Chaotyczna zmiana szkoleniowca

Jeszcze 26 maja oficjalna strona internetowa Wisły informowała o pozostaniu Mariusza Misiury na pozycji trenera Nafciarzy. Aktywowanie klauzuli przedłużenia ucieszyło wielu fanów płockiej drużyny — w końcu 45-latek był jednym z głównych autorów sukcesu, jakim była pierwsza pozycja w tabeli rundy jesiennej 2025/2026. W ślad za Misiurą podążył również jego sztab, który w całości przedłużył umowę z Wisłą na kolejny sezon. Jednak to, co wydarzyło się 16 czerwca zdecydowanie wstrząsnęło strukturami klubu.

Wówczas oficjalnie poinformowano o odejściu Misiury do Motoru Lublin. Szkoleniowiec prowadził Nafciarzy od 1 czerwca 2024 roku przez nieco ponad 2 lata. Decyzja była szokująca, choć niezaskakująca — trener od dłuższego czasu łączony był z przenosinami do Motorowców. Jednocześnie, z klubem pożegnał się również Radosław Kucharski, który przez rok pełnił funkcję dyrektora sportowego. Z zespołu odeszło także sześciu członków sztabu szkoleniowego.

Niespełna tydzień później zaprezentowano nowego szkoleniowca Wisły — Adama Majewskiego, który podpisał kontrakt do końca sezonu 2027/2028. 52-latek w przeszłości prowadził Stomil Olsztyn, Stal Mielec oraz kadrę Polski U-21. Zmiany w strukturach organizacyjnych były prawdopodobnie najbardziej przełomową rewolucją w klubie latem 2026 roku.

Masowe odejścia

Z Wisłą Płock pożegnało się naprawdę pokaźne grono zawodników. I choć większość z nich odgrywała role drugo lub trzecioplanowe, o tyle kadra przez pewien moment drastycznie się skurczyła. Krótko po sezonie klub pożegnał Kevina Custovicia, z którym nie przedłużono kontraktu. 26-letni Szwed spędził w Płocku 1,5 roku. W międzyczasie rozegrał 40 meczów i zanotował 3 asysty. Teraz, będzie sprawdzał się w lidze chorwackiej w barwach HNK Gorica.

Podobny los spotkał Ibana Salvadora. 30-letni reprezentant Gwinei Równikowej spędził w Wiśle niemal 2 lata. Napastnik w 48 meczach zdobył 5 bramek i zanotował 7 asyst. Był również jednym z autorów sukcesu, jakim był powrót do Ekstraklasy w sezonie 2024/2025. Po odejściu z Płocka nadal pozostaje bez klubu. Również bez pracodawcy w dalszym ciągu pozostaje Tomas Tavares. Wychowanek Benfiki spędził w Wiśle jeden sezon, jednak pełnił rolę główni rezerwowego. W drużynie Misiury pojawiał się na boisku 14 razy.

Z kolei Dominik Kun w sezonie 2026/2027 spróbuje pomóc Arce Gdynia w walce o awans do polskiej elity. 32-letni pomocnik w ciągu 2 lat od debiutu w Wiśle rozegrał 105 meczów oraz popisał się 5 bramkami i 15 asystami dla Nafciarzy. Ta strata boli jeszcze bardziej, gdyż popularny Kunik był podstawowym zawodnikiem Płocka również w minionym sezonie 2025/2026.

Wraz z końcem czerwca zakończyły się również wypożyczenia niektórych z zawodników. Klub opuścił Dominik Sarapata, który po nieudanym okresie w Wiśle wrócił do FC Kopenhagi. 18-latek zdołał wejść na boisko jedynie 7-krotnie. Nieco dłużej w barwach Nafciarzy miał okazję prezentować się Matchoi Djalo. Portugalczyk w 19 meczach sezonu 2025/2026 zdołał zanotować jedną asystę. W lipcu powrócił do tureckiego Basaksehiru. Podobny staż odbył młody Wiktor Nowak. 21-latek w ciągu roku pojawił się na boisku 33 razy, zdobył 5 bramek i zaliczył jedno ostatnie podanie. Po powrocie do Górnika Zabrze został sprzedany do mistrza Czech — Slavii Praga — za kwotę niespełna 2,5 miliona euro.

Z klubem pożegnał się również Quentin Lecoeuche. Francuski zawodnik lewej strony boiska przeniósł się do greckiego Volos. Przez jeden sezon spędzony w Wiśle rozegrał 29 meczów, strzelił 1 bramkę i zanotował 1 asystę. Z kolei niewypał transferowy w postaci Giannisa Niarchosa dołączył do czeskiego Slovacko. Grecki napastnik w 20 meczach dla Nafciarzy zdołał zdobyć zaledwie jedną bramkę.

W Płocku nie ma również już miejsca dla Nemanji Mijuskovicia. 34-letni Czarnogórzec spędził w barwach Wisły półtora roku. Na pozycji stopera rozegrał 43 meczów, zdobył gola oraz zaliczył 2 asysty. Teraz będzię reprezentował barwy pierwszoligowej Odry Opole. Na niższe szczeble rozgrywkowe w Polsce przenoszą się w ramach wypożyczenia: Maciej Famulak (Chojniczanka), Bartosz Borowski (Chojniczanka), Oskar Dari (Sokół Kleczew) oraz Oskar Klat (Olimpia Grudziądz). Do Unii Skierniewice udał się z kolei bramkarz Stanisław Pruszkowski.

Wykupienie sprawdzonych graczy

Wisła mogła świętować sukces już na początku letniego okienka transferowego. Po okresie wypożyczenia z Widzewa Łódź, Nafciarze wykupili Diona Gallapeniego. 21-letni reprezentant Kosowa spędził ostatnie pół roku w Płocku, gdzie był jednym z najlepszych zawodników trenera Misiury. W łódzkim zespole musiałby mierzyć się z całkiem liczną konkurencją, natomiast w barwach Nafciarzy ma niemal zapewnione miejsce w pierwszym składzie. O znaczeniu tego transferu świadczy chociażby kwota, którą Wisła zapłaciła Widzewowi. 800 tysięcy euro to nowy rekord transferowy klubu z Mazowsza.

Wraz z trenerem Misurą, wbrew plotkom, z klubu nie odszedł Zan Rogelj. 26-letni prawy pomocnik po zakończeniu wypożyczenia z belgijskiego Charleroi miał przejść do Motoru Lublin. Tak się jednak nie stało, a Słoweniec przystał na warunki Wisły Płock. Dzięki temu, zostaje w klubie, podpisując kontrakt do 2029 roku. 26-latek w poprzednim sezonie rozegrał dla Nafciarzy 27 meczów. Zdobył 3 bramki i zanotował 3 asysty.

To nie koniec transferów

Wisła w letnim okienku postawiła głównie na zawodników z Polski. Do klubu dołączył między innymi Marcin Fils — 32-letni środkowy obrońca z doświadczeniem w takich zespołach jak ŁKS Łódź, Stal Mielec, czy Piast Gliwice. Ostatnio reprezentował w Betclic 1. Lidze Pogoń Siedlce. W 14 meczach zdobył aż 8 bramek! Kolejny bramkostrzelny stoper w Ekstraklasie!

Dominik odchodzi, ale liczba Kuników w Wiśle nadal musi się zgadzać. Do mazowieckiego klubu dołączył Patryk Kun, które ostatnie lata spędził w Legii Warszawa. 31-latek ma na swoim koncie również mistrzostwo Polski z Rakowem Częstochowa, czy superpuchar w barwach Arki Gdynia. Za transferem zawodnika w dalszym ciągu przemawia potrzebne na skrzydle bardzo dobre przyspieszenie oraz doświadczenie w Ekstraklasie (191 meczów).

Nie ulega wątpliwości, iż całkiem zaskakującym transferem były przenosiny Olafa Kobackiego. 24-latek opuścił angielskie Sheffield Wednesday i podpisał kontrakt do 30 czerwca 2028 roku z Nafciarzami. Wychowanek Lecha Poznań nie był jednak podstawowym zawodnikiem spadkowicza z Championship, co może martwić w kontekście jego rytmu meczowego. W swoim CV ten ofensywny pomocnik ma również Miedź Legnica, czy Arkę Gdynia.

Do Wisły wrócił środkowy pomocnik Adam Radwański, który ostatnie 2 lata spędził w Zagłębiu Lubin. 28-latek jest wychowankiem Nafciarzy, w której barwach zadebiutował już w sezonie 2014/2015 (rozegrał jednak zaledwie 2 mecze). Następnie reprezentował między innymi Widzew Łódź, Raków Częstochowa, a przed transferem na Dolny Śląsk przez 4 lata występował w barwach Termaliki. W poprzednim sezonie w barwach Miedziowych zagrał 33 mecze we wszystkich rozgrywkach. Zdobył 4 bramki i zaliczył 6 asyst.

Linię pomocy w tym okienku uzupełnił także Michał Król. 26-latek został sprowadzony za darmo z Motoru Lublin, którego jest wychowankiem. Przez 4 lata w barwach Motorowców rozegrał 153 mecze, zdobył 13 goli i zanotował 17 asyst. Prawdopodobnie będzie pełnił funkcję zmiennika Zana Rogelja.

Ostatnim z dużych transferów, a jednocześnie jedynym całkowicie nowym zagranicznym zawodnikiem okazał się Jurica Prsir. 26-letni Chorwat to ofensywny pomocnik, który ostatnio reprezentował klub HNK Gorica. To stosunkowo doświadczony zawodnik — rozegrał już 163 mecze w chorwackiej ekstraklasie. Początkowo, miał dołączyć do Wisły we wrześniu, jednak zdołał przyjechać już w lipcu na obóz przygotowawczy do Opalenicy.

Przygotowania i mecze kontrolne

Już 27 czerwca Wisła rozegrała swój pierwszy sparing przedsezonowy. Rywalem Płocczan była pierwszoligowa Pogoń Grodzisk Mazowiecki. Derby Mazowsza wygrali Nafciarze, którzy po golu Deniego Juricia oraz samobóju zawodnika Pogoni wygrali 2:1. W barwach Wisły zadebiutowali Michał Król oraz Marcin Fils.

4 lipca był jeszcze bardziej udanym dniem dla Nafciarzy. Pokonali oni Polonię Warszawa aż 3:0 po bramkach Saida Hamulicia, Patryka Kuna (debiut) oraz Kacpra Błaszkiewicza. Oprócz Kunika w niebiesko-białych barwach zadebiutował również Olaf Kobacki.

6 lipca przyszedł czas na rozpoczęcie obozu w przygotowawczego w Opalenicy. Nafciarze rozegrali tam 2 sparingi z czeskimi klubami. 11 lipca zremisowali 2:2 z Banikiem Ostrawa (gole dla Wisły strzelali Said Hamulić oraz Krystian Pomorski), a debiut zaliczył Adam Radwański. Z kolei 3 dni później pokonali Bohemians Praga 2:0 po golach Jorge Jimeneza oraz Radwańskiego. Wówczas, po raz pierwszy mieliśmy okazję zobaczyć na boisku Juricę Prsira.

17 lipca w Łodzi odbył się sparing przeciwko lokalnemu ŁKS-owi. Wisła ponownie ucieszyła swoich kibiców — wygrana 3:0 po golach Hamulicia, Kuchko oraz Sekulskiego rozbudziła nadzieje na dobrą grę w zbliżającym się sezonie PKO BP Ekstraklasy.

Żelazna defensywa się sypie?

Przynajmniej tak mogłaby sugerować druga część sezonu 2025/2026. Wówczas Wisła straciła dużo więcej bramek, aniżeli w bardzo dobrej rundzie jesiennej. Pokazuje to też, jak dotkliwa była zimowa strata Edmundssona, który zapewniał większe bezpieczeństwo bramki. Po odejściu Farera, sytuacja stała się nieco chaotyczna.

Jedno jest pewne — pomiędzy słupkami ponownie ujrzymy doświadczonego Rafała Leszczyńskiego. 34-letni golkiper był prawdopodobnie najlepszym bramkarzem rundy jesiennej sezonu 2025/2026. Niejednokrotnie ratował Nafciarzy z licznych opałów, pokazując klasę i zasługując na miejsce w ścisłej, bramkarskiej czołówce ligi. Młodzi Jakub Burek oraz Szymon Wada nie powinni stanowić dla niego żadnego zagrożenia.

Najprawdopodobniej Wisła zostanie przy formacji z trzema stoperami. Tak ustawiani byli w sparingach, więc Adam Majewski z pewnością nie ruszy nic względem Mariusza Misiury. Pewniakami do wyjścia w podstawowym składzie są Marcin Kamiński oraz Marcus Haglind-Sangre. O trzecie miejsce powinni rywalizować Marcin Fils, Marin Karamarko oraz Przemysław Misiak. W sparingach grali mniej więcej podobną ilość czasu. W odwodzie jest też młodziutki Białorusin Matvey Bokhno oraz perspektywiczny Polak Marcin Więckowski.

Przetasowania w środkowej linii

O bezpieczeństwo lewego wahadła z pewnością zadba Dion Gallapeni. Kosowianin to kluczowa postać w układance Wisły Płock. Z prawej strony najczęściej będziemy mieli okazję oglądać Zana Rogelja, którego zatrzymanie było jednym z najważniejszych celów Nafciarzy tego lata. Alternatywnymi wyborami za Słoweńca są Michał Król oraz Fabian Hiszpański, którzy z pewnością regularnie będą pojawiać się z ławki rezerwowych. W odwodzie dla Gallapeniego przygotowany jest Patryk Kun, który w Płocku może jednak odgrywać rolę nieco bardziej ofensywną, aniżeli w Legii. Podczas sparingów sprawdził się również 17-letni Nikodem Rogowski.

W środku ciężej wskazać zdecydowanych faworytów do gry w pierwszym składzie. Na ten moment faworytami wydają się Dani Pacheco, Adam Radwański oraz nieco bardziej wysunięty w przód Jorge Jimenez. Nie ulega wątpliwości, iż alternatywą za tych graczy, regularnie pojawiającą się na boisku będzie Krystian Pomorski, Jurica Prsir, czy Olaf Kobacki. Do rywalizacji może również włączyć się Grek Kyriakos Savvidis, gdy tylko powróci do gry po urazie. Ostatecznie, trener Majewski może postawić na Gleba Kuchko.

Siła ofensywna

Wydaje się, iż optymalnym ustawieniem dla Wisły będzie gra z dwoma napastnikami. Kandydatów trzech, jednak to Said Hamulić udowodnił w sparingach swoje bramkostrzelne atuty. Towarzyszyć mu będzie ktoś z dwójki Deni Jurić/Łukasz Sekulski. Wszyscy trzej charakteryzują się przede wszystkim okazałym wzrostem, lecz Sekulski to zawodnik, który w listopadzie skończy 36 lat. Tak zaawansowany wiek może faworyzować Juricia w walce o pierwszy skład. Młodą krew w płockim ataku uzupełnia też Kacper Błaszkiewicz, który testowany był również na pozycji środkowego pomocnika.

Podsumowując, skład Wisły na najbliższe mecze może przedstawiać się następująco:

Rafał Leszczyński — Marcus Haglind-Sangre, Marcin Kamiński, Marcin Fils — Dion Gallapeni, Dani Pacheco, Jorge Jimenez, Adam Radwański, Zan Rogelj — Said Hamulić, Deni Jurić

Pewny spadkowicz?

Wśród ankietowanych i ekspertów nie brakuje opinii, iż Wisła Płock jest murowanym kandydatem do spadku. Ich gra w 2026 roku posypała się jakościowo względem bardzo dobrej rundy jesiennej, a i transfery przychodzące nie wzbudziły powszechnej ekscytacji. Kadra Nafciarze wygląda jednak całkiem solidnie, a przy odrobinie szczęścia i przebłysku umiejętności poszczególnych zawodników, utrzymanie się w lidze nie musi być misją niemal niemożliwą.

Jeśli poszczególnie piłkarze Wisły podtrzymają poziom z poprzedniego sezonu, to płoccy kibice mogą patrzeć całkiem optymistycznie w przyszłość. Martwić może przede wszystkim dość nierówno grająca linia obrony, lecz cieszy zwiększona skuteczność napastników. Nafciarze mają wystarczająco dobry skład na Ekstraklasę, jednak rywale zbroili się nieco mocniej, co może budzić wątpliwości o jakość zespołu. Niemniej jednak, Wisła nie wydaje się tak bardzo murowanym kandydatem do spadku, jakim chociażby rok temu była Termalica. Owszem, przy zwiększeniu konkurencyjności ligi o utrzymanie będzie bardzo trudno, jednak kto jeszcze rok temu obstawiał Nafciarzy na pozycji lidera tabeli na zakończenie rundy jesiennej…

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — Wisła Płock pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Ambitne zmiany

Celem Korony Kielce w przyszłym sezonie jest awans sportowy, który pozwoli na rywalizację z największymi klubami w Polsce. Pierwszym krokiem do osiągnięcia tego celu była zmiana na stanowisku dyrektora sportowego. Po konfliktowym rozstaniu z Pawłem Tomczykiem, wspomnianą funkcję od początku czerwca przejął Paweł Golański. Były piłkarz Korony Kielce pełnił tę samą funkcję w Motorze Lublin w okresie od października 2024 do grudnia zeszłego roku.

Efektem współpracy na linii Maciejczyk-Golański-Zieliński były nieoczekiwane wzmocnienia pierwszego zespołu Kielczan, które wywołały spore zdziwienie u niejednego fana PKO BP Ekstraklasy. Pierwszym i zarazem najgłośniejszym z nich został transfer czeskiego pomocnika Górnika Zabrze — Patrika Hellebranda. 27-latek zamienił Śląsk na stolicę województwa świętokrzyskiego za kwotę 1,7 mln euro. Decyzja Czecha była dla wielu wyjątkowo szokująca ze względu na zainteresowanie zagranicznych klubów, a także zespołów dysponujących znacznie większymi budżetami (Widzew Łódź i Lech Poznań). Warto zaznaczyć, że przenosiny pomocnika do drużyny Scyzoryków stały się tym samym ich najdroższym zakupem w historii. Hellebrand przebił poprzedniego lidera transferowej klasyfikacji (Tamara Svetlina) o aż 900 tys. euro.

Powodów przenosin do Kielc możemy doszukiwać się w wypowiedzi zawodnika zaraz po oficjalnym komunikacie klubu:

Jestem szczęśliwy, że dołączam do Korony. To ciekawy, ambitny projekt, którego chcę być częścią. Pamiętam, że atmosfera na stadionie w Kielcach zawsze jest bardzo gorąca i już nie mogę się doczekać, żeby zagrać dla tej publiczności.

W rzeczywistości do transferu należy jednak podejść z większym dystansem. Atmosfera na stadionie i kibice nie były jedyną kartą przetargową kieleckiego klubu. Zdaniem mediów Hellebrand ma w nowym zespole zarabiać około 600 tys. euro za sezon. Oznaczałoby to, że pensja Czecha wzrosłaby dwukrotnie względem tego, co otrzymywał w Zabrzu.

Ciąg dalszy wzmocnień

Poza Hellebrandem do zespołu z Kielc trafiło trzech kolejnych zawodników. Na początku lipca klub ogłosił zakontraktowanie Kamila Jakubczyka, którego również media łączyły z wieloma zespołami. 21-latek w zeszłym sezonie reprezentował barwy Arki Gdynia i mimo spadku swojej drużyny z Ekstraklasy, Polak mógł być spokojny o pozostanie na najwyższym stopniu rozgrywkowym w naszym kraju. Korona za skrzydłowego zapłaciła około milion euro, tym samym znowu przebijając kwotę transferu Svetlina. Umowa Jakubczyka ze Scyzorykami będzie obowiązywać do końca czerwca 2030 roku.

Trzecim wzmocnieniem ekipy z Kielc został nowy obrońca — Ariel Mosór. 23-latek ostatnie dwa lata spędził w Rakowie Częstochowa, do którego przeniósł się z Piasta Gliwice. Młody defensor zdecydowanie nie tak wyobrażał sobie pobyt w drużynie Medalików. W ciągu dwóch sezonów rozegrał dla klubu z Częstochowy zaledwie 26 spotkań, w których trakcie zdobył dwie bramki. Mosór przenosi się do Kielc z wielkim głodem do gry i to właśnie w drużynie Jacka Zielińskiego widzi miejsce do powrotu na odpowiednie tory. Kwota transferu obrońcy wyniosła 500 tys. euro, a umowa z nowym klubem będzie ważna tak samo, jak w przypadku Jakubczyka do 2030 roku.

Kolejnym potwierdzonym zakupem Kielczan jest 20-letni prawy obrońca Górnika Zabrze — Norbert Barczak. Polak ostatni sezon spędził na wypożyczeniu w Puszczy Niepołomice, dla której rozegrał łącznie 32 spotkania. W trakcie poprzedniego sezonu zdobył dla pierwszoligowca 2 bramki i dołożył od siebie cztery asysty. W przeciwieństwie do Mosóra i Jakubczyka, Barczak będzie zawodnikiem Korony do końca sezonu 2028/2029.

Na inaugurację sezonu 2026/2027 klub ogłosił również pozyskanie gracza Termaliki — Morgana Fassbendera. Niemiecki napastnik spędził w barwach Bruk-Betu trzy lata. Jego bilans to 87 meczów, 12 goli i 8 asyst. Kwota transferu zamknęła się na około 100 tys. euro.

Kto opuścił Kielczan?

Najbardziej bolesną stratą jest odejście 25-letniego obrońcy — Pau Resty. Hiszpan zamienił Kielecki klub na GKS Katowice za kwotę 500 tys. euro. Resta dołączył do Scyzoryków w lipcu 2024 roku z hiszpańskiego CE Sabadell. W trakcie dwóch sezonów rozegrał dla Korony 54 spotkania, dorzucając do tego 8 bramek dwie asysty.

Poza Hiszpanem, drużynę Jacka Zielińskiego opuścili: Viktor Popov, Vladimir Nikolov, Nikodem Niski i Marcin Cebula. W przypadku wszystkich wymienionych zawodników klub nie zdecydował się na przedłużenie ich umów. Idąc dalej, Jakub Budnicki na zasadzie transferu definitywnego przeszedł do Polonii Warszawa, do której był wypożyczony w rundzie wiosennej ubiegłego sezonu.

Jeśli chodzi o wypożyczenia to Antoñín, jak i Jakub Kowalski nie będą występować dla Korony w najbliższym sezonie. Hiszpan przeniósł się do słonecznego Alicante, gdzie będzie reprezentować barwy Hércules CF. Jeśli chodzi o Kowalskiego, to najbliższy sezon spędzi w ekipie zeszłorocznego spadkowicza — Arki Gdynia.

Jak Korona Kielce radziła sobie w sparingach?

W ramach przygotowań do zbliżającego się sezonu ekipa Jacka Zielińskiego rozegrała cztery mecze kontrolne: ze słowackim MFK Zemplínem Michalovce, Omonią Nikozja, Stalą Rzeszów i ekstraklasowym spadkowiczem Bruk-Betem Termaliką Nieciecza.

W pierwszym sparingu Korona bardzo dobrze weszła w spotkanie, w efekcie czego już w 5. minucie prowadziła dwiema bramkami. Autorami trafień byli odpowiednio Mariusz Stępiński (w 2. minucie) i 29-letni Dawid Błanik (5 minuta). Ostatnim ciosem zadanym Słowakom w pierwszej części meczu było trafienie na 3:0 w 22. minucie. Wtedy to do siatki rywali po raz drugi trafił Błanik.

W drugiej połowie Scyzoryki straciły swoją skuteczność, jednak do bramki Złocisto-Krwistych piłka nie wpadła. Ostatnia bramka w tym spotkaniu padła w 74. minucie. Wówczas Igor Chmielewski pokonał bramkarza ekipy MFK Zemplín Michalovce. Niestety, po pewnie wygranym pierwszym sparingu kibice Korony mieli powody do obaw. Pierwszym z nich była skuteczność ich ukochanej drużyny. Ekipa ze Słowacji nie stanowiła realnego zagrożenia dla zespołu Jacka Zielińskiego. Mimo tego ofensywa polskiej drużyny nie była w stanie wykorzystać wytworzonych sobie sytuacji na gole, do czego zdążyła nas przyzwyczaić w zeszłym sezonie.

Drugim była kontuzja, której doznał zawodnik Scyzoryków — Stjepan Davidović. 21-letni Chorwat zakończył spotkanie przedwcześnie z powodu urazu mięśnia prostego brzucha. W pozostałych sparingach Davidović już nie zagrał. To, kiedy pomocnik wróci do treningów, uzależnione będzie od postępów w procesie rekonwalescencji.

Mecze do zapomnienia

Kolejne dwa sparingi z Omonią i Stalą Rzeszów nie należały do najciekawszych. Po raz kolejny zawodnicy Jacka Zielińskiego nie byli w stanie wykorzystać tworzonych przez siebie okazji. Zarówno starcie z Cypryjczykami, jak i pierwszoligowcem zakończyły się bezbramkowym remisem, choć w przypadku starcia z ekipą z Nikozji taki wynik nie powinien być źle rozpatrywany.

Omonia to wszystkim dobrze znana marka na europejskim rynku. W ostatnich latach przeciwnicy Korony regularnie występowali w Lidze Konferencji, a w sezonie 2022/2023 awansowali do Ligi Europy, gdzie w fazie grupowej mierzyli się z takimi rywalami jak Mancheser United, Real Sociedad i Sheriff Tiraspol.

Ostatni sprawdzian ze spadkowiczem

Korona Kielce w czwartym sparingu musiała uznać wyższość ekipy z Niecieczy. Goście pokonali Scyzoryki 0:2 po bramkach Ivana Durdova i Kamila Zapalnika.

Komentarzu po spotkaniu udzielił trener ekipy z Kielc — Jacek Zieliński:

Nie zaprezentowaliśmy się dzisiaj w taki sposób w jaki byśmy chcieli, także nie będzie tu żadnego alibi, że za gorąco, że coś tam. Po prostu zagraliśmy słabsze spotkanie, ale przed nami tydzień pracy. Przed chłopakami teraz dwa dni wolnego, tak żeby odpoczęli. Na Jagiellonię będziemy gotowi…

Korona gotowa na przyszły sezon?

Jedna rzecz jest pewna. Korona Kielce zaskoczyła wszystkich w Polsce dokonanymi transferami. Do ekipy Scyzoryków przyszli zawodnicy, którzy wyróżniali się na boiskach Ekstraklasy. Co więcej, w przypadku Hellebranda, czy Jakubczyka, Złocisto-Krwiści wykazali się niesamowitą determinacją, wygrywając walkę o zawodników z innymi, znacznie większymi klubami. Wzmocnienia w zespole trenera Zielińskiego pokazują, że Korona nie chce dalej być ligowym średniakiem, który realnie nie liczy się w walce o europejskie puchary.

Z drugiej strony, warto zastanowić się, czy dokonane transfery były zespołowi potrzebne. Zawodnicy jak Hellebrand z miejsca wnoszą poziom do środka pola Scyzoryków, jednak konkurencja na tej pozycji była już wcześniej wysoka. Największym problemem Korony jest nieskuteczność w ofensywie i brak alternatyw na pozycji napastnika dla Mariusza Stępińskiego. Czy nie lepiej byłoby przeznaczyć takie pieniądze na drugiego skutecznego napastnika, który mógłby powalczyć z byłym reprezentantem Polski o miejsce w pierwszym składzie? Być może.

Rozgrywki PKO Ekstraklasy Korona Kielce zainauguruje w sobotę 25 lipca. Wtedy to podopieczni trenera Zielińskiego staną naprzeciwko Jagiellonii Białystok na Chorten Arenie. Duma Podlasia jest wyraźnym faworytem przed pierwszym gwizdkiem, jednak nie takie historie miały już miejsce w naszej rodzimej lidze.

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — Korona Kielce pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Wyczerpująca końcówka sezonu

Pod koniec sezonu w klubie doszło do kolejnej zmiany trenera po niesatysfakcjonującej kadencji Łukasza Tomczyka. Tym razem w tę rolę wcielił się jeden z byłych asystentów Marka Papszuna — Dawid Kroczek. Potrzebna była szybka zmiana, a w swoich szeregach Medaliki posiadały owego trenera, który w przeszłości prowadził Cracovię, gdzie udowodnił, że może wyciągać prowadzone drużyny z tarapatów. Właśnie takiego szkoleniowca potrzebował wówczas Raków.

Kroczek podpisał umowę do końca sezonu 2025/2026. Drużyna po przejęciu przez 37-letniego szkoleniowca, radziła sobie dobrze. W czterech meczach zdobyła 9 punktów, co pokazuje, że nowy mentor miał dobry wpływ na zespół. W Częstochowie nie wyobrażano sobie braku udziału w europejskich pucharach, więc tak ważne były ostatnie mecze, które poskutkowały 4. miejscem w tabeli Ekstraklasy. Po końcówce sezonu klub postanowił przedłużyć umowę z Kroczkiem do 30 czerwca 2028 roku, z opcją ponownego przedłużenia.

Transfery wychodzące

Już rok temu w Częstochowie zaszły spore zmiany w kwestii zawodników. W tym okienku również były one przeprowadzane. Z klubem pożegnało się sporo graczy zarówno z defensywy, jak i ofensywy. Jeśli chodzi o struktury obronne, największą stratą wydaje się odejście wieloletniego kapitana Zorana Arsenicia, który przez długi czas był jednym z liderów zespołu. Teraz, 32-latek zasilił szeregi Legii Warszawa, gdzie rolę szkoleniowca pełni Marek Papszun.

Dla Pawła Dawidowicza Częstochowa była tylko chwilowym przystankiem w karierze. Nie stał się kluczowym zawodnikiem, lecz gdy jakiś obrońca złapał kontuzję lub kartkę, dobrze go zastępował. Natomiast Ariel Mosór po 2 latach w Rakowie przeniósł się do Korony Kielce. Jego rola u żadnego z trenerów nie była ważna, a sam zawodnik borykał się z wieloma kontuzjami, co często wykluczało go z gry. Z kolei Oliwier Zych wraz z końcem wypożyczenia wrócił do Aston Villi, a następnie został wypożyczony do Portugalskiej Vitorii Guimaraes. 

Z klubu odeszła też kolejna legendarna postać, czyli Ivi Lopez. „El Magico” po 6 intensywnych latach opuścił klub. Piłkarz przeszedł wiele kontuzji, a sam wiek znacząco utrudniał mu regularną grę, co sprawiło, że nie był już tak kluczowym graczem. Z kolei Leonardo Rocha po nieudanym pobycie w Częstochowie przeniósł się do japońskiego Chiba. Przygoda w Polsce zakończyła się również dla wypożyczonego z MLS Mitji Ilenicia, który zdecydowanie nie podbił Ekstraklasy. Zagrał zaledwie 154 minuty, co jest naprawdę rozczarowującym wynikiem.

Tuż przed rozpoczęciem właściwego sezonu PKO BP Ekstraklasy klub opuścił również najlepszy strzelec Rakowa w poprzednim sezonie — Jonatan Braut Brunes. W ostatnich dniach finalizował on transfer za ponad 6 milionów euro do Sparty Praga. Kuzyn Erlinga Haalanda rozegrał w barwach Medalików 81 meczów. Strzelił 40 bramek i zanotował 1 asystę.

Nowe twarze w sztabie szkoleniowym

Poza zmianą pierwszego trenera do sztabu dołączyli również: Tomasz Jasik, Andrzej Niewulis, Paweł Drechsler oraz Łukasz Wróbel, natomiast struktury klubu opuścił Mateusz Wrana. Szczególnie interesującym ruchem wydaje się zatrudnienie Niewulisa, który doskonale zna zespół i może pomóc w rozwoju młodych zawodników.

Kto zawitał pod Jasną Górę?

Czy mimo utraty kilku zawodników klub wzmocnił się na tyle mocno, aby walczyć o topowe cele? Póki co, Medaliki dokonały sześciu transferów. Zaczynając od bramki, w razie nieobecności Kacpra Trelowskiego, Raków zabezpieczył ją, sprowadzając najlepszego bramkarza ligi bośniackiej — Tarika Karicia. Jest to 20-letni, uzdolniony Bośniak, który w zeszłym sezonie grał w FK Velez Mostar. Zawodnik ten w 35 meczach zachował 14 czystych kont. Między innymi dzięki temu jego drużyna uplasował się na 4. miejscu w lidze. Jest to perspektywiczny piłkarz, a sam Raków przecież słynie ze szkolenia utalentowanych bramkarzy.

W linii obrony, mimo odejścia trzech zawodników w ich miejsce zawitał tylko jeden — Dieudonné Gaucho Debohi (Didi). 25-letni Iworyjczyk przeniósł się pod Jasną Górę z trzeciej ligi francuskiej, gdzie występował w barwach SM Caen. U stopera, już w meczach kontrolnych dało się zauważyć szybki doskok i agresję w grze, czego czasami brakowało u niektórych obrońców Rakowa.

Ofensywne wzmocnienia

Ekipa Czerwono-Niebieskich charakteryzuje się grą wahadłowymi i „dziesiątkami”, więc o sprowadzenie piłkarza na właśnie tę pozycję pokusił się dział skautingu. Adin Molnar to jeden z bardziej doświadczonych z nowej ekipy, sprowadzony za około 750 tysięcy euro z MTK Budapeszt. Węgier w poprzednim sezonie strzelił 10 goli i zaliczył 4 asysty. Takie liczby to świetny rezultat. Wygląda to na idealny transfer dla Medalików, które czasami mają problemy z budowaniem akcji od środka.

W tym oknie skupiono się też na Polakach. Oliwier Kwiatkowski to 21-latek występujący na pozycji ofensywnego pomocnika. Swoje poprzednie dwa sezony spędził w Polonii Bytom. Kwiatkowski może dobrze wpasować się do gry swojej nowej drużyny. Zeszły sezon zakończył z dorobkiem 13 goli i 2 asyst we wszystkich rozgrywkach, czyli bardzo dobrym, tym bardziej jak na swój wiek.

Kolejny Polak to Jakub Jendryka. Jest to 19-letni wahadłowy, który przez swoją okazjonalną grę na pozycji bocznego obrońcy doskonale sprawdzi się na wahadle. Wyróżnia się także szybkością i dryblingiem. Przez ostatni sezon w 1. i 2. Lidze strzelił 3 gole, a 4 razy dostarczał ostatnie podanie. W skrócie: cechy idealne na tą pozycje, pytanie jak poradzi sobie na wyższym poziomie. 

Ostatnim wzmocnieniem przed rozpoczęciem sezonu został były snajper Legii Warszawa — Mahir Emreli. 61-krotny reprezentant Azerbejdżanu przyszedł do Rakowa na zasadzie wypożyczenia do końca czerwca 2027, z opcją wykupu z niemieckiego Kaiserslautern. W związku z zakończeniem współpracy z Leonardo Rochą oraz pewnym odejściem Jonatana Brunesa, jest to zrozumiały i potrzebny ruch.

Sparingi: od wygranych po lekcje z gigantami  

Raków przygotowania rozpoczął od dwóch wygranych 2:0 — najpierw z Piastem Gliwice (gole Brunesa i Pawłowskiego), a potem z Puszczą Niepołomice (trafienie Fadigi i gol samobójczy). W tych meczach szansę dostali młodzi zawodnicy (m.in. Kwiatkowski, Żołneczko, Karić), a sztab testował nowy element taktyczny: schodzące do rozegrania „dziesiątki”, wymieniające się pozycjami z wahadłowymi.

Prawdziwym poligonem doświadczalnym był jednak obóz w Holandii, gdzie sztab Dawida Kroczka rotował składem i mierzył się z bardzo wymagającymi rywalami. Mimo ambitnej walki, Medaliki zanotowały tam aż trzy porażki:                   

• 3:4 z SV Zulte Waregem (hat-trick młodego Adama Basse),
• 1:2 z Olympiakosem Pireus (gol Brunesa i stracona bramka w doliczonym czasie gry),
• 2:3 z PSV Eindhoven (z bramkami Makucha i debiutującego Molnara).

Przygotowania (już w Polsce) zamknął tajny sparing z GKS-em Katowice (1:1). Choć suche wyniki z zagranicy mogą niepokoić, były to idealne lekcje gry pod presją na tle bardzo jakościowych ekip. Pozwoliły one sztabowi sprawdzić nowe schematy, przetestować świeżą krew w drużynie i zdiagnozować, gdzie zespół potrzebuje jeszcze wzmocnień.

Kadra  

W bramce drużyna posiada samych młodych zawodników, oprócz Kacpra Trelowskiego i Tarika Karicia jest jeszcze trzech perspektywicznych zawodników: Wiktor Żołneczko, Dominik Czeremski oraz Karol Suszyn. Co ciekawe tylko jeden z tej trójki (Żołneczko) miał okazji grać w dorosłej piłce, rozgrywając 10 meczów na poziomie 2. Ligi w zespole Rekordu Bielsko Biała.

Czy obrona dalej jest tak samo solidna? W poprzednim sezonie głównymi postaciami w defensywie byli Stratos Svarnas, Fran Tudor oraz Bogdan Racovitan, cała trójka została, co wskazuje na to, że dalej może być to topowa defensywa ligi. Do tych doświadczonych zawodników doszła młoda krew — Jerzy Napieraj, który już wcześniej pojawiał się na ławce, oraz Nikodem Całko — do tej pory występujący w drugim zespole. Warto też pamiętać o Didim, którego postać już przybliżyłam wcześniej.

Jak wygląda druga linia? Środek pola w tym klubie sporo przeszedł, ale wydaje się, że wrócił do formy. Po długiej nieobecności wraca Vladyslav Kochergin, czyli świetna technika i energia. W klubie zostali zawodnicy, grający na tych pozycjach przez poprzedni sezon: Karol Struski, Oskar Repka oraz Marko Bulat. Do doświadczonych zawodników, wprowadzany jest zimowy transfer — Abraham Ojo. Jeśli chodzi o wahadłowych, to jest ich sporo, zarówno doświadczonych oraz tych młodszych. Większość meczów do tej pory rozgrywali Michael Ameyaw oraz Adriano Amorim, oprócz nich ważna postacią był Jean Carlos. W nadchodzącym sezonie do ich grona dołączają Jakub Jendryka, Adin Molnar i wcześniej kontuzjowany Erick Otieno.

Czas przejść do ofensywnych pomocników. Ograni w poprzednim sezonie, którzy dalej będą w szeregach klubu spod Jasnej Góry to Lamine Diaby-Fadiga, Tomasz Pieńko, wracający z wypożyczenia Jesus Diaz oraz zeszłoroczny nabytek Bogdan Mircetić. Jedyny nowy na tę pozycję to Oliwier Kwiatkowski. Warto jednak brać pod uwagę fakt, iż często na tej pozycji grywają też wahadłowi, czy nominalni napastnicy.

Na szpicy w drużynie Dawida Kroczka będą występować: Patryk Makuch, Isak Brusberg, Mahir Emreli oraz Adam Basse.

Typowanie jedenastki zespołu

Bramkarz: Trelowski

Przechodząc do linii obrony: Svarnas-Racovitan-Tudor

Linia pomocy: Ameyaw-Kochergin-Repka-Jean Carlos

Ofensywna trójka: Fadiga-Emreli-Pieńko

Rozpoczęcie sezonu

Raków rozpoczął swój sezon od wygranej 3:1 z maltańską Vallettą FC. Mimo wyniku, meczyokazał się cięższy dla gospodarzy, niż może się wydawać. Pierwszą bramkę w tym spotkaniu strzelili goście, co pokazywało jak słabą pierwszą część spotkania zaliczył Raków. Po przerwie Medaliki prezentowały się trochę lepiej, a Mahir Emreli strzelił bramkę wyrównującą. Drużyna z Malty nie wykorzystała również rzutu karnego. Chwilę później Patryk Makuch wpakował piłkę do bramki rywali, a w jego ślady poszedł jeszcze Stratos Svarnas. Początkowo ciężki mecz zakończył się finalnym zwycięstwem i uzbieraniem zaliczki przed rewanżem.

Podsumowanie

Poprzez przeprowadzone ruchy na rynku transferowym idealnie widać, jak polityka klubu zmieniła się w ostatnim czasie. Przez lata Raków nie należał do klubów najczęściej stawiających na młodych zawodników, teraz trener Kroczek ma na to inny plan. Do klubu sprowadzono kilku młodych obiecujących talentów.  

Zespół potrzebuje jeszcze jakichś wzmocnień. Klub musi liczyć się z możliwością pożegnania się z kluczowymi graczami, jak Bogdan Racovitan, czy Stratos Svarnas. Gdy Raków utrzyma aktualną liczbę zawodników, realna jest walka o podium, choć urazy przy graniu co 3 dni są niemal pewne. W przypadku takiego scenariusza, to młodzież będzie musiała odgrywać kluczową rolę. 

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — Raków Częstochowa pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Sparingi przedsezonowe

W minionym sezonie, Rafał Górak dokonał, jak się wydawało, rzeczy niemożliwej. Po słabej rundzie jesiennej, gdy GKS okupował miejsce w strefie spadkowej, wiosną nastąpił prawdziwy cud. Katowiczanie zaczęli zdecydowanie lepiej punktować, co poskutkowało finalnie 5. miejscem, gwarantującym udział w eliminacjach do Ligi Konferencji. Dla klubu, który rozgrywał wówczas dopiero drugi sezon po awansie do Ekstraklasy był to olbrzymi sukces.

Sezon przygotowawczy GKS rozpoczął na zgrupowaniach w Bielsku-Białej, a następnie w Opalenicy. Po tych zgrupowaniach Gieksa miała przed sobą szereg towarzyskich spotkań. Rozpoczęto je 25 czerwca podczas spotkania ze Świtem Szczecin. Wówczas, Katowiczanie wygrali aż 7:0, a hat-trickiem popisał się krytykowany przez kibiców Ilya Skhurin. Następnie, śląski klub pokonał Arkę Gdynia 2:0. W ramach sparingu 1 lipca GKS gościł u siebie Piasta Gliwice na godzinę 10:15 oraz Miedź Legnica na godzinę 16:30. Górą w tych starciach raz okazała się ekipa przyjezdnych (Piast Gliwice wygrał 1:0), a raz ekipa gospodarzy (GKS zwyciężył 2:0). Ostatnie sparingi GKS rozegrał 11 lipca ze Stalą Rzeszów, wygrywając 3:1, oraz 19 lipca z Rakowem Częstochowa. Był to chyba największy sprawdzian przed startem sezonu, podczas którego podopieczni Góraka zremisowali 1:1.

Rezultaty okazały się zatem bardzo przyzwoite, jednak trzeba pamiętać, iż nie powinno być to absolutnym wyznacznikiem aktualnej formy. Podczas tych meczów trenerzy obu zespołów eksperymentowali z zestawieniem jedenastek, szukając ewentualnych alternatyw do pierwszego składu. Świadczy o tym chociażby fakt, iż w spotkaniu z Arką Gdynia do siatki trafił Jesse Bosch, czyli zawodnik, któremu wcześniej w barwach Gieksy nie udało się tego zrobić. Po niezłych sparingach wielu kibiców GKS-u ma nadzieję na powtórzenie ubiegłorocznego sukcesu z równoczesnym wywalczeniem awansu do Ligi Konferencji.

Roszady na bramce

Aby móc powalczyć w europejskich pucharach o awans do kolejnej rundy, GKS musiał koniecznie się wzmocnić. Przed okienkiem można było zauważyć, iż pozycjami, na które trzeba było zwrócić szczególną uwagę był atak oraz obsada bramki. Ta druga pozycja była o tyle kluczowa, iż kontuzji nabawił się podstawowy golkiper — Rafał Strączek. Natomiast jego dotychczasowy zmiennik, Dawid Kudła odszedł do Zagłębia Sosnowiec.

Zakupiono więc dwóch nowych bramkarzy. Pierwszym z nich jest Gabriel Kobylak, czyli golkiper dobrze znany z gry w ekstraklasowych zespołach, takich jak Puszcza Niepołomice, czy Radomiak Radom. Ostatnio w barwach Legii Warszawa jego sytuacja nie wyglądała najlepiej. Praktycznie w ogóle nie występował, a do tego został nawet przesuwany do rezerw. Można więc dywagować, czy na pewno to dobry wybór. Z jednej strony doświadczenie w polskiej lidze ma spore, z drugiej jednak ktoś by mógł zarzucić, iż sprowadzanie bramkarza, który nie jest w rytmie meczowym może być błędem w kontekście zbliżających się eliminacji.

GKS sprowadził zatem kolejnego golkipera — Macieja Kikolskiego, który przyszedł w ramach wypożyczenia z Widzewa Łódź. Tutaj również pojawia się pytanie, czy podoła zadaniu, albowiem w minionym sezonie grał bardzo mało. Rozegrał tylko 9 spotkań w Ekstraklasie (i jedno w Pucharze Polski), podczas których zanotował dwa czyste konta. Z tego powodu, kibice GKS-u zastanawiają się, kto będzie ich podstawowym bramkarzem na pierwsze kolejki w lidze oraz kwalifikacje do Ligi Konferencji. Niektórzy stawiają na Kobylaka ze względu na doświadczenie, a inni na Kikolskiego, który może być bardziej elastyczny i energiczny na linii bramkowej.

Potężny transfer w obronie

Na środek linii obrony GKS sprowadził znanego z Korony Kielce obrońcę. Jest nim Pau Resta, który przyszedł do zespołu z Katowic za 500 tysięcy euro. Sam Hiszpan przez ostatni rok bardzo się rozwinął. Jego wartość rynkowa z 500 tysięcy wzrosła do 1,5 miliona euro. Nowy obrońca jest do tego bardzo bramkostrzelny, co dla GKS-u, który słynie z bardzo skuteczniej gry w obrońców w ofensywie, jest świetną wiadomością. W sumie, w 54 występach dla Korony strzelił aż 8 goli. Szansa, że wkomponuje się do nowego zespołu, jest więc duża. Jest wciąż młodym zawodnikiem, bo ma dopiero 25 lat.

Z klubem pożegnali się Konrad Gruszkowski, Grzegorz Rogala oraz Marten Kuusk. Jedynie utrata tego ostatniego może trochę zaboleć. Estończyk pełnił wcześniej rolę głównego rezerwowego na środku obrony na wypadek absencji Arkadiusza Jędrycha, bądź Lukasa Klemenza. Rogala odchodzi jako legenda. W zespole z Katowic grał nieprzerwanie od sezonu 2019/2020. Podczas swojej przygody w GKS-ie napisał piękną historię awansu z drugiej ligi do europejskich pucharów. Jednakże, odkąd GKS awansował do Ekstraklasy jego rola ograniczała się tylko do gracza ławki rezerwowych i nie stanowił już tak ważnego punktu w drużynie jak wcześniej.

Duo Bartoszów nadchodzi

Dużo mówiło się o transferze Bartosza Wolskiego. Były kapitan Motoru Lublin przeniósł się do nowego zespołu za kwotę 100 tysięcy euro. Defensywny pomocnik ma za sobą kapitalne sezony zarówno pod względem wyników drużyny (awans z Motorem do Ekstraklasy i 7. miejsce w debiutanckim sezonie), jak i statystyk indywidualnych. W ubiegłej kampanii zaliczył 6 trafień oraz 6 asyst. Na wieść o jego transferze, kibice Gieksy byli niezwykle zadowoleni, a zarazem ciekawi jak wkomponuje się do systemu z innym jego imiennikiem — Bartoszem Nowakiem. To kolejny rozsądny transfer katowickiej ekipy. Obserwując grę GKS-u można było zauważyć, iż przydałoby im się dodatkowe ogniwo w środku pola. Wolski powinien zatem zwiększyć konkurencję w drużynie oraz zapewnić większą stabilność w linii pomocy.

Oprócz Wolskiego do drużyny trafił młody, perspektywiczny ofensywny pomocnik z Chrobrego Głogów. Jest nim Szymon Bartlewicz, który od trzech sezonów był podstawowym zawodnikiem swojej drużyny. 20-latek zdołał już nawet zanotować pierwszą bramkę w barwach GKS-u. Miało to miejsce w towarzyskim spotkaniu z Miedzią Legnica. Czy ostatecznie transfer okaże się strzałem w dziesiątkę? To się dopiero okaże, lecz talentu młodemu chłopakowi z pewnością nie brakuje. Prawdopodobnie, początkowo będzie pełnił rolę rezerwowego, aczkolwiek kto wie, może potoczy się to inaczej.

Wśród transferów wychodzących w linii pomocy znów można zaliczyć graczy, którzy nie stanowili pierwszego wyboru do podstawowej jedenastki. Z klubu odeszło dwóch takich zawodników: Mateusz Marzec do Pogoni Siedlce oraz Alan Bród do Podhala Nowy Targ. Ten pierwszy w ubiegłym sezonie często wchodził z ławki i udało mu się zdobyć dwie bramki. Natomiast Bród, od sezonu 2022/2023, w którym zagrał w 16 meczach, w każdym kolejnym pojawiał się na boisku coraz rzadziej.

Luki w linii ataku

Największym problemem GKS-u w poprzednim sezonie była pozycja napastnika. Zarówno Ilya Skhurin, jak i Adam Zrelak nie spełniali pokładanych w nich oczekiwań. Trzeba było więc się jakoś wzmocnić. Jednym z kandydatów do przyjścia był Filip Szymczak, który jeszcze niedawno grał dla Gieksy. Wiadomo jednak, iż do tego transferu nie dojdzie, gdyż przeniósł się on do Zagłębia Lubin. Mówiło się również o transferze Samuela Mraza, aczkolwiek on również poszedł do innego klubu. Słowak trafił do szwajcarskiego Servette FC.

A zatem, GKS wciąż pozostaje bez nowego snajpera. Na dodatek. z klubem oficjalnie pożegnał się Maciej Rosołek, który kompletnie nie wypalił w drużynie i już po pół roku trafił na wypożyczenie do Pogoni Siedlce. Niektórzy fani Gieksy mogą się więc obawiać o skuteczność zespołu, jeśli nic się w kwestii linii ataku się nie zmieni. Czysto teoretycznie, w drużynie jest jeszcze młody talent Jakub Kokosiński, jednakże prawdopodobieństwo, iż będzie on podstawowym napastnikiem jest małe.

Europejskie puchary

Dzięki bramce Marcela Wędrychowskiego w doliczonym czasie gry przeciwko Pogoni Szczecin drużyna GKS-u awansowała do europejskich pucharów. Jest to niezwykły moment dla tego klubu, zwłaszcza, że ostatni raz ta sztuka udała się Katowiczanom 23 lata temu. Wówczas skompromitowali się, odpadając z Pucharu UEFA z macedońską Cementarnicą Skopje. A jak będzie w tym roku? Rywal jest nieco trudniejszy, lecz mogło być gorzej.

Po losowaniu wiadomo było, iż GKS zagra z przegranym z pary eliminacji Ligi Europy: Hajduk Split — Žilina. W pierwszym meczu wygrała ekipa z Chorwacji (2:0), natomiast w rewanżu lepsi okazali się Słowacy, wygrywając 2:1. Ostateczny awans wywalczył jednak Hajduk, dzięki czemu rywalem Gieksy została Žilina. To zespół, który w poprzednim sezonie zajął czwarte miejsce w lidze słowackiej. Atutem GKS-u może być własne boisko, na którym Katowiczanie praktycznie nie przegrywają. Žilina w swoich szeregach posiada Polaka. Jest nim 18-letni pomocnik Fabian Bzdyl, wychowanek Cracovii, który w spotkaniach eliminacyjnych przeciwko Hajdukowi Split rozegrał całkiem sporo minut — w pierwszym starciu wyszedł nawet w podstawowym składzie.

Wiadomo już jednak, że GKS Katowice będzie musiał się sprężyć aby awansować dalej. Katowiczanie bowiem przegrali 2:1 na wyjeździe po straconych bramkach z rzutu karnego i krótko po rozpoczęciu drugiej połowy. Mimo, iż GKS w końcówce naciskał, to nie zdołał odrobić strat. Nie wszystko jednak stracone, gdyż rewanż odbędzie się na Arenie Katowice, na której podopieczni Rafała Góraka w tym roku nie przegrywają.

Terminarz i hit na start

GKS już na start rozegra hit kolejki. Jego przeciwnikiem będzie powracająca do Ekstraklasy Wisła Kraków. Wbrew pozorom faworytem tego starcia będzie ekipa Białej Gwiazdy. Głównie ze względu na atut własnego boiska oraz na mecze eliminacyjne do Ligi Konferencji GKS-u. Po rywalizacji z Wisłą ekipa z Katowic będzie miała nieco łatwiej. Zmierzą się u siebie w lidze z Radomiakiem Radom, Wieczystą Kraków i Wisłą Płock oraz na wyjeździe z Motorem Lublin. W 6. kolejce czekaćnas będzie śląski hit, gdyż Gieksa pojedzie na stadion im. Ernesta Pohla aby zmierzyć się z wicemistrzem Polski — Górnikiem Zabrze. Tydzień później zagrają z innym śląskim zespołem — Piastem Gliwice.

Najcięższy okres GKS-u przytrafi się na przełomie listopada i grudnia. W tym czasie, Katowiczanie zagrają najpierw na wyjeździe z Jagiellonią Białystok, a następnie u siebie gościć będą Lech Poznań. Dwa tygodnie później na Arenę Katowice przyjedzie Legia Warszawa, a w międzyczasie przyjdzie im się jeszcze zmierzyć ze Śląskiem Wrocław oraz Wisłą Kraków.

Analizując ten terminarz można dojść do wniosku, iż najważniejszy w przypadku GKS-u będzie początek sezonu. Od niego zależy, czy wejdą do Ligi Konferencji oraz jaką pozycję ugruntują sobie na ligowym podwórku — tak aby w przypadku potencjalnego kryzysu utrzymać się mniej więcej w środku stawki. Nadzieje są jednak duże. Wielu fanów wierzy, iż piłkarze utrzymują fantastyczną formę z końcówki poprzednich rozgrywek i po raz kolejny napiszą piękną historię, która na zawsze utkwi im w pamięci.

Predykcje i analiza składu GieKSy

Ambicje GKS-u po poprzednim sezonie wzrosły i sięgają ponownej walki o europejskie puchary. Ze względu na awans silnych marek do Ekstraklasy, takich jak Wisła Kraków czy Śląsk Wrocław konkurencja zdecydowanie wzrosła. Na dodatek, Legia Warszawa oraz Pogoń Szczecin z pewnością będą chciały zmazać plamy z ubiegłej kampanii. Zatem GKS może mieć zdecydowanie trudniejsze zadanie, aby powtórzyć ubiegłoroczny sukces. Z drugiej strony wydaje się, iż tym razem Katowiczanie nie powinni drżeć o utrzymanie. Skład mają na tyle szeroki i konkurencyjny, iż nawet przy potencjalnej kontuzji podstawowego gracza, jakość zespołu drastycznie nie spadnie. Na tej podstawie można przypuszczać, iż GKS ukończy sezon gdzieś w środku tabeli. Choć kto wie, może stać ich na kolejną niespodziankę.

O pierwszy skład na początek sezonu będą się bić Kikolski oraz Kobylak aż do momentu powrotu do zdrowia Rafała Strączka. W obronie Pau Resta ma stanowić cenne uzupełnienie do pozostałych dwóch stoperów. Wśród potencjalnych zastępców na tę pozycję są Alan Czerwiński oraz Marius Olsen. Na wahadłach rolę podstawowych graczy ponownie powinni pełnić Marcin Wasielewski oraz Borja Galan. . Duet w sercu boiska stworzą prawdopodobnie Mateusz Kowalczyk oraz sprowadzony Bartosz Wolski. W odwodzie, zależnie od taktycznej koncepcji trenera, pozostają bardziej defensywnie usposobieni Sebastian Milewski oraz Damian Rasak, a także ofensywny Szymon Bartlewicz.

Wśród napastników brakuje nowego zawodnika. Jeżeli GKS nikogo na tę pozycję nie sprowadzi, ich podstawowym snajperem pozostanie Ilya Shkurin. Co może być ryzykowne, gdyż jego forma bywa często w kratkę. Lepiej mają się skrzydła. Tutaj Rafał Górak ma zdecydowanie szersze pole do manewru. Przede wszystkim jest tam Bartosz Nowak. Na drugiej flance znajduje się Eman Marković, który końcówkę poprzedniego sezonu miał fantastyczną. W 7 ostatnich meczach w lidze strzelił 6 bramek, a do tego zaliczył 1 asystę. W przypadku kontuzji lub słabszej formy jednego z graczy, GKS posiada w swoich szeregach Erika Jirkę, Marcela Wędrychowskiego, Adriana Błąda oraz Mateusza Wdowiaka.

Poniżej przewidywany skład GKS-u Katowice na zbliżający się sezon:

Podsumowanie

Jak można zauważyć klub, który jeszcze niedawno grał w drugiej lidze po sukcesie z ubiegłego sezonu nie zamierza spoczywać na laurach. Największe wyzwanie GKS będzie miał w europejskich pucharach, do których wrócił po 23 latach. Dodatkowo, w polskiej lidze konkurencja wzrosła, więc o powtórzenie wyniku może być ciężko. Na plus Gieksy działa z pewnością atmosfera na Arenie Katowice, świetny fachowiec jakim jest Rafał Górak oraz szeroki składu.

Jedynie kwestia napastnika oraz bramkarza może budzić wątpliwości, natomiast reszta formacji powinna pozostać na zeszłosezonowym poziomie. Mimo to, wydaje się iż katowicki zespół ponownie będzie cieszył grą swoich kibiców, dostarczając im wielu bramek. Jeżeli uda mi się awansować do fazy ligowej europejskich pucharów oraz wywalczyć znowu miejsce w Top 5, pomniki dla Bartosza Nowaka oraz Rafała Góraka będą wręcz zagwarantowane.

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — GKS Katowice pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Nowy bramkarz

Wiadomo było, że z końcem sezonu z klubem pożegna się podstawowy golkiper Zabrzan — Marcel Łubik. Zawodnik był wypożyczony z Augsburga, do którego powrócił w tym okienku transferowym. Jednakże nie na długo, gdyż Wisła Kraków szybko ogłosiła jego pozyskanie, również w ramach rocznego wypożyczenia. Górnik Zabrze musiał więc załatać dziurę między słupkami i sprowadzić do siebie nowego bramkarza. Padło na niemieckiego golkipera Phillipa Schulze.

23-latek występował wcześniej w zespole SC Verl z 3. Bundesligi. W samym tylko poprzednim sezonie rozegrał 37 meczów, zachowując przy tym 9 czystych kont. Dodatkowo w swoim CV ma na koncie znany niemiecki klub VFL Wolfsburg, choć w pierwszej drużynie tego zespołu nigdy nie zadebiutował. Po przyjściu do Górnika, Schulze zachwycił już w meczu eliminacyjnym do Ligi Mistrzów przeciwko Fenerbahçe. Na sześć celnych strzałów tureckiej ekipy obronił aż pięć, wpuszczając tylko jednego gola. Dzięki temu, Trójkolorowi wciąż pozostają w grze o awans do najbardziej elitarnych klubowych rozgrywek.

Stabilna obrona

Dużym plusem przed zbliżającym się sezonem jest fakt, że Górnikowi udało się utrzymać w zespole trzon obrony z ubiegłej kampanii. W drużynie pozostali zarówno Josema, Erik Janza, Paweł Bochniewicz, jak i Rafał Janicki. Z klubem pożegnał się jedynie podstawowy prawy obrońca Paweł Olkowski, który trafił do GKS-u Tychy. Na jego miejsce wskoczy Michal Sáček, który swoją dyspozycją nie powinien obniżyć poziomu gry defensywy.

Oprócz tego, do Trójkolorowych definitywnie dołączył lewy obrońca Slavii Praga — Ondrej Zmrzly. 27-latek w poprzednim sezonie grał już dla Górnika na zasadzie wypożyczenia, zaliczając 10 występów w lidze i notując jedną asystę. W tym okienku klub postanowił wykupić Czecha za kwotę 500 tysięcy euro. Warto zaznaczyć, że posiada on już doświadczenie w europejskich pucharach — występował zarówno w Lidze Mistrzów, jak i Lidze Europy. O stabilność we własnej defensywie Górnik powinien być zatem spokojny. Udowodnili to już w spotkaniu eliminacyjnym z Fenerbahçe, gdzie drużyna Trójkolorowych straciła tylko jedną bramkę, co jak na tak trudny teren należy uznać za naprawdę dobry wynik.

Potężne osłabianie w środku pola

Na pozycji środkowego pomocnika nastąpiły największe roszady. Przede wszystkim doszło do trzech bardzo drogich sprzedaży, w tym jednej rekordowej. Lukas Ambros odszedł do belgijskiego Anderlechtu za 5 milionów euro. Pobito zatem poprzedni rekord Dominika Sarapaty, który trafił do Kopenhagi za 4 miliony. Kolejnym graczem odchodzącym jest Patrick Hellebrand — podstawowy pomocnik Górnika z ubiegłego sezonu opuścił klub, mimo że wcześniej wszystko wskazywało na to, iż pozostanie w Zabrzu. Liczono się jednak z tym, że zainteresować się nim mogą mocniejsze marki, w tym kluby zagraniczne. Nie spodziewano się jednak, iż wybranym przez Czecha klubem będzie Korona Kielce! Jest to o tyle szokujące, iż Górnik w ubiegłym sezonie wywalczył europejskie puchary, a Korona walczyła w lidze o utrzymanie. Kielczanie wyłożyli za nowego pomocnika aż 1,7 miliona euro!

Hellebrand w rozmowie z Radiem Kielce tłumaczył się ze swojej decyzji następującymi słowami:

Chyba nigdy nie spotkałem się z tym, że ktoś aż tak bardzo zabiegał o to, żebym przyszedł i to zadecydowało o tym transferze. Motywuje mnie to, że wiem, że Korona nigdy nie zdobyła trofeum. Marzę o tym, aby to zmienić.

Innym drogim transferem wychodzącym z klubu jest odejście Wiktora Nowaka za 2,4 miliona euro do Slavii Praga. Nie jest to jednak duża strata dla Zabrzan, gdyż sam zawodnik w ich barwach ani razu nie zadebiutował. Ofensywny pomocnik został wykupiony przez Górnik Zabrze ze Znicza Pruszków w 2025 roku, a następnie trafił na wypożyczenie do Wisły Płock. W drużynie z Płocka zagrał 33 razy, uzyskując przy tym bilans 5 bramek i 1 asysty.

W obliczu tych ubytków, Górnik zakontraktował Kacpra Urbańskiego oraz Maximiliana Dietza. Największe zainteresowanie budzi rzecz jasna sprowadzenie Urbańskiego, który niegdyś był odkryciem reprezentacji Polski na Euro 2024. Po nieudanym okresie w Monzie i Legii Warszawa, kibice w całej Polsce liczą na to, że w Zabrzu uda mu się w końcu odbudować. Jak na razie zaczął obiecująco — w meczu o Superpuchar Polski z Lechem Poznań zanotował już pierwszą asystę.

Nowy snajper, stare skrzydła

Skrzydła, tak jak środkowa obrona, pozostają bardzo podobne. Zarówno Maksym Khlan, jak i Yvan Ikia Dimi mają stanowić o sile zespołu. Ten drugi będzie miał okazję zabłyszczeć w pełnym wymiarze, jako że do Górnika dołączył dopiero w trakcie okienka zimowego. Jednakże jego pozycja w podstawowym składzie może nie być taka pewna jakby się mogło wydawać. Wszystko za sprawą nowego transferu prosto z Hiszpanii — do Trójkolorowych dołączył bowiem Dominikanin — Peter Federico. Niektórzy z fanów serii FIFA mogą go kojarzyć, gdyż był on wychowankiem Realu Madryt. Skrzydłowy zdołał nawet zadebiutować w barwach Królewskich w sezonie 2021/2022, dzięki czemu ma w swoim dorobku tytuł mistrza Hiszpanii. Federico ma też na swoim koncie takie kluby jak Getafe, Valencia oraz Real Valladolid. W barwach tego ostatniego zespołu występował w poprzednim sezonie. Zaliczył wówczas 37 występów, 6 bramek oraz jedną asystę.

Z kolei na pozycji napastnika pojawiły się dwie nowe twarze. Obaj zostali opłacani za kwotą kolejno miliona oraz 900 tysięcy euro. Droższym z nich jest Erik Prekop, który przyszedł do Górnika ze Slavii Praga. Słowak ostatniego sezon nie mógł zaliczyć do udanych, gdyż strzelił zaledwie 5 bramek w 35 występach. Ma jednak za sobą debiut w Lidze Mistrzów, gdzie wchodził na boisko w spotkaniach z Atalantą i Tottenhamem oraz wyszedł w pierwszym składzie przeciwko cypryjskiemu Pafos. Pod kątem ogrania w europejskich pucharach może okazać się niezwykle cenny.

Drugim nowym snajperem został Bruno Durdov. 18-letni chorwacki talent Hajduka Split, ma za sobą dość przeciętny rok. W 16 meczach nie udało mu się zdobyć żadnego gola. Znacznie lepiej radził sobie w sezonie 2024/2025, gdzie w 27 meczach w lidze strzelił 3 bramki. Można więc przypuszczać, iż trener Michal Gasparik będzie chciał z niego korzystać, ale w roli jokera na ostatnie minuty. Chociaż kto wie, jeśli pokaże się z dobrej strony. będzie miał prawo marzyć o grę w pierwszym składzie. Trzeba jednak pamiętać, iż w klubie jest też Sondre Liseth, który w ubiegłej kampanii był podstawowym graczem Zabrzan i pełnił w nim istotną rolę w wywalczeniu wicemistrzostwa kraju.

Ocena składu

Skład Górnika Zabrze przed zbliżającym się sezonie wygląda porządnie. Nastąpiło jednak wiele roszad, które mogą skończyć się różnie. Najsilniej wygląda obrona, która praktycznie się nie zmieniła. Najwięcej niepokoju może wzbudzać linia pomocy, w której zmiany są najbardziej widoczne. Jedynym zawodnikiem z podstawowej jedenastki, który został w klubie to doświadczony Czech — Lukas Sadilek. Linia ataku również trochę się pozmieniała. O pierwszy skład na pozycji napastnika powalczą Sondre Liseth, Bruno Durdov oraz Erik Prekop. Do tego rywalizować na skrzydle ze sobą będą Kamil Lukoszek z Maksymem Khlanem oraz Yvan Ikia Dimi z Peterem Federico.

Wśród nieobecnych zabraknie legendy klubu, czyli Lukasa Podolskiego, który zakończył karierę. Mimo wszystko wydaje się, że skład jest gotowy do walki o europejskie puchary. W klubie znajduje się paru zawodników, którzy już doświadczenie w tego typu rozgrywkach posiadają (Ondrej Zmrzly, Kacper Urbański czy Erik Prekop). Może to pomóc drużynie w zbliżających się eliminacjach.

Przewidywany skład Górnika Zabrze na sezon 2026/2027:

Predykcje na nowy sezon

Najważniejszy dla Trójkolorowych będzie początek. Już w lipcu okaże się, czy uda im się przejść do kolejnej rundy Ligi Mistrzów. Ich rywalem jest Fenerbahçe, a więc szanse na awans są niestety nikłe. W pierwszym meczu w Stambule, Górnik przegrał tylko 1:0, co pozostawia realną nadzieję na odwrócenie losów dwumeczu. Zwłaszcza, że rewanż będzie rozegrany u siebie, a kibice przy stadionie im. Ernesta Pohla z pewnością będą chcieli zaznaczyć swoją obecność mocno dopingując swoich zawodników. Bo przecież kiedy indziej będą mogli zobaczyć swoich ulubieńców w spotkaniu przy akompaniamencie hymnu Ligi Mistrzów?

Znana jest już także dalsza ścieżka Zabrzan w europejskich pucharach. Łatwo nie będzie — niezależnie od tego, czy mówimy o scenariuszu optymistycznym, czy pesymistycznym. Jeśli Zabrzanie mieliby odwrócić wynik i przejść do kolejnej rundy to ich przeciwnikiem prawdopodobnie będzie austriacki Sturm Graz (w pierwszym meczu eliminacyjnym pokonali szkockie Hearts 4:0). W przypadku spadku do eliminacji Ligi Europy ,Trójkolorowi zmierzą się ze zwycięzcą pary FC Twente — Ferencvárosi TC. Są to znane marki, które już kilkukrotnie pokazywały się z dobrej strony w europejskich pucharach. Podopieczni Michala Gasparika będę więc musieli wznieść się na wyżyny swoich umiejętności, aby powalczyć o awans z tak wymagającymi rywalami.

Sama pozycja w lidze w dużej mierze zależy od tego, czy Górnik będzie grał w pucharach. Jeżeli im się uda to paradoksalnie w tabeli ligowej może być gorzej, gdyż Trójkolorowi nie posiadają zbytnio szerokiej kadry. Mimo wszystko wydaje się, iż Górnik Zabrze zakończy sezon mniej więcej w środku tabeli. Ich sytuacja może być podobna do tej związanej z GKS-em Katowice. Oba kluby mają podobny umiejętnościowo skład, świetnego trenera oraz oba walczą w eliminacjach o Europę.

Podsumowanie

Podsumowując okienko transferowe Górnika Zabrze, mimo wszystko można uznać je za udane. Poważne ubytki w linii pomocy zdołano zrekompensować sprowadzeniem nowych reżyserów gry, a po odejściu podstawowego golkipera błyskawicznie załatano też lukę między słupkami. Tak naprawdę zarząd skupiał się głównie na uzupełnianiu powstałych dziur, a jedynym ruchem typowo wzmacniającym rywalizację było sprowadzenie na prawe skrzydło Petera Federico.

Analizując to, co dzieje się w zespole wydaje się, iż kibice o przyszłość mogą być spokojni. Przede wszystkim na stanowisku trenera pozostał Michal Gasparik, któremu udało się w poprzednim sezonie zdobyć tak długo wyczekiwany Puchar Polski. Jeśli klub zdoła dopiąć jeszcze jakieś wzmocnienia przed zamknięciem okienka, Górnik powinien powalczyć o coś więcej niż tylko środek tabeli. Może nawet uda się wywalczyć europejskie puchary i powtórzyć sukces z ubiegłej kampanii? Nigdy nie wiadomo, choć z pewnością będzie to jeden z najciekawszych sezonów do obserwowania losów gry wielokrotnego mistrza Polski.

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 —  Górnik Zabrze pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Odejścia

Ze Szczecinem pożegnało się sześciu zawodników: Sam Greenwood (Bristol City), Marian Huja (CFR Cluj), Leonardo Koutris (NK Celje), Kacper Smoliński (Podbeskidzie Bielsko-Biała), Krzysztof Kamiński (Pogoń Grodzisk Mazowiecki) oraz Danijel Loncar (wolny zawodnik po zakończeniu kontraktu). Największym zaskoczeniem było odejście brytyjskiego ofensywnego pomocnika. Sam Greenwood przychodził do Pogoni z dużymi oczekiwaniami. Anglik zapowiadany był jako zawodnik, który z marszu może stać się jedną z gwiazd ligi. W praktyce, rzeczywistość okazała się jednak zupełnie inna. Greenwood nie spełnił pokładanych w nim nadziei — w 20 spotkaniach zdobył trzy bramki i zanotował dwie asysty. Po zakończeniu sezonu powrócił do swojej ojczyzny, a Pogoń na jego transferze zarobiła 2,3 miliona euro.

Jeszcze mniej, bo zaledwie 11 spotkań w Szczecinie, rozegrał Marian Huja. Portugalski obrońca w zimowym oknie transferowym został wypożyczony do rumuńskiego CFR Cluj. Jego występy na tyle przekonały działaczy klubu, że zdecydowali się oni na transfer definitywny. Rumuński zespół wykupił zawodnika za kwotę 250 tysięcy euro. Najbardziej bolesne dla szczecińskich kibiców mogło być jednak odejście Leonardo Koutrisa. Lewy obrońca spędził w Szczecinie aż cztery lata, stając się ważną postacią zespołu. Grek rozegrał 116 spotkań na poziomie Ekstraklasy. Podobnie jak w przypadku Koutrisa kluby po wygaśnięciu kontraktu zmienili Kacper Smoliński i Krzysztof Kamiński.

Wzmocnienia

Do tej pory Portowcy nie dokonali wielu wzmocnień, jednak wydaje się, że udało im się załatać największą lukę w swoim składzie. Od momentu odejścia Efthymiosa Koulourisa żaden z zawodników występujących na pozycji napastnika nie potrafił godnie go zastąpić. Wszyscy w Szczecinie liczą, że wiele bramek zapewni Jean-Pierre Nsame. Kameruńczyk, który trafił do klubu bez kwoty odstępnego, dał się już poznać z bardzo dobrej strony w Ekstraklasie za sprawą swoich występów w Legii Warszawa. W 10 ligowych spotkaniach zdobył pięć bramek. Warto zaznaczyć, że tak mała liczba spotkań była spowodowana kontuzją. Należy też mieć na uwadzę, że w Szczecinie pozostało dwóch perspektywicznych napastników: Filip Čuić oraz Rajmund Molnár, którzy z pewnością będą czekać na swoje szanse.

Drugim transferem przychodzącym jest 22-letni bramkarz Nikolaos Botis. Były młodzieżowiec Interu Mediolan, który jednak w seniorskiej piłce rozegrał… zaledwie dwa spotkania. Nie jest to więc zawodnik, który od razu wskoczy między słupki, a raczej perspektywiczna opcja do szerokiego składu na przyszłość.

W kontekście kolejnych wzmocnień bardzo głośno mówi się o przyjściu Alfiego Dorringtona. Transakcja nie została jeszcze oficjalnie potwierdzona, jednak 21-letni obrońca w najbliższych dniach może zostać ogłoszony nowym zawodnikiem Portowców. Nieoficjalnie mówi się o kwocie przekraczającej milion funtów, co byłoby jednym z większych wydatków Pogoni w ostatnich latach.

Do klubu z wypożyczeń powrócili Maciej Wojciechowski, Patryk Paryzek oraz Jakub Zawadzki. Z kolei Atilla Szalai, który ostatnio występował w Pogoni na zasadzie wypożyczenia, opuścił niemieckie Hoffenheim bez kwoty odstępnego, pozostając w Szczecinie.

Nowy szkoleniowiec

Óscar Garcia to były zawodnik FC Barcelony, z którą czterokrotnie wywalczył tytuł mistrza Hiszpanii. Trener podpisał z Dumą Pomorza trzyletni kontrakt, zastępując na tym stanowisku Thomasa Thomasberga. Garcia jako trener posiada bogate doświadczenie międzynarodowe. W swojej karierze pracował między innymi w Red Bull Salzburg, Olympiakosie Pireus, Celcie Vigo, Stade de Reims oraz holenderskim Ajaxie Amsterdam. Jest zwolennikiem ofensywnego, dynamicznego futbolu opartego na wysokiej intensywności oraz dominacji na boisku. Wraz z nim do Szczecina przybył jego wieloletni współpracownik Enrique Sanz Ramírez, który objął stanowisko szefa przygotowania motorycznego. Prezes Pogoni Szczecin, Alex Haditaghi, podkreślił, że zatrudnienie Garcii jest świadomym krokiem w kierunku realizacji ambitnej wizji klubu.

,,Już od pierwszych rozmów z Óscarem było jasne, że dzielimy tę samą wizję tego, czym może stać się Pogoń Szczecin. Szukaliśmy trenera z doświadczeniem na najwyższym poziomie, silnym charakterem, pasją do rozwoju zawodników oraz zaangażowaniem w atrakcyjną, ofensywną grę. Óscar posiada wszystkie te cechy, a nawet więcej. Jego zdolności przywódcze, doświadczenie i wiedza piłkarska będą nieocenione w dalszym budowaniu klubu zdolnego do walki o trofea i godnego reprezentowania Szczecina zarówno w kraju, jak i w Europie” — zaznaczył właściciel klubu.
Nowy szkoleniowiec Pogoni zapowiada wprowadzenie zwycięskiej mentalności oraz stworzenie zespołu, który będzie nie tylko skuteczny, ale także przyjemny dla kibiców” — powiedział Haditaghi.

Przeciętna forma w sparingach

Pogoń Szczecin rozegrała pięć spotkań kontrolnych, z których dwa zakończyły się zwycięstwem, a trzy porażką. Portowcy łącznie we wszystkich spotkaniach strzelili pięć bramek, a stracili aż osiem! Pokonali 3:0 Dynamo Berlin oraz 2:1 Chrobrego Głogów. Ulegli natomiast: 0:2 w starciu z Zagłębiem Lubin, 0:4 z Fenerbahce i 0:1 przeciwko Sturmowi Graz. Trzeba jednak pamiętać, że spotkania towarzyskie należy brać z przymrużeniem oka. Nowy szkoleniowiec przetestował wielu zawodników, dając szansę kilku młodym graczom. Prawdziwa weryfikacja nastąpi w hitowym starciu 1. kolejki z Legią Warszawa.

Podsumowanie i potencjalny skład

Ciężko przewidzieć na jaką jedenastkę ostatecznie postawi Óscar Garcia, jednak w mojej opinii może wyglądać to w następujący sposób:

Bramkarz — Valentin Cojocaru

Obrońcy — Benjamin Mendy, Leo Borges, Dimitrios Keramitsis, Linus Wahlqvist

Pomocnicy — Kamil Grosicki, Natan Ława, Fredrik Ulvestad, Mads Agger

Napastnik: Jean-Pierre Nsame

Czy Pogoń może powalczyć w tym sezonie o europejskie puchary? Ciężko wróżyć z fusów, jednak wydaje się, że nadal potrzeba wzmocnień. Konkurencja nie śpi, a walka o czołowe lokaty może być jeszcze bardziej zacięta niż w zeszłym sezonie.

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — Pogoń Szczecin pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Cięcia kosztów

Wszyscy wiemy, jak wyglądała końcówka sezonu w Warszawie. Po zmianie trenera na Marka Papszuna i utrzymaniu przez niego Legii na bezpiecznym miejscu zaczęły się pojawiać nadzieje na to, że drużyna da radę jednak skończyć sezon w Top 5. Dzięki temu stołeczny klub zagrałby w pucharach, utrzymałby kliku piłkarzy którym kończyły się kontrakty i zarobił więcej pieniędzy. Niestety wyniki ostatniej kolejki nie ułożyły się wystarczająco dobrze i Legia skończyła tuż pod miejscami premiowanymi awansem do Europy. A więc zarobki z zeszłego sezonu były mniejsze niż zakładano.

No właśnie, bo to pieniądze były największym znakiem zapytania w tym okienku. Mówi się, że zarząd przez olbrzymie wydatki rok temu, które nie dały oczekiwanych wyników, musiał ostro ciąć koszty. Stąd tyle nieprzedłużonych kontraktów, tak mało transferów i podwyżki cen karnetów. Ale czy Legia tak zmienioną kadrą da radę coś ugrać w tym sezonie?

Masowe pożegnania

Ze stołecznym klubem po tym sezonie pożegnało się aż 17 piłkarzy. Oczywiście o odejściu części z nich było już wiadomo pod koniec sezonu: Juergen Elitim, Radovan Pankov, Kacper Tobiasz, Patryk Kun i Ermal Krasniqi zostali pożegnani po ostatniej kolejce, gdyż klub nie przedłużył z nimi kontraktów. Chwile po sezonie ogłoszone zostało odejście Artura Jędrzejczyka. Później trwała saga z Jean-Pierre Nsame. Napastnik po wakacjach wrócił do Polski, ale do… Szczecina. I to właśnie w Pogoni zagra w nadchodzącym sezonie. Nieprzedłużenie tego kontraktu było ciosem dla warszawskich kibiców. Ale to był dopiero początek lawiny odejść z Legii.

W ostatnich tygodniach Legia zdecydowała się na masowe rozwiązywanie kontraktów i nieprzedłużanie ich z młodzieżowcami. W taki sposób z klubu odeszli Kacper Urbański, Pascal Mozie, Igor Strzałek czy Jakub Adkonis. Oprócz nich wolną rękę dostali też trzej młodzi bramkarze, czyli Wojciech Banasik, Marcel Mendes-Dudziński i Gabriel Kobylak, którzy bez problemu znaleźli sobie angaże w innych klubach (dwóch w Ekstraklasie, Banasik w Polonii Bytom). Po rozwiązaniu kontraktu do słoweńskiego Mariboru odszedł Claude Goncalves . I tak kadra Legii skróciła się o 15 zawodników bez wpływu do kas klubu. A co z pozostałą dwójką transferów wychodzących? Jedynymi piłkarzami, za których ktoś był chętny zapłacić byli: Jan Leszczyński, który za 3 miliony odszedł do niemieckiej Borussii Monchengladbach i Sergio Barcia, za którego SC Braga zapłaciła 1,5 miliona. A kto wie, może to nie koniec czyszczenia szatni?

Nowości?

Z transferami przychodzącymi do klubu jest za to skromnie i tanio. Trzy transfery Legia ogłosiła jeszcze pod koniec sezonu. Ulubieniec Marka Papszuna — Zoran Arsenić — dołączył do Legii po zakończeniu kontraktu w Rakowie. Do niego chwile później dołączył dotychczasowy bramkarz Motoru Lublin, czyli Ivan Brkić. Ostatnim transferem przed wyjazdem na obóz do Niemiec był Łukasz Zjawiński, czyli wychowanek Legii, który miał świetny sezon w Polonii Warszawa.

Już w trakcie obozu do drużyny dołączył pierwszy transfer spoza polskiej ligi, czyli Robert Deziel Junior. Amerykanin do tej pory grał w drugiej drużynie Bayernu, lecz po zakończeniu kontraktu przeniósł się do Warszawy, gdzie zaprezentował się dobrze w meczach towarzyskich. Ostatni dotychczasowy transfer również był darmowy. Tym razem było to wypożyczenie z opcją wykupu czeskiego pomocnika Michala Sevcika. Transfer chyba najciekawszy ze wszystkich w tym okienku, gdyż jest to piłkarz, który jeśli dostanie poważną szanse, może dać Legii dużo pozytywów w ofensywie. I to byłoby na tyle, jeśli chodzi o transfery przychodzące do klubu. Tak przynajmniej można wnioskować ze słów Marka Papszuna, który będzie musiał mocno rzeźbić w tym sezonie.

Jak to wygląda w praktyce?

Okres przygotowawczy był dla Legii bardzo intensywny. Jeszcze na obozie w Niemczech warszawska drużyna rozegrała dwa mecze kontrolne: wygrany 2:0 mecz z Bayernem II i zremisowane 2:2 spotkanie z Nurnbergiem II. Potem Legia wróciła do LTC i tam rozegrała jeszcze 5 meczów przed sezonem. Wygrała z Hapoelem, Trencinem, Radomiakiem, Pogonią Grodzisk Mazowiecki i przegrała z Arisem Limassol. Na podstawie tych spotkań, skład na pierwszy mecz ligowy może prezentować się mniej więcej tak:

Największe braki kadrowe Legia ma w środku obrony. W tej formacji dostępni są tylko Kamil Piątkowski, Zoran Arsenić, Rafał Augustyniak i Robert Deziel Junior. Przy grze trójką z tyłu jest to bardzo wąska rotacja, więc Marek Papszun będzie musiał szukać kolejnego Jana Ziółkowskiego w drużynach młodzieżowych. Być może będzie nim Bartosz Korżyński, który był z drużyną na obozie w Niemczech i grał w meczach kontrolnych.

Najlepiej ilościowo jest obsadzona ofensywa, lecz jakość jej może być wątpliwa, więc gdybym miał wyróżnić jakąś formacje na plus to byłaby to bramka. Otto Hindrich i Ivan Brkić byli w zeszłym sezonie jednymi z lepszych bramkarzy w Ekstraklasie. Na niekorzyść Marka Papszuna — nie mogą być w tym samym momencie na boisku, więc szkoleniowiec będzie musiał zadecydować kto będzie jedynką. Ja stawiam na Otto Hindricha, który po przyjściu zimą od razu wygryzł z bramki Kacpra Tobiasza.

Podsumowanie

Czy dobrzy bramkarze wystarczą, by Legia zmazała tragiczny wynik w zeszłym roku i brak gry w Europie w tym? A może Marek Papszun dostanie oświecenia i bohaterami Legii będą młodzieżowcy? Ciężko przewidzieć co się wydarzy w Warszawie. W zeszłym roku każdy był pełen optymizmu, a wyszło jak wyszło. Więc może w tym będzie odwrotnie? Ja osobiście przewiduje pewne miejsce w środku tabeli. Ale czy to wystarczy by Marek Papszun utrzymał gorący fotel szkoleniowca Legii? Tego dowiemy się w maju, a może nawet wcześniej…

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — Legia Warszawa pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Burzliwy maj

Wraz z końcem zeszłego sezonu klub poinformował swoich kibiców o dwóch wyjątkowo istotnych kwestiach. Pierwszą z nich była informacja o rozstaniu się z podstawowym napastnikiem Jagi — Afimico Pululu. Po 3 latach spędzonych na Podlasiu Kongijczyk pożegnał się z zespołem, nie przedłużając swojego kontraktu.

Utrata Pululu po tak udanym dla zawodnika sezonie boli podwójnie. W swoim trzecim roku na polskiej ziemi Afimico był najskuteczniejszy. W samej Ekstraklasie ustrzelił 15 bramek, dokładając do tego 5 trafień w europejskich pucharach i jednego gola w Pucharze Polski. Na ten moment sytuacja klubowa Pululu pozostaje nierozstrzygnięta, gdyż napastnik dalej pozostaje bezrobotny.

Został tylko trener

Kolejną ważną zmianą w klubie była decyzja o zakończeniu współpracy z Łukaszem Masłowskim. Były dyrektor sportowy skorzystał z zapisu w kontrakcie, w rezultacie którego przestał pełnić prowadzoną funkcję wraz z końcem czerwca. W przypadku Masłowskiego znalezienie nowego pracodawcy nie było tak czasochłonne jak u Pululu. Jeszcze podczas pracy w Białymstoku 45-latek został zaprezentowany jako nowy członek pionu sportowego Widzewa Łódź.

Decyzję o dołączeniu do klubu z Łodzi Masłowski skomentował w następujący sposób:

– Widzew to Klub o wyjątkowej historii i ogromnych ambicjach. Obejmuję tę funkcję z pełną świadomością odpowiedzialności, jaka się z nią wiąże. Naszym celem będzie stworzenie sprawnie funkcjonującego Pionu Sportowego, opartego na jasno określonych procesach i skutecznej współpracy. Chcemy budować drużynę, która będzie rozwijać się w sposób przemyślany i konsekwentny, realizując cele sportowe zarówno w najbliższym sezonie, jak i w kolejnych latach

Adieu Ekstraklaso!

Poza wcześniej wspomnianym Pululu, klub z Podlasia pożegnał kilku kolejnych istotnych zawodników. Wraz z końcem sezonu wypożyczenia takich zawodników jak Álex Pozo, Samed Bazdar, czy Bartłomiej Wdowik dobiegły końca. Co więcej, Jagiellonia zdecydowała się nie przedłużać umów trzech kolejnych graczy w tym m.in. Miłosza Piekutowskiego. 20-letni bramkarz został kolejnym Polakiem we francuskim RC Strasbourgu, w którym od roku występuje Maxi Oyedele.

Poza Piekutowskim klub nie zdecydował się na przedłużenie umów z Wojciechem Łaskim oraz Tokim Hirosawą. Na wypożyczenie zaś trafił 19-letni napastnik Dumy Podlasia — Alan Rybak. Polak w przyszłym sezonie będzie reprezentować barwy pierwszoligowego Chrobrego Głogów.

Następny krok w karierze

Kolejną dużą, o ile nie największą stratą dla pierwszej drużyny Jagiellonii, była sprzedaż 19-letniego Bartosza Mazurka. Nastoletni pomocnik zamienił polską drużynę na austriacki RB Salzburg. Klub z Podlasia otrzymał za swój młody talent aż 6 milionów euro. Sprzedaż Mazurka jest tym samym drugą najdroższą transakcją wychodzącą w historii Jagielloni Białystok. Liderem w tym zestawieniu pozostaje Oskar Pietruszewski, który w styczniu bieżącego roku dołączył do FC Porto, za kwotę około 10 milionów euro razem z bonusami.

Mazurek rozegrał 50 spotkań w dorosłych drużynach Dumy Podlasia, w których do bramki przeciwnika wbijał piłkę 10-krotnie. Poza trafieniami młody pomocnik dołożył także cztery asysty (3 w Ekstraklasie i jedną w Betclic 3. Lidze). Najbardziej wyróżniającym się momentem nastolatka w zespole było bez dwóch zdań rewanżowe starcie z ACF Fiorentiną w ramach 1/16 finału Ligi Konferencji. Wtedy Mazurek ustrzelił hat-tricka, co prawie pozwoliło odwrócić losy dwumeczu na stadionie rywali we Florencji. Finalnie, mimo zwycięstwa (2:4) drużynie z Podlasia zabrakło jednego trafienia, aby doprowadzić do serii jedenastek, w rezultacie czego trener Siemieniec i jego podopieczni zakończyli swoją przygodę w Europie pod koniec lutego.

Nowe twarze

Od otwarcia okna transferowego do drużyny trenera Siemieńca trafiło trzech nowych zawodników. Pierwszym wzmocnieniem Dumy Podlasia został nowy bramkarz — Michał Perchel. Golkiper ma zaledwie 18 lat, a mimo tego zdążył już przykuć uwagę Jagiellonii swoimi występami w Puszczy Niepołomice. Żółto-Czerwoni zapłacili za nastolatka około 300 tysięcy euro i podpisali umowę z zawodnikiem do czerwca 2029 roku z opcją przedłużenia o kolejne 12 miesięcy. Jednak znacznie ważniejszą informacją dla kibiców z Białegostoku jest zakontraktowanie nowej dziewiątki.

Nowym napastnikiem w ekipie trenera Siemieńca został Nik Prelec. 25-letni Słoweniec jest wychowankiem NK Tezno Maribor, jednak ostatni rok spędził na wypożyczeniu w angielskim Oxford United. Prelec ma za sobą występy we Włoszech, Słowenii, Austrii i na wcześniej wspomnianych Wyspach Brytyjskich. Największą zagadką pozostaje jednak rola w jakiej przychodzi do zespołu z Białegostoku. Patrząc na statystyki z ostatniego sezonu, ciężko oczekiwać od zawodnika, że z miejsce wejdzie w buty Afimico Pululu. W 25 spotkaniach dla Oxford United zdobył zaledwie po jednej bramce i asyście. Taki wynik pozostawia wiele do życzenia, ale nie oznacza, że Słoweniec nie przełamie się na polskich boiskach.

12 lipca klub ogłosił kolejne wzmocnienie, jakim został Portugalczyk — Rodrigo Conceição. Umowa została podpisana na dwa lata, w trakcie których zawodnik będzie występował z numerem 27. Conceição większość swojej kariery spędził w Portugalii. Jagiellonia jest jego drugim zagranicznym klubem w karierze, zaraz po szwajcarskim FC Zürich. Tam, obrońca spędził również dwa lata, jednak jego ówczesny pracodawca nie zdecydował się na przedłużenie umowy zawodnika. Połowę sezonu 2025/2026 Portugalczyk spędził w CD Tondeli, dla której rozegrał łącznie 20 spotkań.

Ostatnim transferem potwierdzonym przez klub został Jeremy Agbonifo. Szwedzki skrzydłowy został wypożyczony z francuskiego RC Lens do końca sezonu 2026/2027. Jagiellonia ma możliwość wykupu zawodnika, jeśli Agbonifo spełni pokładane w nim nadzieje. W zeszłym sezonie skrzydłowy reprezentował barwy dwóch zespołów. W rundzie jesiennej występował w szwajcarskim FC Basel, natomiast w drugiej połowie rozgrywek Lens wypożyczyło go do BK Häcken, którego Szwed był zawodnikiem dwukrotnie.

Zmiany nie tylko w pierwszym zespole

Po ogłoszeniu odejścia Łukasza Masłowskiego, władze klubu rozpoczęły poszukiwania zastępcy na stanowisko dyrektora sportowego Jagiellonii Białystok. Ostatecznie, jego miejsce w połowie czerwca zajął Radosław Kucharski, który wcześniej pełnił taką samą funkcję w Wiśle Płock. Kucharski to jeden z najbardziej doświadczonych działaczy na naszym krajowym rynku. W swoim CV ma pracę w strukturach takich klubów jak Manchester United, czy AEK Ateny. Nic więc dziwnego, że Jagiellonia zdecydowała się wybranie go na nowego dyrektora od spraw sportowych w klubie.

Poza Radosławem Kucharskim do klubu zawitali również trzej nowi specjaliści odpowiedzialni za przygotowanie motoryczne, a także analizę danych. Jednym z nich jest Maciej Idczak, który już kiedyś współpracował z trenerem Siemieńcem jako asystent trenera Ireneusza Mamrota. W ostatnim czasie Idczak należał do sztabu zaskakująco dobrze prezentującego się Chrobrego Głogów w Betlic 1. Lidze.

Jak Jaga wypadła w sparingach?

W ramach przygotowań do nowego sezonu drużyna trenera Siemieńca przeprowadziła dwa mecze kontrolne, a następnie wyruszyła na pełnoprawny obóz przygotowawczy do austriackiego Hopfgarten-Markt. Pierwszym rywalem Żółto-Czerwonych była Reprezentacja Województwa Podlaskiego, z którą wygrali wysoko, bo aż 11:0. Ostatnim sprawdzianem na polskiej ziemi był pojedynek z pierwszoligową Pogonią Siedlce. Wspomniane spotkanie również zakończyło się zwycięstwem Jagiellonii (4:1), po trafieniach Yukiego Kobayashiego, Zacharego Zalewskiego i Sergio Lozano.

Podczas obozu w Austrii Duma Podlasia przeprowadziła cztery spotkania kontrolne. Rywalami polskiej drużyny byli Polissia Żytomierz, Pafos FC, Sparta Praga, a także duński Nordsjaelland. W pierwszym starciu z ukraińskim zespołem Jaga musiała zadowolić się bezbramkowym remisem. W kolejnym spotkaniu z cypryjskim Pafosem wynik był już nieco lepszy, bo zespół z Podlasia pokonał rywala 1:0 po trafieniu Dawida Drachala.

Spotkanie z wicemistrzem Czech zapowiadało się jako bezkonkurencyjnie najcięższe, patrząc na to jaką marką w Europie jest drużyna z Pragi. Mimo przewagi w ofensywie, rywale ekipy z Podlasia nie byli w stanie trafić do siatki Sławomira Abramowicza. Po bezbramkowej pierwszej połowie, to Jagiellonia jako pierwsza wyszła na prowadzenie za sprawą Kajetana Szmyta. 24-latek pokonał bramkarza Sparty po podaniu od doświadczonego skrzydłowego z Białegostoku — Kamila Jóźwiaka. W starciu więcej goli nie padło dzięki czemu drużyna trenera Adriana Siemieńca wygrała kolejny sparing na obozie w Austrii.

Zwycięska passa nie została przerwana w kolejnym sparingu, tym razem z Duńczykami. Ze względu na to, że mecz z Nordsjaelland rozgrywany był dzień po spotkaniu ze Spartą Praga w wyjściowej jedenastce doszło do wielu zmian. Mimo tego Jagiellonia tworzyła sobie groźne sytuacje i kontrolowała grę do końca pierwszej połowy. W drugiej części meczu to rywale polskiej drużyny jako pierwsi zdobyli bramkę w 61. minucie. Na reakcję zespołu trenera Siemieńca nie trzeba było długo czekać, bo już 4 minuty później Maksim Konanau po podaniu Zacharego Zalewskiego wyrównał stan rywalizacji. Wisienką na torcie była bramka zdobyta w 83. minucie przez Macieja Kuczyńskiego. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem 1:2, w rezultacie czego Jagiellonia wygrała 3 z 4 możliwych spotkań na obozie przygotowawczym w Austrii.

Czy Jaga jest gotowa na kolejny sezon?

Mimo sporych zmian w klubie, wiele znaków zapytania nie zostało rozwiązanych. Największą niewiadomą jest to, jak zaprezentują się nowi zawodnicy w Białymstoku. Duma Podlasia zdecydowała się na zakontraktowanie graczy, którzy nie powalali w swoich poprzednich zespołach, przez co obawy o problemy z wypełnieniem dziur po zawodnikach, którzy odeszli są na porządku dziennym. Z drugiej strony, przykłady z przeszłości pokazują, że Adrian Siemieniec jest w stanie zamienić nikomu nieznanych zawodników w kluczowe postacie swojej drużyny. Zobaczymy, czy historia zatoczy koło z Agbonifo, Conceição i Nikiem Prelcem.

Jagiellonia koncentruje się na stabilizacji i uzupełnieniu luk w pierwszym składzie. Trzon zespołu pozostaje bez zmian i dalej będzie oparty o takich zawodników jak Imaz, Romanczuk, czy Vital. Najcięższym wyzwaniem dla Dumy Podlasia będzie zastąpienie Afimico Pululu, który niedawno opuścił Jagę.

Otuchy kibicom Dumy Podlasia dodają wyniki ze sparingów na obozie przygotowawczym. Choć w czterech niewygodnych spotkaniach Białostoczanie zdobyli tylko 4 gole, to do własnej bramki pozwolili piłce wpaść tylko raz. Na weryfikację tego w jakim miejscu obecnie znajduje się drużyna Adriana Siemieńca będziemy musieli poczekać do 25 lipca. Wtedy to Żółto-Czerwoni zmierzą się Koroną Kielce na własnym stadionie.

Poza rozgrywkami krajowymi, kibice Dumy Podlasia wyczekują startu eliminacji Ligi Europy, w których ich zespół będzie występować. W poniedziałek, Jagiellonia poznała swojego rywala w ramach 3. rundy eliminacji. Przeciwnikiem Żółto-Czerwonych zostało szkockie Rangers FC, które ostatni sezon zakończyło na 3. miejscu w ligowej tabeli. Pierwsze spotkanie odbędzie się 6 sierpnia na Chorten Arenie w Białymstoku, a tydzień później drużyna trenera Siemieńca rozegra rewanżowe starcie w Szkocji.

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — Jagiellonia Białystok pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Polsko-szwedzka zmiana

Cracovia poprzedni sezon zaczęła świetnie. Jesień kończyła na piątym miejscu z chęcią walki nawet o mistrzostwo. Sytuacja zmieniła się diametralnie po powrocie do gry w lutym. W 11 pierwszych meczach rundy wiosennej zdobyła tylko 10 punktów, a miarka przebrała się po porażce 4:1 z Rakowem 19 kwietnia. Po tym meczu pracę stracił trener Luka Elsner, a jego następcy zaczęto szukać w Szwecji.

Na ratunek Cracovii na 5 kolejek przed końcem przyszedł szwedzki trener urodzony w Polsce — Bartosz Grzelak. Szkoleniowiec bez przeszłości w Ekstraklasie — wcześniej prowadził jedynie kluby w Szwecji i na Węgrzech. Wyzwanie było bardzo ciężkie — 5 kolejek przed końcem Cracovia była na 13. miejscu z minimalną różnicą punktową nad miejscami spadkowymi. Udało się im utrzymać, ale najniższą linią oporu — drużyna Grzelaka zremisowała wszystkie 5 meczów strzelając w nich 5 bramek i tyle samo tracąc. Trener jednak po tym wyczynie dostał szansę prowadzenia drużyny na dłużej i w tym sezonie zaczął przygotowania od początku.

Mało pożegnań

Plusem dla trenera Grzelaka może być to, że kadra nie straciła dużo jakości przez transfery wychodzące. Największym takim były przenosiny Oskara Wójcika do Werderu Brema za 3 miliony euro. Oprócz niego, za 100 tysięcy odszedł Maxime Dominguez do portugalskiego Maritimo, ale nie był on w Krakowie graczem podstawowej jedenastki. Takim był natomiast Bosko Sutalo, lecz w jego przypadku zakończyło się wypożyczenie. Tak samo w przypadku Pau Sansa, który w Krakowie był od stycznia i w tym czasie rozegrał 14 spotkań.

Z klubu odeszli natomiast Jean Batoum i Bartosz Biedrzycki. Pierwszego Cracovia wysłała na roczny pobyt do węgierskiej Nyíregyházy, a drugiego do Odry Opole. Po zakończeniu kontraktu w czerwcu odszedł też Gabriel Charpentier, który przez cały sezon rozegrał tylko 7 spotkań. Z klubu odeszło jedynie 8 zawodników reprezentujących biało-czerwone barwy w zeszłym sezonie.

Ciekawe nowości

Z transferami do klubu jest jeszcze skromniej niż z transferami wychodzącymi. Do Cracovii przyszło jedynie 4 piłkarzy z zewnątrz, ale są to nawet ciekawe nazwiska. Jedynym transferem pieniężnym Krakowian jest zakup Vincenta Burleta. Belgijski 20-letni lewy obrońca przyszedł do Cracovii za 0,5 miliona euro z Lille, gdzie na początku zeszłego sezonu zaliczył nawet debiut w Ligue 1. Bez kwoty odstępnego do drużyny dołączył natomiast Dominik Baumgartner. Austriacki obrońca ostatnie 7 sezonów bronił barw rodzimego Wolfsbergera z którym miał nawet okazje grać w Lidze Europy.

Do tego dochodzą dwa transfery młodych graczy. Pierwszy z nich to definitywny transfer Alexa Marciniaka. Walijczyk polskiego pochodzenia grał do tej pory w akademii Arsenalu, gdzie był wyróżniającym się graczem, jednak bez debiutu w dorosłej drużynie. Ostatnim transferem do klubu jest wypożyczenie Filipa Marchwińskiego, który wraca do Polski po niezbyt udanym dwurocznym pobycie we Włoszech. Kto wie, może będzie to jeden z tych graczy którym Ekstraklasa pomogła w powrocie na dobre tory?

Jak to wygląda w praktyce?

Cracovia w tym roku na miejsce swojego obozu przygotowawczego wybrała Austrię. Tam rozegrali jedynie trzy mecze, a ich wynik prezentują się następująco: porażka 1:2 z Pafos, zwycięstwo 3:1 z Basaksehirem i zwycięstwo 2:0 z Pardubicami. Po powrocie do Polski, na drużynę Cracovii czekał jeszcze jeden ważny mecz. Był to rozgrywany z okazji 120-lecia klubu sparing z Sevillą, który drużyna gospodarzy wygrała 1:0. Na podstawie występów w sparingach jedenastka Cracovii w meczu otwarcia z Lechem może prezentować się mniej więcej tak:

Najlepiej obsadzoną formacją Cracovii jest pomoc. Tu obok doświadczonego i nadal dającego dużo Mateusza Klicha jest też doświadczenie w formie reprezentanta Iraku Al-Ammariego czy świeżość Filipa Marchwińskiego i Alexa Marciniaka. Opcji w pomocy jest naprawdę bardzo dużo, czego nie można powiedzieć o pozycji numer 9. Obok Zahiroleslama Cracovia ma tutaj do dyspozycji tylko jeszcze dwóch typowych napastników, lecz są to Wiktor Bogacz i Kacper Śmiglewski. Obaj bardzo młodzi, obaj bez doświadczenia na najwyższym poziomie. Nadzieją na bramki może być oczywiście skrzydłowy Hasić, który w zeszłym sezonie był najlepszym strzelcem drużyny z Krakowa. Obrona to natomiast wielkie doświadczenie w postaci Glika, Henrikssona, czy Baumgartnera połączona ze świeżością Traore, Perkovicia i Dominika Piły. Na koniec zostaje jeden z najpewniejszych punktów jedenastki Cracovii, czyli bramka. Tu Madejski ma w stu procentach zapewniony pierwszy skład.

Podsumowanie

Cracovia jak co roku jest wielką zagadką. Teoretycznie grając niewiele różniącym się składem była rewelacją początku zeszłego sezonu, lecz po przerwie zimowej diametralnie się to zmieniło. Jeżeli trener Grzelak nadal będzie chciał punktować minimalną linią oporu, to niestety w tym sezonie nie uda im się utrzymać. Ja jednak uważam, że w tym sezonie tak jak w ostatnim Cracovia da radę się utrzymać i zakończy sezon tuż nad strefą spadkową.

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — Cracovia pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Gwiazdy zostają

Kibice drużyny z Bułgarskiej pod koniec sezonu 2025/2026 odetchnęli z ulgą. W klubie udało się zatrzymać aktualnie kontuzjowanego Alego Gholizadeha oraz Luisa Palmę. Honduranin został wykupiony przez Kolejorza z Celticu Glasgow. Misja zakupu Palmy wydawała się niemal niemożliwa do zrealizowania. Macierzysty klub był niechętny na jego sprzedaż (pomimo wpisanej klauzuli wykupu), a sam zawodnik również wahał się w kwestii pozostania w Polsce. Ostatecznie, suma 4 milionów euro przekonała władze mistrza Szkocji, a Honduranin podpisał kontrakt z Lechem do 2029 roku. Jak przyznał dyrektor sportowy Tomasz Rząsa:

Nie można było przejść obojętnie wobec osiągnięć Luisa, który bardzo szybko wkomponował się do drużyny i dawał na boisku odpowiednią jakość. Potwierdzają to zresztą statystyki. Podchodziliśmy jednak spokojnie do wszystkich spekulacji dotyczących naszego zawodnika, bo wiedzieliśmy, że mamy wszystkie karty w ręce. Dlatego spokojnie czekaliśmy do końca sezonu i po analizie zdecydowaliśmy, żeby wykupić skrzydłowego z Celticu. Mamy nadzieję, że nadal będzie prezentować tak dobrą formę jak do tej pory i pomoże nam od początku sezonu, bo już wtedy czekają nas ważne wyzwania, czyli eliminacje Ligi Mistrzów. Pracujemy mocno nad tym, żeby już w trakcie przygotowań dysponować jak najmocniejszą kadrą. 

Zupełnie inna sytuacja zaistniała w przypadku Irańczyka. Podczas wiosennego, wyjazdowego meczu z Motorem Lublin Gholizadeh doznał poważnej kontuzji, która wykluczyła go na co najmniej kilka miesięcy. Kolejny taki uraz podawał w wątpliwość przetrzymywanie Persa w klubie, jednak Lech postanowił wyciągnąć do niego pomocną dłoń. Przedłużony do końca sezonu 2026/2027 kontrakt daje szansę Irańczykowi na ponowne zabłyśnięcie na polskich boiskach.

Powrót wychowanka

Już w połowie czerwca Kolejorz ogłosił pozyskanie za około 900 tysięcy euro z tureckiego Goztepe bramkarza Mateusza Lisa. Wychowanek Lecha nigdy nie miał okazji zadebiutować w pierwszej drużynie, a pierwsze triumfy święcił w barwach Wisły Kraków. Po opuszczeniu Polski zaliczył stosunkowo nieudane pobyty w angielskim Southampton oraz francuskim Troyes. Drugie życie dało mu wypożyczenie do, wówczas drugoligowego, tureckiego Goztepe. Po znakomitym sezonie i awansie do najwyższej klasy rozgrywkowej, Lis został w Turcji jeszcze 2 lata. W ubiegłym sezonie Super Lig zaliczył aż 16 czystych kont, a jego drużyna zajęła sensacyjne 6. miejsce w lidze.

29-letni golkiper podpisał kontrakt z Lechem do 2029 roku. Taki transfer może zwiastować odejście z klubu Bartosza Mrozka, który być może uda się za granicę. Jeśli jednak do tego nie dojdzie, czeka nas bardzo ciekawa rywalizacja o „jedynkę” w drużynie aktualnego mistrza Polski.

Perska kolonia

Również do 2029 roku umowę z Lechem podpisał Allahyar Sayyadmanesh. 25-letni rodak Gholizadeha to 9-krotny reprezentant Iranu, który został sprowadzony za darmo z belgijskiego Westerlo. Ofensywny gracz ma również w swoim CV angielskie Hull City, ukraińską Zorię Ługańsk, czy pojedyncze epizody w tureckim Fenerbahce. Jego pozycyjna uniwersalność sprawia, iż jest nie tylko naturalnym zastępstwem dla Gholizadeha, ale również opcją do grania na obu skrzydłach, a nawet na klasycznej „dziewiątce”. Z pewnością do poznańskiego transferu zachęcił go również dobry przyjaciel z drużyny, co w wywiadzie potwierdził sam Sayyadmanesh:

Od jakiegoś czasu oglądałem niektóre mecze Kolejorza, bo występuje tutaj mój dobry znajomy, Ali Gholizadeh, więc już trochę poznałem drużynę i atmosferę. Są tutaj świetni kibice, którzy wspierają drużynę. Od początku byłem pod wrażeniem, dodatkowo rozmawiałem z Alim, który opowiadał mi dużo o klubie i o tym, jak tutaj wszystko funkcjonuje. To dla mnie interesujący projekt, dlatego właśnie jestem w Lechu.

Środek defensywy z najwyższej półki?

Odchodzącego stopera Antonio Milicia po prostu trzeba było zastąpić. Mateusz Skrzypczak zdecydowanie nie przeszedł próby, a Alex Douglas w dalszym ciągu jest wielką, kontuzjogenną niewiadomą. Lech sięgnął więc po okazały transfer prosto ze spadkowicza francuskiej Ligue 1. Terry Yegbe dołączył do Kolejorza za 3 miliony euro z Metz. Wraz z Wojciechem Mońką ma tworzyć duet niemalże nie do przejścia dla graczy ofensywnych drużyny przeciwnej.

2-krotny reprezentant Ghany pierwsze kroki w profesjonalnym futbolu stawiał w krajach nordyckich, gdzie reprezentował takie kluby jak fińskie SJK, czy szwedzki Elfsborg. W sierpniu 2025 roku przeniósł się za niemal 3 miliony do francuskiego Metz, w którym spędził jeden sezon (24 mecze i 1 asysta). To znakomicie zbudowany, mierzący 195 cm stoper, który stanowi poważne niebezpieczeństwo w polu karnym rywala oraz świetnie przechwytuje górne piłki. Ma dobrze wyważoną lewą stopę, co sprawia iż potrafi być zabójczo dokładny w przerzutach piłki lub dośrodkowaniach. Jak widać, poprzez jego transfer, Lech nie tylko wzmacnia defensywę, ale również zyskuje gracza aktywnie przyspieszającego akcje zespołu.

Koniec wypożyczeń

Kibice Kolejorza raczej nie będą opłakiwać strat poniesionych do tej pory w letnim okienku transferowym. Końca dobiegło m.in. wypożyczenie Taofeeka Ismaheela. 25-letni Nigeryjczyk wrócił do Górnika Zabrze, jednak niewykluczone iż opuści również wicemistrza Polski. Przez rok w barwach Lecha rozegrał 34 mecze we wszystkich rozgrywkach, strzelając 4 gole i notując 4 asysty (3 bramki i 3 ostatnie podania zanotował w Lidze Konferencji).

Dla Plamena Andreeva przygoda na Bułgarskiej okazała się jeszcze krótsza. Młody bramkarz po zaledwie jednym rozegranym meczu przeciwko Pogoni Szczecin, wrócił do Feyenoordu Rotterdam. Został jednak szybko sprzedany przez holenderski klub za 500 tysięcy euro do węgierskiego Debrecenu, gdzie będzie kontynuował swoją karierę.

Nieco gorzej można znieść stratę Timothy’ego Oumy. Owszem, Kenijczyk już w listopadzie podpadł trenerowi Frederiksenowi swoją nieprofesjonalną postawą, jednak sezonu spędzonego w Lechu nie może zaliczyć do całkowicie nieudanych. Rozegrał 34 mecze we wszystkich rozgrywkach, notując przy tym 1 asystę. Jako zmiennik spisywał się całkiem solidnie, choć z pewnością brakowało mu jakości do wywalczenia stałego miejsca w podstawowej jedenastce. Wiele wskazuje na to, iż opuści również macierzystą Slavię Praga. Od momentu powrotu do Czech nie rozegrał nawet minuty w żadnym ze sparingów przedsezonowych mistrza naszych południowych sąsiadów.

Kto jeszcze odszedł?

Jedyny naprawdę duży transfer wychodzący Lecha Poznań był całkowicie zaskakujący. 20-letni Kornel Lisman przeniósł się za 2,5 miliona euro do beniaminka Serie A — Venezii. Niewykluczone, że rzuci wyzwanie na skrzydle występującemu tam byłemu graczowi m.in. Śląska Wrocław — Johnowi Yeboah. Za Polakiem zdecydowanie przemawia młodość, jednak brakuje mu cennego doświadczenia w seniorskiej piłce. Zresztą, wielu młodych Polaków z większym doświadczeniem poległo na poziomie słabszych drużyn włoskiej ligi (np. Filip Marchwiński, czy Adrian Przyborek). Lisman rozegrał jedynie 33 mecze w pierwszej drużynie i 31 meczów w drugim zespole Lecha. Zagadką wydaje się również jego dyspozycja fizyczna — od stycznia zmagał się z bolesną kontuzją kolana. Pomimo tego, Kolejorz zainkasował za niego całkiem pokaźną sumę.

Definitywnie z klubem pożegnał się również Filip Szymczak, który ostatni sezon mógłby zdecydowanie spisać na straty. Tragiczne wypożyczenie w belgijskim Charleroi sprawiło, iż napastnik kompletnie utracił rytm meczowy. Pomimo braku regularności postanowiło po niego sięgnąć Zagłębie Lubin. Szymczak przebywał w Lechu już od 2013 roku, gdy dołączył do jednej z młodzieżowych drużyn Kolejorza. W sumie, dla pierwszej drużyny rozegrał 120 meczów, strzelił 12 goli i zanotował 11 asyst. 24-latek był również dwukrotnie wypożyczany do GKS-u Katowice w sezonie 2021/2022 oraz w rundzie wiosennej 2024/2025.

Pierwszy skład Lecha ucierpiał przede wszystkim stratą Antonio Milicia. 32-latek opuścił Kolejorza po ponad 5 latach na rzecz Wieczystej Kraków. Chorwat rozegrał w sumie 179 meczów dla poznańskiego klubu, strzelił 11 bramek i zanotował 8 asyst. Jako stoper otrzymał zaledwie jedną czerwoną kartkę i 31 żółtych. Wychowanek Hajduka Split przeszedł do Lecha w styczniu 2021 roku za 500 tysięcy euro z belgijskiego Anderlechtu. Od tamtej pory aż do dziś był podstawowym środkowym obrońcą aktualnego mistrza Polski. Z kolei Ian Hoffmann został ponownie wypożyczony. Tym razem padło na najlepszą drużynę poprzedniego sezonu ligi szwedzkiej — Mjallby AIF.

Z Kolejorzem definitywnie pożegnał się bramkarz Krzysztof Bąkowski. 23-latek dołączył za darmo do Chrobrego Głogów. Nie miał okazji zadebiutować w pierwszej drużynie Lecha, lecz pojawił się na boisku 50 razy w rezerwach klubu z Bułgarskiej. Z kolei trzech innych młodych Polaków udało się na roczne wypożyczenia. 19-letni Bartłomiej Barański dołączył do Odry Opole, 18-letni Sammy Dudek przeniósł się do Unii Skierniewice, a Tymoteusz Gmur w nadchodzącym sezonie będzie reprezentował Stal Mielec.

Przygotowania Lecha do sezonu 2026/2027

Do nadchodzącej ekstraklasowej kampanii Lech przygotowywał się w pobliskim Centrum Badawczo-Rozwojowym we Wronkach. Do pierwszej drużyny na zgrupowanie dołączyli również młodzi zawodnicy z akademii. Trener Frederiksen zaprosił do treningów bramkarzy Wiktora Obremskiego oraz Aleksa Olsztyna i trzech zawodników z pola: Karola Delikata, Piotra Bartczaka oraz Wojciecha Szymczaka. Obóz rozpoczął się już 22 czerwca nie bez powodu — Lech miał do rozegrania aż dwa oficjalne mecze przed właściwym startem Ekstraklasy. Sezon zaczął się jednak od dwóch spotkań towarzyskich.

4 lipca rywalem Lecha w sparingach była słowacka Podbrezova — 5. drużyna poprzedniego sezonu Nike Ligi. Kolejorz wygrał ten mecz 3:1 po golach wkrótce później wypożyczoncyh Sammy’ego Dudka i Tymoteusza Gmura oraz gracza pierwszego zespołu — Pablo Rodrigueza. Po ponad dwumiesięcznej przerwie barwy Lecha ponownie przybrał także Gisli Thordarson, który końcówkę poprzedniego sezonu przypłacił kontuzją. Po zwycięstwie, trener Frederiksen krótko podsumował pierwszy okres zgrupowania:

Pierwszy tydzień obozu upłynął zgodnie z planem, udało nam się zrealizować cele na ten okres przygotowań. Sporo było pracy typowo pod kątem fizycznym i motorycznym, ale nie zabrakło także tej taktycznej. Za nami dobre sesje treningowe, ale i wartościowy sparing, podczas którego obie połowy rozegraliśmy na niezłym poziomie.

Tydzień później, drugim sparingpartnerem Lecha było czeskie Bohemians Praga. Dzięki golom Antoniego Kozubala, Mikaela Ishaka oraz dubletowi Wojciecha Szymczaka udało się zwyciężyć 4:0. Dodatkowo, zaraz po spotkaniu z Czechami, Kolejorz rozegrał 45-minutowy sparing z Polonią Środa Wielkopolska zakończony wynikiem 0:0. Zgodnie z planem, pozwoliło to przetestować każdego z zawodników w warunkach praktycznych, co było nadrzędnym celem Frederiksena.

16 lipca na Lecha czekał jeden z dwóch sprawdzianów generalnych przed inauguracją Ekstraklasy. Zdecydowanie wygrany Superpuchar Polski 3:1 przeciwko Górnikowi Zabrze udowodnił, iż Kolejorz nie utracił dobrej formy z zeszłego sezonu. Poznaniacy dominowali niemal cały mecz przeciwko wicemistrzom Polski. Był to bardzo dobry prognostyk przed spotkaniem międzynarodowym z mistrzem Danii — Aarhus. Lech nie zawiódł również w pierwszym starciu ze Skandynawami. Po golach Mikaela Ishaka, Terry’ego Yegbe i dublecie Patrika Walemarka Poznaniacy wygrali na wyjeździe 4:1 i są jedną nogą w III rundzie eliminacji Ligi Mistrzów.

Transfer Mrozka na horyzoncie?

Analizę składu rozpoczniemy od newralgicznej pozycji bramkarza. Tutaj, Lech nie ma wielu powodów do obaw. Zarówno Mateusz Lis, jak i Bartosz Mrozek prezentują poziom absolutnej czołówki Ekstraklasy. Problemem jednak nie jest niedobór, a dobrobyt. W końcu każdy z nich byłby głęboko rozczarowany pozycją golkipera numer dwa. Pogłoski mówią o tym, iż to właśnie Lis ma być podstawowym wyborem trenera Frederiksena. Jaka jest więc sytuacja tego drugiego? Takie deklaracje mogą wskazywać na rychły transfer Mrozka za granicę. Niewyobrażalne jest, aby bramkarz tej klasy zaakceptował pozycję rezerwowego nawet w drużynie mistrza Polski. Możliwe, że o jego przyszłości dowiemy się dopiero pod koniec okna transferowego.

Sytuacja na obronie

Tutaj zmiany są z pozoru kosmetyczne, jednak po prawdzie diametralne. Odchodzącego z klubu Antonio Milicia zastąpił Ghańczyk Terry Yegbe, który razem z Wojciechem Mońką powinien stanowić o sile środka defensywy Kolejorza. Jako rezerwy, Frederiksen ma do dyspozycji Mateusza Skrzypczaka oraz powracającego po kontuzji Alexa Douglasa. Ostatecznie, jako stoperzy mogą wystąpić Robert Gumny lub Michał Gurgul.

Gumny jest zresztą stosunkowo uniwersalnym obrońcą. Jego zadania nie muszą ograniczać się jedynie do boków, choć jest to jego domyślna pozycja. Ciężko mu więc będzie wygrać rywalizację z Joelem Pereirą na prawej obronie oraz Michałem Gurgulem na lewej, którzy w poprzednim sezonie, mimo pojedynczych wpadek, prezentowali się z najlepszej możliwej strony. Zdecydowanie mniej presji ze strony konkurentów może odczuwać Gurgul. Jego zmiennik — Joao Moutinho — to jedno z największych rozczarowań Ekstraklasy ubiegłego sezonu. Niewykluczone, iż Portugalczyk prędko zmieni pracodawcę.

Pomocnicy

W środku pola, Frederiksen ma poważny problem — po powrocie do gry Radosława Murawskiego kandydatów na tą pozycję jest aż za dużo. Pewniakiem do gry w pierwszym składzie jest Antoni Kozubal, który najprawdopodobniej zostanie w Poznaniu pomimo plotek transferowych związanych z odejściem za granicę.

Obstawa środka pola to plejada sprawdzonych w Lechu zawodników. Pablo Rodriguez to nieco bardziej ofensywnie nastawiony pomocnik, który w ubiegłym sezonie był również sprawdzany nieco głębiej w defensywie. Podobna sytuacja pojawiała się niejednokrotnie w przypadku Filipa Jagiełły, który zadania w ataku przeplatał tymi obronnymi. Wspomniany wyżej Murawski to z kolei klasyczny defensywny pomocnik potrzebny do bronienia wyniku w co bardziej zaciętych meczach. Do tego uniwersalny reprezentant Islandii Gisli Thordarson.

Nie zapominajmy również o lechickich Szwedach z zadatkami na gwiazdy ligi. Patrik Walemark po bolesnej kontuzji wrócił w 2026 roku w pełnej chwale i niemal od razu wywalczył podstawowy skład w Kolejorzu. Z kolei Leo Bengtsson właśnie ostatnim sezonem udowodnił swoją wartość ofensywną, realizując wyznaczone zadania również na skrzydle.

Generalnie, oprócz Murawskiego reszta graczy środka pola może spokojnie rotować się na pozycjach zależnie od aktualnej sytuacji w meczu. Taka uniwersalność jest niezwykle ważna zarówno w nieprzewidywalnej Ekstraklasie, jak i dynamicznie zmieniających się warunków w europejskich pucharach. Tak naprawdę, Lechowi niepotrzebny jest żaden nowy transfer, dopóki wszyscy z zarejestrowanych graczy są w pełnej dyspozycji.

Bajeczny atak?

Najwyżej ustawiona linia formacji Lecha ma kilka gwiazd Ekstraklasy, jednak rozpiętość jakościowa pomiędzy podstawowymi graczami kadry, a rezerwowymi jest całkiem znacząca. O skuteczności skrzydeł z pewnością ponownie będzie decydować Luis Palma. W końcu 4 miliony wydane na Honduranina nie były transakcją w ciemno. Do pary, po drugiej stronie mógłby towarzyszyć mu Ali Gholizadeh, jednak Irańczyk doznał bolesnej kontuzji, która może przekreślić mu wszystkie występy rundy jesiennej. Lech nie czekał długo i na pozycję Persa sprowadził jego rodaka — Allahyara Sayyadmanesha, który ma realne szanse na występy w pierwszym składzie już w lipcu.

Grając mniej ryzykownie, logicznym rozwiązaniem może być również rotowanie skrzydłami według sprawdzonych schematów Nielsa Frederiksena. Zarówno Luis Palma, jak i Leo Bengtsson udowodnili, iż w zależności od potrzeb są dysponowani do gry nie tylko na obu stronach boiska, ale również na środku. Gorzej wygląda sytuacja z tzw. backupem — przygoda Fina Daniela Hakansa w Lechu nie należy do najbardziej udanych. Z drugiej strony Patrik Walemark ostatnimi meczami w Ekstraklasie udowodnił swoją wartość nie tylko w środku, lecz również na prawym skrzydle. Dobdobyt jest, ale trener będzie musiał manewrować pozycjami względem domyślnego ustawienia i przysposobienia poszczególnych zawodników.

Z kolei pozycja klasycznego napastnika jest niemal całkowicie niezagrożona. Zdrowy Mikael Ishak to gwarancja przynajmniej kilkunastu goli w sezonie i raczej reputacja niepodważalna. Gorzej z rezerwowymi. Z klubem najprawdopodobniej pożegna się nieskuteczny Bryan Fiabema, a Yannick Agnero póki co częściej rozczarowuje niż potwierdza swoją wartość. Z drugiej strony, to szansa na przebicie się do pierwszego zespołu dla Wojciecha Szymczaka. 18-letni napastnik dostał kredyt zaufania na obozie przygotowawczym, a jako zmiennik może znacznie szybciej zaadaptować się do zespołu niż na pierwszy rzut oka się wydaje.

Przewidywany skład Lecha na początek sezonu 2026/2027: Lis — Gurgul, Mońka, Yegbe, Pereira — Murawski, Kozubal, Rodriguez — Palma, Ishak, Walemark

Oczekiwania wzrastają

Z taką obsadą i budżetem celem minimum Lecha powinna być obrona tytułu mistrzowskiego oraz awans do europejskich pucharów. W zasięgu, przy dobrej drabince powinna być nawet kwalifikacja do Ligi Mistrzów. Kolejorz z takim składem i potencjałem nie może prześliznąć się przez Ekstraklasę, co chwila potykając się z teoretycznie słabszymi rywalami. Realne sportowe wzmocnienie musi przekładać się na konsekwentne wyniki i stabilność taktyczną. Sinusoidalna forma Lecha w niektórych fragmentach poprzedniego sezonu nie ma prawa zagwarantować jeszcze bardziej dynamicznego rozwoju.

Kolejorz zainauguruje sezon 2026/2027 Ekstraklasy meczem u siebie z Cracovią. Następnie rozegra rewanż z duńskim Aarhus, a 1 sierpnia czeka go wyjazdowe spotkanie z Wieczystą Kraków. Szczególnie mecze z krakowskimi drużynami powinny zweryfikować skuteczność obozu przygotowawczego oraz planu Frederiksena na najbliższą kampanię.

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — Lech Poznań pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.