspomnianej kampanii 2018/2019 został królem strzelców Ekstraklasy. Jego wybitne liczby dawały mnóstwo pozytywnych emocji kibicom Trójkolorowych, a wielu sympatyków polskiej ligi kojarzyło Angulo z niesamowitej skuteczności. Właśnie dzięki temu znajduje się na drugim miejscu w naszym zestawieniu

Odkąd odszedł z klubu w 2020 roku do indyjskiego FC Goa, w Górniku nie było już tak bramkostrzelnego napastnika. Z pewnością wielu życzyłoby sobie, aby taki zawodnik jak Angulo biegał obecnie po ekstraklasowych boiskach, zwłaszcza że Górnik ma problem ze skutecznością swoich napastników. Podsumowując, liczby Angulo w barwach Trójkolorowych wyglądają imponująco: 154 mecze, 88 goli i 21 asyst.

1. Erik Janza

Najlepszym zawodnikiem Górnika Zabrze ostatniej dekady zostaje Erik Janza! Choć wielu dałoby to miejsce Podolskiemu lub też Angulo to liczby w wykonaniu Janzy zapewniają mu według nas pierwszą pozycję. Słoweniec to lewy obrońca, który trafił do klubu w 2019 roku z chorwackiego Osijeku. Z miejsca stał się podstawowym zawodnikiem, który od tamtej pory rzadko kiedy opuszcza mecze. Janzę cechuje oprócz znakomitej gry w defensywie świetna skuteczność w rajdach ofensywnych. Niemal w każdym sezonie notuje po kilka asyst, a do tego od czasu do czasu dokłada także bramki. Zabłysnął również na arenie międzynarodowej podczas Euro 2024. Wówczas zawodnikowi udało się zdobyć dla Słowenii przepiękną bramkę z dystansu na wagę remisu z Danią. Po dośrodkowaniu z rzutu rożnego piłka wypadła przed pole karne i trafiła do bocznego obrońcy, który z całej siły uderzył futbolówkę, a ta po rykoszecie wpadła do siatki.

Pomimo iż, Euro dla Janzy było udane, gdyż wyszedł ze Słowenią do fazy pucharowej, to sam zainteresowany pozostał w Górniku. Była to dobra decyzja, gdyż obrońca zdobył z klubem Puchar Polski i wicemistrzostwo Ekstraklasy. Wielu kibiców Trójkolorowych ceni sobie jego lojalność oraz oddanie dla barw. Zresztą sam zawodnik jest kapitanem drużyny od sezonu 2022/2023 i wiernie pełni tę funkcję aż po dziś dzień, cały czas prezentując wysoką formę. W obecnym sezonie Słoweniec ma już na swoim koncie 3 asysty po 11 meczach. W sumie jego dorobek pod względem liczby spotkań wygląda najlepiej wśród wszystkich piłkarzy w naszym zestawieniu — Janza rozegrał do tej pory 243 mecze, w trakcie których zdobył 9 bramek i zaliczył aż 48 asyst!

Podsumowanie

Jak można zauważyć w naszym zestawieniu znalazło się paru znanych zawodników, którzy wielokrotnie prezentowali swoje reprezentacje. Znaleźli się też i ci mniej oczywiści. Było jednak też wielu piłkarzy, którzy również powinni znaleźć się w tym rankingu, np. Rafał Kurzawa, Daniel Bielica, Tomasz Loska, Bartosz Nowa,k czy też Robert Dadok i Adrian Gryszkiewicz. Natomiast sam Górnik Zabrze przebył przez te 10 lat wyboistą drogę. Od grania na zapleczu po szybki powrót do Ekstraklasy, następnie 4. miejsce, tułanie się w środku tabeli, aż po wicemistrzostwo polski w ubiegłym sezonie. Zdaje się, że to nie koniec sukcesów Górnika. Trener Michal Gasparik i właściciel Lukas Podolski z pewnością zrobią wszystko, aby osiągnąć sukces ponownie.

Artykuł 10 Najlepszych piłkarzy Górnika Zabrze ostatniej dekady pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Wymarzony początek spotkania

W mecz znakomicie wszedł Radomiak, który zdobył bramkę już w 5. minucie meczu po ładnym strzale Christosa Donisa. Gospodarze nie cieszyli się jednak długo ze zwycięstwa. Odpowiedź gości nastąpiła niecałe 60 sekund później, gdy zamieszanie w polu karnym Zielonych wykorzystał Przemysław Banaszak. Intensywny początek meczu mógł obiecywać dynamiczne spotkanie. Tak też było do pewnego momentu.

W ofensywie Radomiaka na wyróżnienie zasłużyły rajdy lewą stroną Conrado. Boczny obrońca zaliczył jeden z najlepszych, o ile nie najlepszy mecz w tym sezonie po kilku zdecydowanie gorszych występach. Kreowane przez niego sytuacje były jednak często marnotrawione przez Luquinhasa oraz Ronaldo Lumungo.

W drużynie Śląska wyróżniał się Malay Dembele, który wcielił się zwykle w kreatora akcji, a nie klasycznego napastnika. Piotr Samiec-Talar również dołożył swoją cegiełkę do aktywności w środku pola, której brakowało Karolowi Linettemu i Grzegorzowi Tomasiewiczowi. Linia pomocy u Wrocławian praktycznie nie funkcjonowała cały mecz. Radomska dwójka w postaci Christosa Donisa i Roberto Alvesa prezentowała się w tym meczu znacznie lepiej.

Dwa oblicza defensywy

Zresztą, środek pola to niejedyna formacja, której brakowało wiele do ideału. Fatalną dyspozycję w obronie prezentowali Dominik Szala i Mariusz Malec. Niejednokrotnie skórę ratować im musiał w niemal rozpaczliwy sposób Lamine Ba. To właśnie błędy defensywne przyczyniły się do dubletu zdobytego przez Jana Grzesika w drugiej połowie spotkania.

Zaskakująco bezbłędnie spisywała się z kolei obrona Radomiaka. Steve Kingue rozegrał spotkanie jak przysłowiowy szef, który nie bał się ryzyka i wygrywał niemal każdy pojedynek. Podobnie jak Filip Koperski, który pomimo kliku drobnych błędów w większości sytuacji zachowywał się bardzo profesjonalnie. To dobry prognostyk na kolejne miesiące, gdy obsada defensywna Zielonych jest naprawdę ograniczona. Do tego bardzo dobry meczy Zie Ouattary, który w końcu pokazał swoje atuty ofensywne. Czwórkę uzupełnił wspomniany wcześniej Conrado.

John Carver znalazł napastnika?

Zdaje się, iż Abdoul Tapsoba okazał się lekiem na zło w ofensywie Radomiaka. Owszem, nie zdobył gola, jednak jego aktywność i odważne próby sprawiły, iż można być znacznie bardziej przekonany do reprezentanta Burkiny Faso, aniżeli do konkurentów w postaci Fernanda Goure i Guilherme Luiza. Ba, Tapsoba był blisko strzelenia gola efektowną przewrotką. Na przeszkodzie stanął jednak jak zwykle solidny Karol Niemczycki.

Warto nadmienić, iż Afrykanin nie był jedynym zawodnikiem, który przejawiał cechy klasycznej dziewiątki. W rolę bezwzględnego egzekutora wcielił się tym razem niezawodny Jan Grzesik, który zdobył w meczu dublet po dwóch akcjach sam na sam z bramkarzem. Tym samym potwierdził on, iż nadal jest jednym z najbardziej uniwersalnych zawodników w Ekstraklasie, odnajdujących się zarówno na obronie, jak i w ataku.

Ulga w jednym i nerwy w drugim obozie

Po 2 listopada możemy być pewni, iż radomscy kibice odetchnęli z ulgą. Radomiak zaprezentował się naprawdę przyzwoicie na tle rywala o podobnym poziomie. Z kolei Śląsk raczej nie zaskoczył ani pozytywnie, ani negatywnie. To po prostu w dalszym ciągu drużyna za mocna na 1. Ligę, ale za słaba na Ekstraklasę, czego dowodem wczorajsze zwolnienie trenera — Ante Simundzy.

Oceny zawodników za spotkanie:

Radomiak Radom: Filip Majchrowicz — 6; Zie Ouattara — 7; Steve Kingue — 8; Filip Koperski — 7; Conrado — 7; Christos Donis — 6; Roberto Alves — 7; Jan Grzesik — 9; Luquinhas — 6; Ronaldo Lumungo — 5; Abdoul Tapsoba — 7.

Śląsk Wrocław: Karol Niemczycki — 6; Alex Timossi — 6; Mariusz Malec — 3; Lamine Ba — 6; Dominik Szala — 3; Jan Jurcec — 4; Grzegorz Tomasiewicz — 5; Karol Linetty — 4; Piotr Samiec-Talar — 6; Malay Dembele — 7; Przemysław Banaszak — 6; Ieltsin Camoes — 5; Eniss Shabani — 4; Adam Ciućka — 4.

Artykuł Przełamanie Radomiaka i kolejna katastrofa Śląska pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Lechia Gdańsk 3:2 Unia Skierniewice [GALERIA ZDJĘĆ] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

W sobotę doświadczony ofensywny zawodnik rozegrał kolejne fantastyczne spotkanie w barwach GieKSy. Przy Nowej Bukowej niemal w pojedynkę rozmontował defensywę Widzewa, strzelając trzy gole. Goście zdołali odpowiedzieć dwoma bramkami, ale do wyrównania zabrakło jednak czasu i jakości z przodu. Trzy punkty, mimo nerwowej końcówki, zostały w Katowicach. Piłkarze Rafała Góraka zrehabilitowali się fanom za kompromitującą porażkę z Górnikiem Łęczna w Pucharze Polski w środku tygodnia.

Bartosz Nowak nigdy wcześniej w Ekstraklasie nie zdobył trzech bramek w jednym spotkaniu, a to był jego już 219. mecz na najwyższym szczeblu rozgrywkowym w Polsce. W całej karierze na tym poziomie strzelił już 50 bramek oraz zaliczył 46 asyst. Był to pierwszy hat-trick polskiego piłkarza w elicie od 28 kwietnia 2024 roku. Grający wówczas dla Zagłębia Lubin Dawid Kurminowski trzykrotnie pokonał bramkarza Radomiaka Radom w spotkaniu wygranym 4:3.

Biorąc pod uwagę mecze w eliminacjach Ligi Konferencji, Nowak w tym sezonie strzelił siedem bramek i zanotował aż 11 asyst w 18 meczach. W następnej ligowej kolejce Katowiczanie zagrają na wyjeździe z Jagiellonią.

Artykuł Bartosz Nowak dokonał wielkiej rzeczy! Na „polskiego hat-tricka” w Ekstraklasie czekaliśmy ponad dwa lata pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Włoski sen wkrótce dobiegnie końca?

Znakomity początek sezonu 2025/2026 i całkiem obiecujące wyniki do końca poprzedniej kampanii w Serie A. W tym roku rezultaty Udinese odbiegają jednak daleko od oczekiwań kibiców z północnych Włoch. Kosta Runjaić wpadł w duże tarapaty. Jego zespół nie wygrał meczu ligowego od 29 sierpnia 2026 roku i zajmuje dopiero 19. miejsce w tabeli włoskiej ligi. Tym samym, po blisko 100 meczach przygoda Niemca w Udine dobiegła końca.

Możliwe, że były trener Legii Warszawa i Pogoni Szczecin nie będzie musiał długo czekać na nowego pracodawcę. Spekulacje nie wykluczają powrotu do Polski, jednak są to gdybania w ciemno. Runjaić zaliczył zdecydowanie najlepszy okres w karierze podczas pobytu w naszym kraju. Z pewnością nie wyklucza się również powrotu do ojczyzny, gdzie trenował on drużyny z zaplecza Bundesligi, takie jak Kaiserslautern, 1860 Monachium, czy Darmstadt.

Odrodzenie Chorwata

Przygoda Zeljko Sopicia w Widzewie Łódź była bardzo krótka i nie należała do najbardziej udanych. Chorwat prowadził wówczas zespół w 15 meczach, odnosząc przy tym 8 porażek. Szansę na odbudowę dał mu rodzimy NK Osijek, jednak tam było jeszcze gorzej. Sopić odniósł tam zaledwie 1 zwycięstwo w 13 meczach i sprowadził klub na dno chorwackiej ekstraklasy. Jakimś cudem jego następca sprawił, iż Osijek odbił się i utrzymał w tamtejszej klasie rozgrywkowej.

Tymczasem, szansę w połowie sezonu litewskiej ligi dał mu mistrz kraju z 2025 roku — Żalgiris Kauno. Nie dość, że Kopić zakwalifikował się z zespołem do Ligi Konferencji, to jeszcze zdołał obronić tytuł mistrzowski i zdobyć puchar Litwy. Co prawda, rozgrywki europejskie na razie brutalnie weryfikują poziom rozgrywek naszych północno-wschodnich sąsiadów, jednak aktualna przygoda Chorwata to zdecydowanie lepszy okres w jego karierze.

Rekordowy Holender

John van den Brom właśnie świętuje najwyższe zwycięstwo w historii FC Twente i jedno z najwyższych w całej historii holenderskiej Eredivisie. Były trener Lecha Poznań najpierw spadł z ligi w sezonie 2024/2025, prowadząc Vitesse, ale mimo to dostał szansę w klubie z czołówki kraju. I to bardzo ścisłej, czego najlepszym dowodem zwycięstwo 9:0 nad Excelsiorem Rotterdam. Ba, gospodarze nie oddali żadnego strzału na bramkę Twente, nie mieli nawet rzutu rożnego! Drużyna van den Boma zdominowała rywala całkowicie.

Udane wyniki 60-latka w Lidze Konferencji to także świetna pochodna działań szkoleniowca. Holender ma najlepszą średnią punktów na mecz w swojej karierze, przebijając tym samym niewiele gorsze rezultaty z Lecha Poznań, Utrechtu, AZ Alkmaar, czy Anderlechtu (pod uwagę bierzemy seniorskie drużyny). Jest to aktualnie jeden z najsolidniejszych trenerów z Beneleksu, a świadczy o tym niemal nieprzerwana ciągłość w osiąganiu dobrych wyników u kolejnych pracodawców.

Dwa bieguny w Turcji

Ciekawą sytuacje możemy zaobserwować w Turcji. Tutaj dwóch byłych trenerów z Ekstraklasy aktualnie stawia sobie dwa całkiem odmienne cele. Z jednej strony, walczący z Samsunsporem o utrzymanie Nenad Bjelica, który walczy również o swoją posadę. Po świetnym okresie w Lechu, Dinamie Zagrzeb i Osijeku na Chorwata przyszedł zdecydowanie gorszy czas. Bjelica najpierw zawiódł w Trabzonsporze, później nie poradził sobie w Unionie Berlin oraz podczas drugiej próby w Zagrzebiu.

Dwa tygodnie temu przejął stery w tonącym okrętu zwanym Samsunsporem. Wydaje się, iż zamiast odciążyć łajbę, zesłał ją jeszcze bardziej na dno, stając się kolejnym balastem. Po 3 meczach nie wygrał ani jednego, podtrzymując passę ośmiu spotkań bez zwycięstwa w lidze. Drużyna z Samsunu okupuje 19. miejsce w tureckiej Super Lig i już teraz jest jednym z kandydatów do spadku. W przeciwieństwie do innego zespołu, prowadzonego przez niepozornego jegomościa…

Mowa o Besniku Hasim, który notuje sensacyjnie rewelacyjny sezon z beniaminkiem tureckiej ekstraklasy — Amedsporem. Drużyna z Diyarbakiru zdążyła już wygrać z Besiktasem, Basaksehirem, czy Trabzonsporem, a w tabeli ustępuje jedynie Galatasaray. Hasi przyszedł do klubu tego lata i znakomicie wprowadził Amed SK do elity. Albańczyk notował ostatnio raczej formę spadkową, jednak ostatnie tygodnie udowodniły, iż co do jego umiejętności nie mylił się tylko Anderlecht, czy Al-Ahli, ale również Legia Warszawa, która zdecydowanie przedwcześnie zwolniła człowieka, który wprowadził ją do Ligi Mistrzów.

Cypryjskie perypetie

Aktualnym mistrzem Cypru jest Henning Berg. Norweg nie tylko zdobył tytuł w kraju, ale również spisuje się naprawdę dobrze w Lidze Europy, gdzie jego Omonia Nikozja pokonała Celje oraz Celtę Vigo. Zresztą 57-latek jest długo związany z Wyspą Afrodyty. Prowadził już wcześniej klub z koniczynką w latach 2019-2022. Później dołączył do Pafosu, a następnie przeniósł się na rok do ligi szwedzkiej. W sierpniu 2024 roku ponownie udał się na południe i zaczął udaną przygodę w barwach AEK-a Larnaki. Dzięki ponadprzeciętnym wynikom zgłosiła się po niego Omonia Nikozja.

Berg wywalczył z nią pierwsze mistrzostwo kraju od 5 lat. Ostatni tego rodzaju sukces miał także miejsce za jego poprzedniej kadencji. Wcześniej, Omonia musiała czekać na mistrzostwo aż 11 lat. Norweg stał się więc jedną z najwybitniejszych postaci stołecznego klubu ostatnich lat. Średnia 2,04 punktu na mecz robi ogromne wrażenie, zważając iż jego zespół gra regularnie w europejskich pucharach oraz w bardzo kompetytywnej lidze.

Mniej kolorowo przedstawia się sytuacja Ricardo Sa Pinto w Pafosie. Portugalczyk nie może wygrać meczu niemal od miesiąca, a jego klub okupuje środek tabeli. To całkiem poważny szok, po tym jak rok temu cypryjski kopciuszek zagrał w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Sa Pinto po odejściu z Legii w 2019 roku ma problem z długotrwałym prowadzeniem zespołów. Podczas pobytu w 9 klubach tylko w jednym udało mu się zostać na ponad 30 meczów. Niewykluczone, iż Portugalczyk nie wytrwa w Pafos do końca sezonu…

Pozostali

Mamy jeszcze więcej przykładów byłych ekstraklasowych trenerów, którzy świętują za granicą większe lub mniejsze sukcesy i odnoszą różnego rodzaju porażki. Jens Gustafsson zalicza całkiem niezły sezon w szwedzkim Hacken, Stanislav Cherchesov szoruje po dnie z rosyjskim Akhmatem Grozny, podobnie jak Luka Elsner, który ma ogromne kłopoty w barwach Lausanne-Sport. Odejście trenera z Ekstraklasy wcale nie oznacza całkowitej porażki, czego dowodem przykłady powyżej.

Największym problemem jest tu jednak nieobecność polskich szkoleniowców. Mamy ogromny problem z eksportowanie polskich talentów, co pokazuje słabość i niewykorzystanie marki polskiego trenera, co powinno być kluczem do zaistnienia na arenie międzynarodowej. Pomimo wzlotów i upadków można zazdrościć powyższym osobistościom mniejszych lub większych sukcesów nie tylko w kraju, ale również za granicą.

Artykuł Wzloty i upadki byłych ekstraklasowych trenerów pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Legia znów straciła punkty

Warszawski zespół nie potrafi ostatnio ustabilizować formy. Najpierw zremisował z Cracovią, później przegrał z Lechem Poznań, a w ostatnim spotkaniu podzielił się punktami z Górnikiem Zabrze.

Sytuacji nie ułatwiają problemy kadrowe. Marek Papszun nie ma dużego pola manewru, co było widoczne również podczas ostatniego meczu. W 73. minucie Kacpra Chodynę zastąpił Arkadiusz Reca, który nie przekonał jednak szkoleniowca swoją postawą.

Papszun miał konkretne uwagi do Recy

31-letni defensor nie odgrywa obecnie znaczącej roli w zespole. Mimo doświadczenia zdobytego między innymi we włoskiej Serie A nie zdołał wywalczyć sobie pewnego miejsca w podstawowym składzie Legii.

Po spotkaniu z Górnikiem trener warszawskiej drużyny wyjaśnił, co nie podobało mu się w grze zawodnika:

Za bardzo szedł do przodu, zamiast uczestniczyć w budowaniu akcji. Cały czas chciał grać wysoko, a powinien robić to rzadziej. Kiedy prowadziliśmy piłkę jego stroną, nie dawał odpowiedniego wsparcia partnerowi. Stąd moje reakcje, które z zewnątrz mogły wyglądać na bardzo emocjonalne. Chodziło jednak o konkretne wskazówki taktyczne i odpowiednie ustawienie na boisku.

Wypowiedź szkoleniowca pokazuje, że Reca miał problemy z realizacją założeń taktycznych. Trener musiał wielokrotnie korygować jego ustawienie podczas spotkania.

Możliwe odejście już w najbliższych miesiącach

Kontrakt Arkadiusza Recy z Legią Warszawa obowiązuje do 30 czerwca 2028 roku. Nie oznacza to jednak, że zawodnik pozostanie w klubie do końca umowy.

Już latem Marek Papszun informował, że kilku piłkarzy otrzymało zgodę na poszukiwanie nowych pracodawców. W podcaście „Kilka słów o Legii” Marcin Szymczak zasugerował, że wśród nich może znajdować się właśnie Reca:

Możemy sobie dyskutować, kto jest czwartym. Z tego, co wiem, Damian Szymański też miał ofertę i mógł z niej skorzystać, ale to nie znaczy, że jest przeznaczony do tego, żeby odejść. Wiem, że miał ofertę. Równie dobrze można typować Arkadiusza Recę.

Na razie nie ma oficjalnego potwierdzenia, czy Legia zamierza rozstać się z lewym obrońcą. Jego sytuacja w drużynie oraz ostatnie uwagi trenera mogą jednak sugerować, że przyszłość zawodnika przy Łazienkowskiej nie jest pewna.

Co dalej z Arkadiuszem Recą?

Najbliższe tygodnie mogą mieć znaczenie dla dalszych losów 31-latka. Jeśli nie poprawi swojej pozycji w zespole, zimowe okno transferowe może stać się okazją do zmiany otoczenia.

Na ten moment odejście pozostaje jednak jedynie możliwym scenariuszem. Legia nie przedstawiła oficjalnego stanowiska w sprawie przyszłości zawodnika.

Artykuł Arkadiusz Reca może odejść z Legii Warszawa! Jego przyszłość pod znakiem zapytania pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Wieczysta Kraków 1:3 Jagiellonia Białystok [GALERIA ZDJĘC] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Polonia Warszawa 1:1 Miedź Legnica [GALERIA ZDJĘĆ] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Zieliński niedawno stracił pracę w Koronie

Jacek Zieliński przez ostatnie dwa lata prowadził Koronę Kielce. Władze klubu zdecydowały się jednak zakończyć współpracę z trenerem po serii niezadowalających wyników.

Korona latem mocno wzmocniła kadrę, przeznaczając na transfery ponad sześć milionów euro. Oczekiwania wobec zespołu były więc wysokie, jednak wyniki nie spełniały założeń.

Następcą Zielińskiego został Robert Kolendowicz. Nowy szkoleniowiec rozpoczął pracę od zwycięstwa 1:0 nad GKS-em Katowice, jednak wczoraj jego drużyna odpadła w Pucharze Polski z Polonią Warszawa.

Cracovia szuka rozwiązania problemów

Zainteresowanie Jackiem Zielińskim ma wykazywać Cracovia. Według informacji Meczyki.pl krakowski klub bierze pod uwagę jego kandydaturę w związku z trudną sytuacją drużyny.

Po 12 kolejkach PKO BP Ekstraklasy Cracovia miała na koncie 12 punktów i zajmowała 13. miejsce w tabeli. Za wyniki zespołu odpowiada Bartosz Grzelak, którego przyszłość na stanowisku trenera stoi pod znakiem zapytania. Decydujący może być dzisiejszy mecz z Motorem Lublin.

Na razie nie zapadły jednak wiążące decyzje. Jak podaje źródło, Zieliński jest jednym z rozważanych kandydatów, ale rozmowy z nim jeszcze się nie odbyły.

To byłaby trzecia kadencja Zielińskiego w Cracovii

Jacek Zieliński doskonale zna realia krakowskiego klubu. Prowadził Cracovię już dwukrotnie, w latach 2015-2017 oraz 2021-2024.

Łącznie poprowadził zespół w 176 spotkaniach. Jego bilans obejmuje 62 zwycięstwa, 56 remisów i 58 porażek.

Ewentualne ponowne zatrudnienie oznaczałoby więc powrót do dobrze znanego środowiska. Na razie nie wiadomo jednak, czy Cracovia zdecyduje się na taki ruch, a kandydatura Zielińskiego pozostaje jedną z rozważanych możliwości.

Artykuł Jacek Zieliński może wrócić do Cracovii! To byłaby jego trzecia kadencja pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Polonia Warszawa 2:1 Korona Kielce [GALERIA ZDJĘĆ] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.