Pierwsza połowa

Rafał Górak zaszokował już od pierwszych minut, stawiając na rezerwowego Kacpra Łukasiaka. Był to jednak udany ruch, ponieważ sam zawodnik rozegrał dobre zawody. Pomimo tego, pierwsze minuty były nieco nerwowe. Zawodnikom Gieksy zdarzało się popełniać błędy, które mogły zakończyć się bramką dla gości. Jeden z piłkarzy Żiliny miał nawet przed sobą sytuację sam na sam, jednak na szczęście dla górnoślązaków trafił obok bramki. Katowiczanie odpowiedzieli jednak większą liczbą okazji. Kilkukrotnie byli blisko zdobycia gola, lecz każdy ze strzałów okazywał się albo niecelny, albo łatwy do obrony dla bramkarza. Czuć było, że bramka wisi w powietrzu, jednak ostatecznie Gieksa musiała pogodzić się z bezbramkowym remisem po pierwszej połowie.

Atmosfera na trybunach

Przy okazji pierwszej połowy warto również wspomnieć o kibicach zgromadzonych na stadionie. Na Arenie Katowice pojawiło się wówczas ponad 12 tysięcy osób. Wśród nich zaledwie kilku kibicowało Żilinie z sektora gości. Niesamowite emocje towarzyszyły spotkaniu już od pierwszych minut, gdy wspólnie wspierano Gieksę licznymi lokalnymi przyśpiewkami. W 9. minucie, aby uczcić pamięć najwybitniejszego piłkarza w historii GKS-u, cały stadion wspólnie skandował imię i nazwisko Jana Furtoka. Ultrasi Gieksy zaprezentowali również okolicznościową oprawę przedstawiającą czterech kosmonautów z napisem u góry: „Bukowa Base Here — GieKSa Is Coming to Europe!”.

Przeglądając media społecznościowe, można było zauważyć, że oprawa zwróciła uwagę wielu osób, co z pewnością cieszy kibiców katowickiego klubu. Bez wątpienia zapisze się ona jako jedna z najbardziej charakterystycznych opraw w historii GKS-u.

Druga połowa i wielkie emocje

Druga część spotkania rozpoczęła się bardzo intensywnie. Przede wszystkim do siatki trafił w końcu napastnik GKS-u — Adam Zrelak. „W końcu”, ponieważ wcześniej miał przed sobą kilka dogodnych okazji, których nie zdołał wykorzystać. Trybuny Areny Katowice oszalały z radości, jednak kibice nie cieszyli się z prowadzenia zbyt długo. Po jednej składnej akcji, rozpoczętej od bramkarza, Żilina doprowadziła do wyrównania. Celnym strzałem zza pola karnego w prawy róg bramki popisał się 20-letni talent słowackiej drużyny — František Kóša. Po tym golu emocje nieco opadły i wydawało się, że awans Gieksy coraz bardziej się oddala.

Przełom nastąpił, gdy trener Rafał Górak, zdecydował się na zmiany. Wydawało się, że nastąpiły one nieco zbyt późno, ponieważ zostały przeprowadzone dopiero w 75. minucie spotkania. Były jednak kluczowe dla losów meczu. Na boisku pojawili się Ilya Skhurin, Marcin Wasielewski oraz Mateusz Wdowiak . Zaledwie cztery minuty po ich wejściu GKS wywalczył rzut wolny z lewej strony boiska. Dośrodkowywał tradycyjnie Bartosz Nowak, a piłkę głową przedłużył Wdowiak. Tor lotu piłki całkowicie zmylił bramkarza, który nie zdołał skutecznie interweniować.

Natchniony GKS już chwilę później stworzył kolejną groźną akcję. Po dośrodkowaniu Bartosza Wolskiego piłkę źle odbił jeden z obrońców Żiliny i ta wpadła pod nogi Białorusina Ilyi Skhurina, który efektownymi nożycami zdobył decydującego gola. Zdjęcia z tego trafienia szybko obiegły internet i są uznawane za jedne z najpiękniejszych tegorocznej fazy eliminacji do Ligi Konferencji. Fotografię udostępniła w serwisie X sama UEFA:

Awans do kolejnej rundy jaki rywal?

GKS nie oddał prowadzenia do końcowego gwizdka. Fenomenalna postawa zespołu w końcówce spotkania oraz fantastyczna atmosfera na trybunach nie pozwoliły Żilinie odwrócić losów meczu i to właśnie polski zespół zagra w kolejnej rundzie eliminacji do Ligi Konferencji. Z takiego występu GKS-u może być dumna cała Polska, zwłaszcza po rozczarowującym wyniku Lecha Poznań w rewanżowym spotkaniu z Aarhusem. Wiadomo jednak, że w kolejnej rundzie Katowiczan czeka znacznie trudniejsze wyzwanie. Rywalem Gieksy będzie izraelski Hapoel Tel Awiw, który w ubiegłym sezonie zajął czwarte miejsce w swojej lidze. W poprzedniej rundzie eliminacji wyeliminował bułgarskiego giganta w kryzysie — Łudogorca Razgrad (2:2, 2:0). Zadanie będzie więc należało do wyjątkowo trudnych.

GKS nie jest jednak bez szans. Rewanż zostanie rozegrany na Arenie Katowice, dlatego przy wsparciu własnych kibiców zespół może powalczyć o odrobienie ewentualnych strat i awans do kolejnej rundy. Nawet jeśli ta sztuka się nie uda, tegoroczną przygodę Gieksy z europejskimi pucharami będzie można uznać za udaną.

Artykuł GKS Katowice gra dalej! Relacja z meczu GKS Katowice — Żilina (3:1) pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Lech jak Tbilisi

Roztrwonić trzybramkową z pierwszego meczu w II rundzie eliminacji europejskich pucharów potrafiły tylko dwie drużyny — Lech Poznań w Lidze Mistrzów oraz Dinamo Tbilisi w Lidze Konferencji. Liczba ta pokazuje skalę klęski Kolejorza, który ze świetnie zgranej drużyny, bawiącej się piłką na wyjeździe w Danii, stał się zbiorem przypadkowych najemników, którzy sprawiali wrażenie grania ze sobą po raz pierwszy. Do tego niewykorzystane sytuacje, których liczba niczym futbolówka po strzale Luisa Palmy drastycznie się podnosiła.

Za porażkę Lecha winić wypada chyba każdego. Od trenera Frederiksena, który zdecydowanie zbyt długo zwlekał z potrzebnymi zmianami, które bądź co bądź, w większości przypadków wprowadziły jakiś powiew świeżości. Yannickowi Agnero wiele brakuje do tego, aby stać się czołowym napastnikiem Ekstraklasy, jednak jego chęć do gry i podłączanie się do akcji drastycznie kontrastowały z nieudolnością Mikaela Ishaka. Ospały Szwed miał problem z najprostszym przyjęciem piłki, a zmieniony został dopiero w 88. minucie!

Środek pola Kolejorza był dziurawy niczym sito. Antoni Kozubal i Radosław Murawski nie pokazali absolutnie nic, co mogłoby przekonać postronnego kibica do sklasyfikowania ich w czołówce ligi. Z kolei po występie bramkarza — Mateusza Lisa — wielu kibiców z Poznania zatęskniło za wciąż obecnym Bartoszem Mrozkiem.

Paradoksalnie w strukturach Lecha najlepiej wypadła… środkowa linia defensywy. Wojciech Mońka niejednokrotnie ratował Lecha z licznych kłopotów, a Terry Yegbe pomimo kilku rozpaczliwych zagrań ofensywnych całkiem solidnie zabezpieczał pole karne. Gorzej prezentowała się prawa strona, na której zarówno Robert Gumny, jak i Joel Pereira kompletnie nie radzili sobie z szarżami młodego Emmery’ego. Ostatecznie, to ich stroną przeszły 3 z 4 akcji zakończonych bramką… Pozostaje liczyć na to, że porywisty wiatr na Wyspach Owczych nie przeszkodzi Lechowi w walce o Ligę Europy.

Oprócz umiejętności nie zabrakło niczego

Z kolei Górnik Zabrze paradoksalnie pokazał się z naprawdę dobrej strony w meczu przeciwko Fenerbahce. Pierwsze spotkanie obfitowało w ustawianie przysłowiowego autobusu i desperackie bronienie się przed akcjami graczy wicemistrza Turcji. Cel minimum raczej zrealizowano, gdyż zorganizowana gra w obronie, oparta na bardzo doświadczonych zawodnikach, przyniosła w miarę wymierny rezultat jak na klasę rywala.

Rewanż w Zabrzu przebiegał jeszcze pomyślniej. Górnik nie dość, że oddał 15 strzałów w kierunku bramki przeciwników, to jeszcze zanotował podobny współczynnik posiadania piłki do piłkarzy znad Bosforu. Owszem, zawodnicy Fenerbahce dochodzili do lepszych sytuacji, jednak śląski klub pokazał, iż delikatne zluzowanie szyków obronnych może prowadzić do znacznego ulepszenia w ataku całkiem niewielkim kosztem.

O ile statystyka goli oczekiwanych w tym meczu nie powala, o tyle Górnik udowodnił, że nie będzie drużyną, której jedynym celem jest zminimalizowanie strat i liczenie na błędy rywala. Podopiecznie Gasparika dali argumenty do tego, aby myśleć realnie optymistycznie w kontekście meczu z przeciętnym ostatnio Ferencvarosem. Zresztą to wymarzony cel, a sam awans do Ligi Konferencji byłby niemałym sukcesem dla Zabrzan.

Drużyna z charakterem

GKS Katowice pokazał wczoraj, iż jest zespołem niesamowicie zgranym, w którym panuje dobry duch drużyny. To chemia pomiędzy poszczególnymi zawodnikami oraz żywiołowy doping w katowickim kotle poniósł ich do zwycięstwa z Żiliną. Gieksa miała to, czego zabrakło Lechowi w rewanżowym meczu z Aarhus — mentalność ze stali pomimo wyboistej drogi na szczyt. Wyrównujący gol Słowaków nie wywołał wśród podopiecznych Rafała Góraka przysłowiowego doła. Wręcz przeciwnie — sprzedał im potężnego kopniaka, który zmotywował do skutecznego operowania zmianami personalnymi, a także do większej asekuracji piłki w ataku.

Rewanż z Żiliną sprawdził również skuteczność składu GKS-u. Górak nie pomylił się praktycznie z żadną zmianą w podstawowym składzie w porównaniu do pierwszego meczu. Znakomite spotkanie w środku pola rozegrał doświadczony Bartosz Wolski, który do spółki z młodym Łukasiakiem skutecznie rozgrywali piłkę, jednocześnie bardzo dobrze absorbując ataki rywali. Potrzebną rotacją była również ta dotycząca napastnika. Adam Zrelak nadal nie ma papierów na napastnika pokroju Ligi Konferencji, jednak swoją zawziętością, boiskowym sprytem i ogromną aktywnością zasłużył na pierwszy skład kosztem Ilji Szkurina.

Zresztą trzeba posypać głowy popiołem i przyznać, iż Białorusin zaliczył bardzo udane wejście na boisko w rewanżu ze Słowakami. Bezradny i nieaktywny w pierwszym meczu, dał gola przypieczętowującego awans Gieksy do III rundy. Napastnik idealny pod zmianę, który po prostu nie wypala w podstawowej jedenastce, ale daje argumenty z ławki.

Gra GKS-u mogła podobać się na tyle, iż można patrzeć optymistycznie na zbliżający się mecz z Hapoelem Tel-Aviv. Izraelczycy są klubem bardzo przeciętnym, który od dłuższego czasu nie podołał zakwalifikowaniu się do europejskich pucharów. Bardziej korzystnym rywalem byłby Łudogorec Razgrad (w przypadku pokonania Bułgarów, GKS byłby rozstawiony w IV rundzie), jednak obie drużyny pogrążone w kryzysie są przeciwnikami w zasięgu Katowiczan.

Częstochowska formalność

Raków zrobił to co musiał. Nic dodać, nic ująć. Częstochowianie rozgromili w dwumeczu maltańską Vallettę FC 7:1. W rewanżu na wyjeździe udowodnili, iż są zespołem skrojonym pod grę w Lidze Konferencji pomimo delikatnego kryzysu personalnego na środku ataku. Dawid Kroczek powoli organizuje struktury zespołu w sposób zrównoważony, korzystając zarówno ze sprawdzonych rozwiązań, jak i eksperymentując z nowymi twarzami w zespole.

Martwić może jedynie stracony gol w meczu u siebie, który jednak nie pogrzebał całkowicie mentalności Medalików. Na podopiecznych Kroczka czeka teraz szwedzkie Hammarby, które zawsze pozostaje stosunkowo tajemniczym (jak większość drużyn skandynawskich) zespołem. W dwumeczu wydarzyć się może praktycznie wszystko — w końcu Hammarby walczyło jak równy z równym z belgijskim Anderlechtem. Pokonanie Szwedów ostatecznie zweryfikuje gotowość Rakowa na grę w fazie ligowej Ligi Konferencji.

Artykuł Eliminacje do europejskich pucharów — krótkie wnioski pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Cel? TOP 10!

Ekstraklasa stoi przed bardzo trudnym zadaniem. Obecny sezon musi być co najmniej tak dobry jak poprzedni, a najlepiej jeszcze lepszy. Polskie kluby mają przed sobą jeden cel — obronę 10. miejsca w rankingu UEFA.

Ta lokata jest niezwykle cenna. Gdyby udało się ją obronić, mistrz Polski z sezonu 2028/2029 rozpocząłby rywalizację od fazy ligowej Ligi Mistrzów, bez konieczności gry w eliminacjach. Obecnie nad Czechami mamy przewagę w wysokości 0,6 punktu. Musimy jednak pamiętać, że liga Czeska dostanie bonusowe 1,2 punktu za bezpośredni awans Slavii Pragi do ligi mistrzów. Realnie więc tracimy do Czechów 0,6 punktu, mimo że rankingi jeszcze tego nie uwzględniają.

Polska liga od kilku lat notuje wyraźny progres. Jeszcze w sezonie 2020/2021 zajmowaliśmy odległe 30. miejsce, ustępując takim federacjom jak Kazachstan, Azerbejdżan, Białoruś czy Rumunia. Nie da się ukryć, że tak duży postęp nie byłby możliwy bez utworzenia przez UEFA trzeciego szczebla europejskich rozgrywek — Ligi Konferencji. Co jednak wymaga podkreślenia — samo powstanie nowych rozgrywek to jednak jedno, a umiejętność ich wykorzystania to drugie. Pod tym względem polskie kluby spisały się znakomicie.

Obecny sezon będzie jednak znacznie trudniejszy. Dzięki wysokiej pozycji w rankingu nasze drużyny rozpoczynają grę od późniejszych rund eliminacji lub od wyższych szczebli rozgrywek. Najlepszym przykładem jest Jagiellonia Białystok, która jako zdobywca Pucharu Polski rozpoczyna rywalizację od III rundy eliminacji Ligi Europy, a nie — jak jeszcze niedawno — od II rundy eliminacji Ligi Konferencji.

Ma to jednak również swoje minusy. Kluby z Ekstraklasy rozegrają mniej spotkań ze słabszymi rywalami, na których w poprzednich latach regularnie zdobywały cenne punkty do rankingu UEFA. Ponadto, ze względu na udział aż pięciu polskich drużyn w europejskich pucharach, każde zwycięstwo jest obecnie mniej wartościowe. W poprzednich sezonach wygrana spotkania dawała Polsce 0,25 punktu, a remis 0,125 punktu. Teraz jest to odpowiednio 0,2 i 0,1 punktu.

No dobrze — jak więc wypadła pierwsza kolejka eliminacji w wykonaniu klubów z Ekstraklasy?

Kompromitacja

Sytuację Lecha Poznań trudno opisać innym słowem niż kompromitacja. Kolejorz znakomicie rozpoczął dwumecz i wygrał pierwsze spotkanie z Aarhus GF na wyjeździe aż 4:1. Niewytłumaczalne problemy zaczęły się jednak w rewanżu. Mimo dobrego wejścia w mecz Lech szybko oddał inicjatywę rywalom i doprowadził do jednej z największych kompromitacji polskich klubów w historii europejskich pucharów. Poznaniacy roztrwonili trzybramkową przewagę i ostatecznie odpadli po serii rzutów karnych. To niezwykle bolesna porażka, która na długo pozostanie w pamięci kibiców.

Co gorsza, podopieczni Nielsa Frederiksena mieli prawdopodobnie najłatwiejszą drogę do Ligi Mistrzów od czasu Legii Warszawa w sezonie 2015/2016. Dzięki dobrym występom w poprzednich latach Lech byłby rozstawiony we wszystkich rundach eliminacyjnych. Gdyby mistrz Polski wyeliminował Aarhus GF, jego kolejnym rywalem byłby mistrz Azerbejdżanu — Sabah FK. Choć tej drużyny z pewnością nie można lekceważyć, teoretycznie wydawała się słabszym przeciwnikiem niż mistrz Danii. Wielu kibiców mogło już wyobrażać sobie IV rundę eliminacji i usłyszenie hymnu Ligi Mistrzów przy Bułgarskiej.

Tak się jednak nie stało. Lech kompletnie zawiódł i nawet ewentualny awans do Ligi Europy nie zatrze wrażenia po środowym spotkaniu. W pierwszej kolejce eliminacji Kolejorz dopisał do krajowego rankingu 0,2 punktu.

Niebezpieczny Górnik

W zdecydowanie lepszych nastrojach mogą być kibice Górnika Zabrze. Choć ich drużyna — podobnie jak Lech — zakończyła już walkę o Ligę Mistrzów, pozostawiła po sobie bardzo dobre wrażenie. Rywalem Zabrzan było Fenerbahçe, czyli jeden z najmocniejszych zespołów, na jaki mogli trafić. Mimo niezwykle trudnego zadania Górnik zaprezentował się z bardzo przyzwoitej strony. Pierwszy mecz został rozegrany w Turcji i zakończył się porażką 0:1. Gospodarze przez większość spotkania kontrolowali jego przebieg, jednak Zabrzanie wracali do Polski z minimalną stratą. Biorąc pod uwagę klasę rywala, wynik ten pozostawiał jeszcze cień nadziei przed rewanżem.

Spotkanie w Zabrzu rozpoczęło się jednak fatalnie. Już w 12. minucie Anderson Talisca wykorzystał rzut karny i wyprowadził Fenerbahçe na prowadzenie. W tym momencie wielu kibiców zapewne pogodziło się już z odpadnięciem Górnika. Podopieczni Michala Gašparíka nie zamierzali jednak składać broni. Z minuty na minutę prezentowali się coraz lepiej, a w 10. minucie doliczonego czasu pierwszej połowy Michal Sáček doprowadził do wyrównania. Ostatecznie spotkanie zakończyło się remisem 1:1, jednak do ostatnich minut tureccy kibice nie mogli być spokojni o awans swojej drużyny. Górnik zagrał bez kompleksów i, biorąc pod uwagę klasę rywala, nie ma powodów do wstydu. Wręcz przeciwnie — zawodnicy mogą odczuwać niedosyt, że nie udało im się sprawić jednej z największych niespodzianek tej fazy eliminacji.

Górnik Zabrze dopisał do krajowego rankingu 0,1 punktu.

Niepokonany Raków

Raków Częstochowa był jedyną polską drużyną, która w II rundzie eliminacji odniosła dwa zwycięstwa. Rywalem Medalików była maltańska Valletta FC — teoretycznie najsłabszy przeciwnik spośród wszystkich, z którymi mierzyły się polskie kluby. Nie oznacza to jednak, że dwumecz był całkowicie pod dyktando Rakowa. Szczególnie pierwsze spotkanie pokazało, że Maltańczyków nie można było lekceważyć. Do 53. minuty meczu przy Limanowskiego prowadzili oni 1:0 i byli bardzo blisko sprawienia ogromnej niespodzianki. Na szczęście, Raków zdołał odwrócić losy spotkania i zwyciężył 3:1. Warto jednak podkreślić, że Valletta nie ograniczała się wyłącznie do obrony i „przypadkowej” bramki. W 73. minucie Petar Sekulović nie wykorzystał rzutu karnego. Gdyby Czarnogórzec trafił do siatki, wynik mógłby ponownie stać się bardzo niebezpieczny dla gospodarzy.

Znacznie lepiej drużyna z Częstochowy zaprezentowała się w rewanżu. Spotkanie od początku do końca przebiegało pod dyktando podopiecznych Dawida Kroczka, którzy zwyciężyli aż 4:0. Raków całkowicie zdominował rywali i nie pozwolił gospodarzom oddać ani jednego celnego strzału.

Medaliki dopisały do krajowego rankingu komplet 0,4 punktu.

Imponujący GKS

Ostatnią polską drużyną walczącą o awans do kolejnej rundy europejskich pucharów był GKS Katowice. Rywalem zespołu Rafała Góraka była MŠK Žilina. To właśnie ten dwumecz wielu kibiców wskazywało jako najbardziej wyrównany spośród wszystkich par z udziałem polskich klubów — i rzeczywiście taki się okazał.

Pierwsze spotkanie rozegrano na Słowacji. Górą byli gospodarze, którzy zwyciężyli 2:1. Mimo porażki GKS pozostawił po sobie dobre wrażenie i było jasne, że w rewanżu na własnym stadionie będzie walczył o odwrócenie losów rywalizacji. Dokładnie tak się stało. Podopieczni Rafała Góraka zaprezentowali się ze swojej najlepszej strony i zasłużenie wygrali 3:1, zapewniając sobie awans do III rundy eliminacji Ligi Konferencji.

Oczywiście, Žilina również miała swoje okazje. Gdyby Marko Roginić wykazał się większą skutecznością, losy dwumeczu mogły potoczyć się zupełnie inaczej.

Tak się jednak nie stało, a GKS zameldował się w kolejnej rundzie europejskich rozgrywek, dopisując do krajowego rankingu 0,2 punktu.

Co słychać u Czechów?

Jak wspomniałem wcześniej, głównym rywalem Ekstraklasy w walce o miejsce w czołowej dziesiątce rankingu UEFA pozostają Czesi. Na obecnym etapie eliminacji rywalizację rozpoczęły dwie czeskie drużyny — FK Jablonec oraz FC Hradec Králové. Niestety z polskiej perspektywy obie awansowały do kolejnej rundy, dopisując łącznie 0,5 punktu do dorobku czeskiej federacji.

Rozkład jazdy na przyszły tydzień

Kolejne spotkania eliminacji europejskich pucharów z udziałem klubów Ekstraklasy zostaną rozegrane już w czwartek. Z kim zmierzą się polskie drużyny?

Eliminacje Ligi Europy

• Ferencváros TC — Górnik Zabrze
• Lech Poznań — KÍ Klaksvík
• Jagiellonia Białystok — Rangers FC

Eliminacje Ligi Konferencji

• Raków Częstochowa — Hammarby IF
• Hapoel Tel Awiw — GKS Katowice

Podsumowanie

Jeżeli weźmiemy poza nawias rewanżowe spotkanie Lecha Poznań z Aarhus GF, był to naprawdę udany tydzień dla klubów z Ekstraklasy. Górnik Zabrze pokazał, że potrafi rywalizować bez kompleksów z dużo silniejszym przeciwnikiem. Raków Częstochowa pewnie wygrał dwumecz z Vallettą FC aż 7:1, a GKS Katowice odrobił straty z pierwszego spotkania i wywalczył awans do kolejnej rundy. Niestety trudno patrzeć na minione dwa tygodnie wyłącznie przez pryzmat tych sukcesów. Domowa porażka Lecha Poznań z Aarhus GF na zawsze pozostanie jedną z największych kompromitacji polskich klubów w europejskich pucharach w historii. Tym bardziej że Kolejorz miał realną szansę na tak długo wyczekiwany awans do fazy ligowej Ligi Mistrzów.

Już w najbliższy czwartek wszystkie pięć polskich drużyn wybiegnie na boiska w walce o kolejne punkty do rankingu UEFA. Pozostaje mieć nadzieję, że po zakończeniu III rundy eliminacji nadal wszystkie będą liczyć się w walce o awans do europejskich pucharów.

Artykuł Kompromitacja… oraz nadzieja! Podsumowanie pierwszej kolejki eliminacji pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Przewidywane składy

Wysoce prawdopodobne jest to, iż trener Rafał Górak w kontekście formacji nie zmieni nic. Gieksa zagra więc formacją 3-4-2-1 z ofensywnie nastawionym pomocnikami z przodu. Katowiczanie będą musieli zagrać nieco odważniej niż ostatnio. Od tego meczu zależy, czy GKS pożegna się z pucharami po pierwszych dwóch meczach. Równocześnie, ważne będzie ustabilizowanie gry w defensywie. Głównie przez to stracono pierwszą bramkę w spotkaniu z Żiliną. Po zamieszaaniu w polu karnym, jeden z zawodników Gieksy sfaulował rywala, przez co sędzia podyktował rzut karny, z którego padł gol.

Przewidywany skład GKS-u Katowice: Kobylak — Czerwiński, Jędrych, Klemenz — Wasielewski, Milewski, Bosch, Galan — Wędrychowski, Nowak — Shkurin

W przypadku Żiliny również można się spodziewać podobnego składu co w pierwszeym meczu. Słowacka drużyna prawdopodobnie wyjdzie ustawieniem 3-4-3 z ofensywnie nastawionymi bokami obrony. W kontekście taktyki na mecz,Żilina będzie chciała zagrać nieco bardziej defensywnie z chęcią długiego utrzymywania się przy piłce. Z pewnością będą groźni również w ofensywie na co Gieksa będzie musiała szczególnie uważać.

Przewidywany skład Ziliny:  Badzgon — Paliscak, Minarik, Narimanidze — Hranica, Bzdyl, Kacer, Bari — Kosa, Roginic, Ilko

Braki w kadrze i zły start

Największym problemem GKS-u przed zbliżającym się rewanżem jest linia środkowej pomocy. Wśród niej zabraknie ponownie dwóch podstawowych zawodników — Mateusza Kowalczyka oraz Damiana Rasaka. Obaj mają kontuzję, która wyeliminowała ich z gry na początku tego sezonu. Rafał Górak załatał więc braki w pomocy doświadczonym Sebastianem Milewskim oraz Jesse Boschem z Holandii. W meczu z Wisłą Kraków dał im odpocząć i od pierwszej minuty zagrał nowo sprowadzony Bartosz Wolski oraz inny rezerwowy — Kacper Łukasiak. Choć Wolski ma być podstawowym ogniwem Gieksy na zbliżający się sezon to wydaje się, że nie jest on jeszcze w pełni gotowy do gry w pełnym wymiarze czasowym.

Innym problemem Katowiczan może być zły początek sezonu. Choć sparingi były obiecujące, (wygranie czterech z sześciu meczów) to spotkanie w lidze, jak i w eliminacjach do Ligi Konferencji zakończyły się porażką. Jednakże trzeba przyznać, że oba z tych spotkań były rozgrywane na trudnym terenie. Żilina udowodniła to już wcześniej, gdy pokonała u siebie Hajduk Split 2:1. Natomiast na boiskach Białej Gwiazdy zawsze ciężko było wygrać. Choć w obu tych starciach GKS walczył do końca, to finalnie i tak drużyna przeciwna okazała się lepsza. Wbrew pozorom ten fakt może negatywnie wpłynąć na piłkarzy, przez co o awans do kolejnej rundy może być ciężko.

Argumenty za awansem

Dużym atutem Gieksy będzie ich własny stadion. Po pierwsze trybuny, które będą chciały unieść swoich ulubieńców do jak najlepszego wyniku. Zresztą kiedy indziej pokazać przysłowiową aurę na trybunach jeśli nie teraz? Po drugie, GKS u siebie po prostu nie przegrywa. Nie licząc sparingu z Piastem Gliwice, Katowiczanie w tym roku na własnym terenie jeszcze nie przegrali. Udało się więc zbudować twierdzę, gdzie przeciwnicy będą czuli, iż łatwo im nie będzie. Jeśli wziąć to pod uwagę można spodziewać się szansy na odrobienie strat. Dodatkowo, z pewnością trener Rafał Górak będzie bardzo zdeterminowany, aby zmotywować swoich zawodników na zbliżające się spotkanie. Dzięki temu, piłkarze będą mogli poczuć wiarę w swoje własne umiejętności, co przy sprzyjających trybunach może się skończyć bardzo dobrze dla polskiej ekipy. W formie wciąż jest Bartosz Nowak. Najlepszy zawodnik Ekstraklasy ubiegłej kampanii zaliczył już dwie asysty w dwóch pierwszym meczach tego sezonu!

Kiedy mecz?

Spotkanie GKS-u Katowice z Żiliną odbędzie się 30 czerwca o godzinie 20:30 na Arenie Katowice. Kibice na trybunach będą mogli już wejść nawet od godziny 18:00. Z tego co już wiadomo, zostało wyprzedanych aż 12 tysięcy biletów na mecz! Przy 15-tysięcznym obiekcie jest świetnym wynikiem. Jeśli chodzi o transmisję meczu to odbędzie się ona w TVP Sport już od godziny 20:00.

Artykuł Zapowiedź meczu GKS Katowice — Żilina pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Kawałek historii

Choć Malta zdecydowanie nie słynie z futbolu, gra się tam w niego od bardzo dawna, a tamtejsza liga powstała już w 1909 roku. Dla porównania, nasza rodzima Ekstraklasa została założona dopiero 17 lat później — w 1926 roku. Ze względu na brytyjskie wpływy piłka nożna od zawsze była tam sportem narodowym, a dzisiejszy rywal Rakowa to jeden z najbardziej znanych i utytułowanych klubów kraju.

Valletta zdobyła aż 25 tytułów mistrza kraju, co jest trzecim najlepszym wynikiem w historii rozgrywek. Więcej mistrzostw wywalczyły jedynie Floriana oraz Sliema Wanderers — po 26. W ostatnich latach klubowi brakuje jednak sukcesów. Ostatnie trofeum wywalczył w sezonie 2019/2020, zdobywając Puchar Malty.

Jak silna jest ich liga?

Żeby choć w przybliżeniu oszacować poziom dzisiejszego rywala Rakowa, warto poznać kontekst całej ligi. Liga maltańska uchodzi za jedną z najsłabszych zawodowych lig w Europie. Zajmuje dopiero 44. miejsce w rankingu lig UEFA, choć w ostatnich latach zanotowała wyraźny progres.

W zeszłym sezonie po raz pierwszy w historii maltański klub awansował do fazy ligowej europejskich pucharów. Dokonał tego Hamrun Spartans, czyli dominator rodzimej ligi w ostatnich latach. Polscy kibice mogą kojarzyć ten zespół przede wszystkim z rywalizacji z Jagiellonią Białystok w Lidze Konferencji. Podopieczni Adriana Siemieńca okazali się wówczas lepsi, wygrywając 1:0.

Najmocniejsze punkty Valletty

Mimo że w barwach Valletty nie znajdziemy nazwisk dobrze znanych europejskim kibicom, nie oznacza to, że maltański zespół nie ma argumentów, którymi może zagrozić Rakowowi. Szczególną uwagę zawodnicy z Częstochowy powinni zwrócić na 23-letniego napastnika Andreę Zamita. Czterokrotny reprezentant Malty ma na swoim koncie ponad 100 występów w barwach Valletty. W poprzednim sezonie był najskuteczniejszym zawodnikiem zespołu, zdobywając dziewięć bramek.

Na wyróżnienie zasługuje również Emmanuel Mbende, który w przeszłości występował w młodzieżowych drużynach Borussii Dortmund oraz reprezentacji Niemiec. Nie zrobił jednak kariery na miarę oczekiwań i w zeszłym sezonie, w wieku 29 lat, zasilił szeregi maltańskiego klubu, z miejsca stając się jednym z najlepszych defensorów nie tylko Valletty, ale całej ligi. Jest również najwyżej wycenianym zawodnikiem zespołu według portalu Transfermarkt, który szacuje jego wartość na 350 tysięcy euro.

Przedstawiając Vallettę, nie sposób pominąć kapitana drużyny — Brandona Paibera. 30-letni reprezentant Malty jest największą gwiazdą klubu ze stolicy. W jego barwach rozegrał 124 spotkania, w których zdobył 21 bramek i zanotował 15 asyst, występując na pozycji środkowego pomocnika. To właśnie przez niego przechodzi niemal każda akcja ofensywna Valletty. Poprzedni sezon miał bardzo udany — w 43 meczach zdobył pięć bramek i dołożył trzy asysty.

Ze względu na wysokich stoperów oraz dobre dośrodkowania Brandona Paibera, Raków będzie musiał szczególnie uważać na stałe fragmenty gry. To właśnie w ten sposób podopieczni Thane’a Micallefa mogą najpoważniej zagrozić bramce Rakowa.

Muszę jednak zaznaczyć, że na papierze kadra Rakowa Częstochowa prezentuje się zdecydowanie lepiej. Dobrze obrazuje to portal Transfermarkt, który — choć nie jest wyznacznikiem jakości — pokazuje różnicę potencjału między polskim a maltańskim klubem. Wartość rynkowa Rakowa wynosi aż 40,6 mln euro, natomiast Valletty zaledwie 4,5 mln. Oczywiście, o wyniku decydują piłkarze na boisku, a nie wyceny rynkowe, jednak nie zmienia to faktu, że to Raków będzie zdecydowanym faworytem tego dwumeczu.

Podsumowanie

Różnica między polską, a maltańską piłką jest na tyle duża, że Raków powinien bez większych problemów poradzić sobie z Vallettą. Oczywiście rywala nie można lekceważyć, jednak różnica klas jest na tyle wyraźna, że od podopiecznych Dawida Kroczka można oczekiwać dwóch zwycięstw i dopisania 0,4 punktu do krajowego rankingu UEFA. Czy tak będzie? Przekonamy się już dzisiaj o godzinie 18:30.

Artykuł Valletta FC — czego spodziewać się po rywalu Rakowa? pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Kawałek historii

AGF, znany również jako Aarhus GF, to klub założony już w 1880 roku. Jak wskazuje nazwa, występuje w Aarhus — drugim co do wielkości mieście Danii, liczącym około 300 tysięcy mieszkańców. Najlepszy okres w historii AGF przypadł na przełom lat 50. i 60. XX wieku. Wówczas klub zdobył aż cztery tytuły mistrza Danii, a także odniósł największy sukces na arenie międzynarodowej. Drużyna dotarła do ćwierćfinału Pucharu Europy, w którym musiała uznać wyższość Benfiki Lizbona. W kolejnych latach AGF znacząco obniżył jednak loty. Następne mistrzostwo wywalczył dopiero 26 lat później — w 1986 roku, a zeszłoroczny tytuł zakończył aż 40-letni okres oczekiwania na triumf.

Polscy kibice mogą jednak kojarzyć AGF z innego powodu. W barwach duńskiego klubu aż 50 spotkań rozegrał reprezentant Polski Kamil Grabara. To właśnie tam młody bramkarz zbierał cenne doświadczenie na początku swojej seniorskiej kariery.

Forma obu ekip

Co istotne, liga duńska jest jedyną skandynawską ligą rozgrywaną systemem jesień — wiosna, a nie wiosna — jesień. Oznacza to, że AGF, podobnie jak Lech, znajduje się przed rozpoczęciem sezonu, a obie drużyny w ostatnich tygodniach rozgrywały mecze sparingowe.

Duński zespół rozegrał cztery spotkania kontrolne. Rywalami były: ligowi przeciwnicy: Viborg i AC Horsens, czwarta drużyna poprzedniego sezonu ligi szkockiej — Motherwell, oraz wicemistrz Belgii — Royale Union Saint-Gilloise. Kibice AGF po tych sparingach mogą z optymizmem oczekiwać pierwszego meczu z mistrzem Polski. Duńczycy przegrali tylko jedno spotkanie — 1:2 z Unionem Saint-Gilloise. Oprócz tego zremisowali 1:1 z Viborgiem. Pozostałe dwa mecze były pokazem siły AGF. Największe wrażenie robi zwycięstwo 4:0 nad Motherwell. Duńczycy nie pozostawili czwartej drużynie ligi szkockiej najmniejszych szans. Dodatkowo, pokonali AC Horsens 2:0, kończąc okres przygotowawczy pewnym zwycięstwem.

Nie oznacza to jednak, że Lech powinien czuć kompleksy. Mistrzowie Polski zaprezentowali się równie dobrze, a być może nawet lepiej. Kolejorz rozegrał trzy sparingi, z których dwa zakończył wysokimi zwycięstwami. Pierwszym rywalem Lecha było Železiarne Podbrezová — szósta drużyna poprzedniego sezonu ligi słowackiej. Słowacy przegrali jednak z Poznaniakami 1:3. Następnie, Lech zmierzył się z Bohemians Praga — dziesiątym zespołem poprzedniego sezonu ligi czeskiej. Czesi podzielili los poprzedniego rywala, przegrywając aż 0:4. Ostatnim sparingpartnerem była trzecioligowa Polonia Środa Wielkopolska. Spotkanie zakończyło się bezbramkowym remisem, jednak warto podkreślić, że rozegrano je w nietypowej formule i trwało jedynie 45 minut.

W kontekście Lecha nie można również zapominać o najpoważniejszym sprawdzianie, czyli meczu o Superpuchar Polski. Kolejorz pokonał Górnika Zabrze 3:1 i zaprezentował się z bardzo dobrej strony. To z pewnością dobry prognostyk przed dzisiejszym spotkaniem.

Silne punkty Duńczyków

Choć mistrzostwo Danii zdobyte przez Aarhus GF było sporym zaskoczeniem, nie można odmówić tej drużynie jakości. W jej składzie znajduje się wielu wartościowych zawodników. Największym zagrożeniem dla Lecha najprawdopodobniej będzie Tobias Bech. 24-letni napastnik był w poprzednim sezonie najlepszym strzelcem zespołu. Z dorobkiem 12 bramek zajął także czwarte miejsce w klasyfikacji strzelców całej ligi, tracąc pięć trafień do lidera.

Lech będzie musiał również zwrócić szczególną uwagę na skrzydłowego Kristiana Arnstada. 22-letni Norweg był jednym z odkryć poprzedniego sezonu i zanotował bardzo dobre liczby — 10 bramek oraz pięć asyst. Prawdziwy lider AGF znajduje się jednak w drugiej linii. Na to miano zapracował Gift Links, 27-letni reprezentant Republiki Południowej Afryki. Zdaniem duńskich kibiców był głównym architektem zeszłorocznego mistrzostwa. Oprócz czterech bramek i pięciu asyst był przede wszystkim motorem napędowym ofensywy. Znajdował się w ścisłej ligowej czołówce pod względem kreowania sytuacji. Był trzeci zarówno w liczbie stworzonych okazji, jak i oczekiwanych asyst, a dodatkowo piąty pod względem wykreowanych kluczowych podań.

Sukces Aarhus w dużej mierze opierał się jednak na znakomitej defensywie. W poprzednim sezonie biało-niebiescy przegrali zaledwie trzy mecze i stracili tylko 32 bramki. W obu statystykach byli najlepsi w lidze. Na taki wynik w największym stopniu zapracowali Felix Beijmo oraz Jasper Hansen. Pierwszy z nich opuścił klub po zakończeniu sezonu, natomiast Hansen to prawdziwa legenda duńskiej piłki klubowej. 41-letni bramkarz ma na swoim koncie aż 443 występy w lidze duńskiej. Do rekordu Rasmusa Würtza brakuje mu zaledwie dziewięciu spotkań. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, jeszcze w tym sezonie zostanie samodzielnym liderem tej klasyfikacji.

Mimo wieku Hansen wciąż prezentuje bardzo wysoki poziom. W poprzednim sezonie należał do ścisłej ligowej czołówki pod względem większości statystyk bramkarskich i z pewnością będzie poważną przeszkodą dla zawodników Lecha. Żeby zachować odpowiednie proporcje, trzeba jednak podkreślić, że kadra Lecha Poznań na papierze prezentuje się zdecydowanie lepiej. Najlepiej pokazuje to portal Transfermarkt. Wartość rynkowa mistrza Polski wynosi 56,65 mln euro, natomiast Aarhus wyceniane jest na 33,93 mln euro. Oczywiście to jedynie szacunkowe wartości, jednak jasno pokazują, że to Lech powinien być faworytem tego dwumeczu.

Transfery

Jak to często bywa w przypadku sensacyjnych mistrzów, Aarhus opuściło kilku ważnych zawodników. Łącznie z klubem pożegnało się pięciu piłkarzy, z których aż czterech odgrywało istotne role. Najbardziej dotkliwą stratą wydaje się odejście Felixa Beijmo, jednego z najlepszych defensorów poprzedniego sezonu. 28-latek postanowił wykorzystać świetny sezon i przeniósł się do najbardziej utytułowanego duńskiego klubu — FC Kopenhagi.

Drużynę opuścił również drugi najlepszy strzelec poprzedniego sezonu — Patrick Mortensen. Doświadczony napastnik zdobył 11 bramek i mimo największego sukcesu klubu od 40 lat zdecydował się zakończyć ośmioletnią przygodę z AGF, przenosząc się do Brøndby IF. Mortensen jest jedną z największych legend współczesnego Aarhus. Rozegrał dla klubu 262 mecze i zdobył 114 bramek. Mimo wieku jego odejście będzie ogromnym osłabieniem.

Kolejną stratą jest zakończenie kariery przez Henrika Dalsgaarda. 36-letni obrońca mimo wieku pozostawał jedną z kluczowych postaci zespołu Jakoba Poulsena. Wystąpił we wszystkich ligowych spotkaniach poprzedniego sezonu, a aż 27 razy wychodził w podstawowym składzie. Dwa ostatnie odejścia są już mniej dotkliwe. Pierwszym z nich jest Rasmus Carstensen, 25-letni prawy pomocnik, który rozegrał w poprzednim sezonie 1347 minut. Ostatnim zawodnikiem, który opuścił mistrza Danii, jest Sebastian Jørgensen — ofensywny pomocnik, pełniący głównie rolę rezerwowego. W ciągu całego sezonu uzbierał zaledwie 628 minut.

Podsumowanie

Dzisiejszy mecz może okazać się kluczowy nie tylko dla losów dwumeczu i samego Lecha Poznań, ale być może również dla całej polskiej piłki klubowej. W przypadku awansu Lech w III rundzie eliminacji Ligi Mistrzów zmierzy się ze zwycięzcą pary Sabah FK — KuPS. Bez względu na to, który z tych zespołów awansuje, mistrz Polski w wypadku spotkania będzie dużym faworytem.

Niewykluczone więc, że właśnie mistrz Danii będzie najtrudniejszym rywalem na drodze Lecha do fazy ligowej Ligi Mistrzów. Dzisiejsze spotkanie ma ogromne znaczenie i cała piłkarska Polska powinna trzymać kciuki za dobry wynik Kolejorza.

Artykuł Arcytrudne zadanie Lecha — Jak mocne jest AGF? pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Przebudowa latem

Sezon w Legii zapowiadał się obiecująco. Topowe (na papierze) transfery, doświadczony szkoleniowiec, gra w europejskich pucharach i wygrany na start sezonu Superpuchar w Poznaniu. Co mogło pójść nie tak? A no okazuje się, że wszystko. Jeszcze latem obok „topowych” transferów nie obyło się bez wyprzedaży topowych zawodników. Ryoya Morishita, Maxi Oyedele, Jan Ziółkowski, czy nawet Marc Gual to byli kluczowi zawodnicy w zeszłym sezonie. A kto ich zastąpił latem? Kacper Urbański, który zupełnie zniknął w tym sezonie. Damian Szymański, który jest oczywiście doświadczonym zawodnikiem, ale jednak ma już swoje lata i czasem nie nadąża. Kamil Piątkowski, który miał wzloty i upadki. No i finalnie wielki następca Marca Guala — Mileta Rajović. O braku skuteczności napastnika, ściągniętego z Anglii za miliony można pisać przyśpiewki, a jego forma to wielka bolączka warszawiaków.

Do tego Iordanescu jeszcze latem okazał się nie tylko doświadczonym, ale też marudnym trenerem. Mimo olbrzymiej ilości transferów (10 transferów przychodzących), będących w dużej części zrobionych po jego myśli (wysocy, fizyczni zawodnicy) Rumun nadal nie był zadowolony z kadry. Poza wymienionymi wyżej zawodnikami do klubu przyszli również: Henrique Arreiol, Antonio Colak, Arkadiusz Reca, Petar Stojanović, Noah Weisshaupt i Ermal Krasniqi. To i tak nie pasowało szkoleniowcowi, który w Warszawie był wiecznie niezadowolony. I to mimo dobrych wyników na początku sezonu i awansu do Ligi Konferencji. Awansu, który później okazał się zabójczy.

Krwawa jesień

Do pierwszego meczu w Lidze Konferencji nastroje w Legii może nie były idealne, ale wydawało się, że wszystko idzie powoli w dobrym kierunku. Maszyna powoli się nastrajała, a przegrany mecz, z mocną wtedy Cracovią, był uważany za efekt uboczny gry na dwóch frontach i ciężkiego meczu z Hibernianem 3 dni wcześniej. Później przyszło łatwe zwycięstwo w meczu przyjaźni z Radomiakiem, dwa wyrównane remisowe mecze z Rakowem i Jagiellonią i zwycięstwo z Pogonią. Drużyna jakoś działała i naoliwiała się mimo ciągłych narzekań i kontuzji Nsame odniesionej w meczu z Cracovią. Do czasu.

Do czasu aż nadszedł pierwszy mecz fazy ligowej Ligi Konferencji. Wtedy to, w konfrontacji z Samsunsporem, trener Iordanescu wpadł na szalony pomysł wystawienia pełnej jedenastki rezerwowych. Na boisko od pierwszej minuty w tym spotkaniu nie wyszedł żaden z zawodników, ogrywającej się do tej pory w meczach ligowych jedenastki. O co chodziło szkoleniowcowi? Tego się do tej pory nie dowiedzieliśmy, a Legia mimo niezłej jak na ten sezon gry przegrała ten mecz po błędzie obrony. I od tego momentu drużyna zaczęła iść w dół. Co prawda w Lidze Konferencji wygrali trzy tygodnie później z Szachtarem (po bohaterskiej końcówce Augustyniaka), ale w Ekstraklasie pod wodzą Rumuna nie wygrali już żadnego meczu. I co chyba najważniejsze w perspektywie przegranego sezonu — odpadli z Pucharu Polski. Pucharu, który jak rok wcześniej mógł im dać jedyne poważne trofeum w sezonie.

Coraz zimniej

Po meczu w Pucharze Polski trener Iordanescu podał się do dymisji. Legia była pod ścianą. Czasu na znalezienie nowego szkoleniowca na teraz nie było, więc władze sięgnęły po najprostszą opcję — pierwszym trenerem został dotychczasowy wieloletni asystent kolejnych szkoleniowców — Inaki Astiz. I choć wszyscy w Warszawie darzyli Hiszpana sympatią za czasy, w których grał w klubie i za jego pozytywną postać to, umówmy się, nie był to materiał na trenera drużyny takiej jak Legia Warszawa. I efekty tego szybko były zauważalne.

Pierwszy mecz hiszpańskiego szkoleniowca nie był najgorszy. Legia po wyrównanym meczu zremisowała w klasyku z Widzewem na wyjeździe. Ale później z kolejki na kolejkę było coraz gorzej. Po tym spotkaniu warszawska drużyna zaliczyła serię 8 meczów (na obu frontach) bez zwycięstwa. Wliczają się w to 3 porażki w Lidze Konferencji, tyle samo porażek w Ekstraklasie i 2 remisy także w rozgrywkach krajowych. W tym czasie, Inaki został najgorzej punktującym trenerem Ekstraklasy w tym sezonie, zdobywając jedynie 3 punkty w 6 meczach. Pierwsze i jedyne zwycięstwo pod jego wodzą Legia zaliczyła dopiero w ostatnim spotkaniu roku, z gibraltarskim Lincoln Red Imps. W spotkaniu, które było przysłowiowym „meczem o świeczkę”. Ale już następnego dnia kibice Legii dostali przedwczesny prezent świąteczny.

Zbawiciel prosto z Częstochowy

O największym transferze trenerskim w polskiej piłce mówiono już od momentu odejścia Iordanescu. Obie strony były bardzo zainteresowane tą współpracą, obie też mocno na nią naciskały. Lecz łatwo nie było. Raków nie był chętny wypuścić swojego trenera. Codziennie dostawaliśmy skrajne informację z różnych stron. Jednego dnia strony były już dogadane, drugiego pojawiały się problemy. Aż w końcu, 19 grudnia, słowo ciałem się stało i Marek Papszun przejął warszawską drużynę. Drużynę która wydaję się była jego wymarzoną. Tak samo jak on był wymarzonym trenerem dla Legii w tym momencie.

Warszawski szkoleniowiec zaczął pracę od 1 stycznia i od razu zaczął porządki. Zatrudnił swój sztab, pozbył się większości starego i odprawił z kwitkiem Noaha Weisshaupta, który jesienią nie istniał. Sprowadził też dwóch piłkarzy, którzy później okazali się kluczowi w maszynie Papszuna — Rafała Adamskiego i Otto Hindricha. Pierwszy został najlepszym strzelcem Legii na wiosnę, drugi wybronił niejeden mecz, dając pewność której nie dawał Kacper Tobiasz.

Kampania Marka Papszuna zaczęła się od falstartu. Pierwszy wyjazd wiosną, do Kielc, to porażka z Koroną po bramce Mariusza Stępińskiego w ostatnich minutach. Ale po tym meczu wszystko w Warszawie zaczęło działać lepiej i Legia przegrała już tylko jeden mecz wiosną. Co prawda była to sromotna porażka 4:0 z Lechem Poznań, ale patrząc na pierwszą połowę sezonu i porażkę nawet z Termaliką, był to progres. Legia Papszuna wiosnę zakończyła z bilansem 8 zwycięstw, 6 remisów i 2 porażek, będąc jednocześnie drugą najlepiej punktującą w tej rundzie drużyną ligi, zaraz po mistrzowskim Lechu.

Ba, mimo zajmowania po rundzie jesiennej przedostatniego miejsca Warszawiacy otarli się o grę w eliminacjach do europejskich pucharów. Piąte miejsce, dające ten przywilej, stracili na rzecz GKSu dopiero w ostatnich minutach meczu ostatniej kolejki pomiędzy drużyną z Katowic a Pogonią. Tym samym, Legia zakończyła tegoroczną kampanię na 6. miejscu. Miejscu, które w grudniu mogło być tylko mrzonką.

Kogo chwalić, a kogo zganić?

Ten sezon Ekstraklasy, to zdecydowanie kampania w której liga miała kilka gwiazd. Bartosz Nowak, Ali Gholizadeh, Luis Palma to tylko kilka z nazwisk, które decydowały o sile swoich zespołów. A jak to wyglądało w Warszawie? No właśnie brakowało jednej „dużej” postaci w szatni. Brakuje jej de facto od odejścia Josue, ale to swoją drogą. Moim zdaniem na pochwałę zasługują jednak Jurgen Elitim i Radovan Pankov. Od tej dwójki zawodników było widać bijące doświadczenie. Oprócz nich oczywiście zawodnicy których pochwaliłem już akapit wyżej, czyli Rafał Adamski i Otto Hindrich, którzy odmienili wygląd Legii na wiosnę. Na pochwałę mimo wszystko zasługuję też formacja defensywna Legii — najlepsza obrona ligi pod względem straconych bramek (tylko 37).

Jeżeli chwalę defensywę, to ofensywę muszę zdecydowanie zganić. Legia nie potrafiła wykorzystywać w tym sezonie tworzonych przez siebie akcji. Piłkarze momentami zapominali chyba, że piłka musi wlecieć do bramki i ich akcje kończyły się przed polem karnym, zamieniając się w serię podań w środku boiska i wycofań. A nawet jeśli wchodziły w pole karne, to nie miał ich kto wykorzystać.

Mileta Rajović, to zdecydowanie flop transferowy. Piłkarz kupiony przez Legię za 3 miliony euro zdobył zawrotną liczbę 10 bramek w 43 meczach. Dla porównania — kontuzjowany przez większość sezonu Jean Pierre Nsame zdobył taką samą liczbę bramek, ale w 18 meczach. Duński napastnik jest zdecydowanie problemem Legii. W roli kapitana nie do końca sprawdził się też Bartosz Kapustka. Lubię tego piłkarza, ale ten sezon to spadek jego formy w porównaniu z zeszłym. Podobny regres zaliczył Ruben Vinagre, rekordowy transfer zeszłego roku. Wypadł z podstawowego składu Legii przez słabą grę, później przez większość wiosny był kontuzjowany. W tym sezonie zaliczył tylko DWIE asysty. Przypomnę, że mówimy o zawodniku, który rok wcześniej był najlepszym asystentem fazy ligowej Ligi Konferencji i zachwycał Europę.

Moja ocena i co dalej

Był to niesamowicie zwariowany sezon w Warszawie, który na szczęście dla Warszawiaków, zakończył się bezpiecznym lądowaniem. Tegoroczne rozgrywki można podsumować jako drogę z piekła do czyśćca, bo do nieba w Warszawie jeszcze daleko. Sezon zapowiadał się przełomowo, a gdyby nie Marek Papszun, to mogło dojść do tragedii. I to właśnie warszawski szkoleniowiec jest najważniejszą postacią tego sezonu. I postacią, która może Legii pomóc budować przyszłość.

Oczywiście drużynę czeka dużo zmian. Już dziś wiemy, że z klubu odejdzie dwóch zawodników, których wcześniej nazwałem kluczowymi (Pankov i Elitim). Do tego Tobiasz i Patryk Kun, który, pod wodzą trenera z którym pracował przecież już w Rakowie, trochę rozwinął skrzydła. A to na pewno niejedyne zmiany w tym okienku. Marek Papszun to odpowiednia osoba do bycia w klubie przy takich zmianach. Jeżeli dostanie odpowiednich piłkarzy i czas latem, aby przystosować ich do swojej koncepcji, Legia już w przyszłym sezonie może ponownie liczyć się w grze o najwyższe miejsca. Ale dużo zależy też od władz klubu…

Artykuł Pożar ugaszony, co dalej? Podsumowanie sezonu Legii Warszawa pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Runda jesienna Kolejorza

Lech Poznań zakończył rundę jesienną Ekstraklasy, tracąc jedynie 4 punkty do wówczas liderującej Wisły Płock. Tak mała strata była jak najbardziej do odrobienia, jednak w aktualnej sytuacji Kolejorza każdy inny wynik niż mistrzostwo okazałby się rozczarowaniem. Nie można jednak winić przypadku — Lech rozgrywał całkowicie sinusoidalną jesień i tylko wpadki rywali pozwoliły zająć drużynie z Poznania całkiem wysokie miejsce w tabeli na koniec 2025 roku.

O chwiejnej formie świadczą zwycięstwa nad renomowanymi zespołami w europejskich pucharach (4:1 z Rapidem Wiedeń, czy 2:0 z Lausanne) oraz jednoczesne wpadki z zespołami na papierze dużo gorszymi (w pamięć szczególnie zapadła porażka z gibraltarskim Lincolnem na wyjeździe). W lidze wcale nie było lepiej — od wysokich zwycięstw nad Radomiakiem Radom, czy Piastem Gliwice do niespodziewanych porażek z Cracovią lub Arką Gdynia. Ponadto, jesienią tylko w Ekstraklasie Lech remisował aż ośmiokrotnie! Forma zagadka.

W kratkę również wypadły letnie nabytki transferowe Kolejorza. Luis Palma niemal z automatu stał się jedną z gwiazd Ekstraklasy, a Leo Bengtsson pokazywał zadatki na czołowego gracza ligi. Robert Gumny mógł mówić o swego rodzaju odrodzeniu, a Pablo Rodriguez i Timothy Ouma szybko wywalczyli sobie miejsce w wyjściowej jedenastce. Z drugiej strony nieco rozczarowująca postawa Taofeeka Ismaheela oraz Mateusza Skrzypczaka, a także całkowite porażki w postaci Joao Moutinho i sprowadzonego za rekordową dla Lecha sumę Yannicka Agnero wzbudziły wątpliwości o przydatności tych zawodników.

W tym artykule skupimy się jednak głównie na rundzie wiosennej, oraz ostatecznych rezultatach Lecha w sezonie 2025/2026. Polecamy uwadze przede wszystkim artykuł, podsumowujący rundę jesienną, który w szczególe omawia poszczególne aspekty pierwszej części kampanii Kolejorza.

Skromne, zimowe porządki

Styczniowe okienko transferowe w wykonaniu Lecha Poznań przebiegało bez większych, żeby nie powiedzieć bez żadnych emocji. Z klubu odszedł bramkarz Krzysztof Bąkowski, który udał się na wypożyczenie do norweskiego KFUM Oslo. Ten skandynawski kraj wybrał również niechciany w Lechu Ian Hoffmann.

Jedynym znaczącym transferem wychodzącym był Bryan Fiabema. Arcynieskuteczny napastnik wzmocnił tymczasowo holenderskie ADO Den Haag. Co ciekawe, w ciągu tegorocznej rundy wiosennej strzelił dla Holendrów więcej bramek niż w podczas półtorarocznej ekstraklasowej przygody w barwach Kolejorza. Ostatecznie, jego zespół zajął pierwsze miejsce na zapleczu w Holandii i awansował do Eredivisie.

Jedynym nabytkiem Lecha w zimowym oknie okazał się bramkarz Plamen Andreev. Bułgar został wypożyczony z Feyenoordu do końca sezonu. Efekt? 1 oficjalny mecz dla Kolejorza. Bartosz Mrozek niezagrożony… Powiedzieć, że zimowe okno transferowe Lecha było nieciekawe, to jak stwierdzić, że Widzew Łódź wydał drobne pieniądze na nowych piłkarzy.

Początek rundy wiosennej

Oj wyboisty był to początek wiosny dla Kolejorza. Zaczęło się stosunkowo niewinnie, bo od skromnych zwycięstw w sparingach przeciwko uzbeckiemu OKMK oraz słowackiej Żilinie. Ciężej zrobiło się, gdy Lech odniósł porażkę z ormiańskim Noah, które prezentowało całkiem przyzwoity poziom również w Lidze Konferencji. Jednak nie to było ważne, bowiem kluczowa okazała się lutowa inauguracja rundy przeciwko Lechii Gdańsk, która odpłaciła się pięknym za nadobne po lipcowej porażce.

Wszystko szło jak po grudzie. Błędy w ustawieniu, fatalny samobój Antonio Milicia oraz odważne i niebezpieczne rajdy ofensywnych graczy Gdańszczan sprawiły, iż upragnione mistrzostwo zaczęło się oddalać. Nie pomogła nawet rosnąca forma po kontuzji Alego Gholizadeha, który strzelił bramkę na otarcie łez. Ostatecznie, Lechia zwyciężyła 3:1.

Zaledwie 3 dni później mistrz Polski podejmował wówczas szorującego po dnie Piasta Gliwice w ramach zaległego meczu 4. kolejki PKO BP Ekstraklasy. Mecz przebiegał pod dyktando Lecha, jednak to Gliwiczanie ostatecznie okazali się lepsi i wygrali 1:0. Kluczowe okazały się parady Frantiska Placha, który niejednokrotnie wybronił stuprocentowe sytuacje zawodników Kolejorza. Swoje odegrało również fatalne pudło Pablo Rodrigueza na pustą bramkę. Pomimo przewagi Lecha, wynik mógłby być jeszcze wyższy, jednak karnego dla Piasta obronił Bartosz Mrozek.

Raz na wozie…

Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, bowiem Lech szybko przypomniał sobie, co to znaczy bronić tytuł mistrzowski. Zaczęło się skromnie, bo od zwycięstwa 1:0 nad Górnikiem Zabrze w 20. kolejce Ekstraklasy po golu z główki Mikaela Ishaka. Schemat podobny, jak w meczu z Piastem — duża przewaga i jeszcze większa nieskuteczność Kolejorza. Jednak tym razem Poznaniacy wyszli z zabrzańskiego stadionu z tarczą, odnosząc pierwsze ekstraklasowe zwycięstwo w 2026 roku.

Lech nie musiał długo czekać, aby zrewanżować się Piastowi za kompromitującą porażkę dwa tygodnie wcześniej. 15 lutego w ramach 21. kolejki drużyny ponownie stanęły w szranki. W oczy oprócz okazałego wyniku (Lech wygrał 3:0) rzucała się przede wszystkim świetna forma Gholizadeha, lepsze ustawienie w obronie z Wojciechem Mońką w roli głównej oraz odblokowanie się Yannicka Agnero.

Dobrą passę podtrzymał dwumecz 1/16 finału Ligi Konferencji przeciwko KuPS Kuopio (zakończony wynikiem 3:0) oraz skromne zwycięstwo z Koroną Kielce 2:1 w ramach 22. kolejki Ekstraklasy. Ponownie — Gholizadeh show, solidna gra w obronie, choć nie obyło się bez nerwów. Mecz udany, do odhaczenia i zapomnienia.

Co innego kluczowe starcie z Rakowem Częstochowa. Prawdziwy thriller godny hitu Ekstraklasy. 23. kolejka rozpoczęła się dla Kolejorza, gdy po błędzie Michała Gurgula w polu karnym faulował Bartosz Mrozek. Ślązacy zdołali wyjść na prowadzenie, jednak Lech szybko wyrównał po rzucie karnym wykorzystanym przez Ishaka. Znakomity mecz w wykonaniu Luisa Palmy, anulowany gol dla Rakowa w końcówce spotkania i decydujący gol w ostatniej akcji meczu zdobyty przez… Yannicka Agnero! Iworyjczyk dał nadzieję na długotrwałą bramkostrzelność, jednak jego licznik zatrzymał się właśnie na marcowym meczu z Rakowem. Ostatecznie Lech zwyciężył to ważne spotkanie 4:3.

… raz pod wozem

Po 6 zwycięstwach z rzędu przyszedł czas na… 3 porażki. Każda z nich w zupełnie innych rozgrywkach. Najpierw Lech poległ w Pucharze Polski; lepszy okazał się późniejszy zwycięzca tego turnieju — Górnik Zabrze. W lidze nie było wcale lepiej. Eksperymentalnemu składowi nie udało się zwyciężyć nad znacząco wzmocnionym zimą Widzewem Łódź. Nawet wchodzące z ławki gwiazdy nie potrafiły uchronić od porażki 1:2.

Nie było kolorowo również na arenie międzynarodowej. W 1/8 finału Ligi Konferencji Lech musiał uznać wyższość Szachtara Donieck, który wygrał pierwszy mecz 1:3. Tydzień później niemal udało się wyrównać stan, jednak przewaga Ukraińców z poprzedniego spotkania okazała się zbyt duża. W ciągu dwóch tygodni Lech odpadł zarówno z Pucharu Polski, jak i Ligi Konferencji, jednak walka w Ekstraklasie trwała nadal. Pomiędzy dwoma meczami przeciwko Szachtarowi, Kolejorz rozegrał bardzo wyrównane spotkanie z ówczesnym liderem tabeli — Zagłębiem Lubin. Jedynego gola zdobył Mikael Ishak, i to dzięki jego trafieniu Lech zaczął odrabiać straty po kilku ligowych wpadkach.

Kierunek: mistrzostwo

Po meczu z Szachtarem, Kolejorz mógł skupić się wyłącznie na Ekstraklasie. Nie wyszło idealnie, choć na tyle skutecznie, aby obronić tytuł mistrzowski. Wpadki Jagiellonii i Zagłębia Lubin w 26. kolejce sprawiły, iż zwycięstwo Lecha nad Termaliką uplasowałoby Poznaniaków na 1. miejscu w tabeli. Udało się to z nawiązką. Od 33. do 38. minuty spotkania Lech zdobył 3 gole, a spotkanie zakończyło się wynikiem 4:1. Dubletem popisał się Leo Bengtsson, a swoje dołożyli również Ali Gholizadeh oraz Taofeek Ismaheel. Balonik zaczął nabierać powietrza. I już do końca sezonu nie pękł.

W 27. kolejce, podczas spotkania na szczycie przeciwko Jagiellonii padł bezbramkowy remis, a głównymi bohaterami tego dość przeciętnego spektaklu byli bramkarze obu drużyn, dzięki którym żaden z zespołów nie stracił gola. Lech miał swoje niemal stuprocentowe sytuacje, jednak tym razem zawiodła skuteczność, czego nie można powiedzieć o kolejnym spotkaniu przeciwko GKS-owi Katowice. Co prawda Kolejorz ponownie stracił punkty, jednak remis 3:3 zapewnił widzom sporą dawkę emocji i zwrotów akcji. Co ciekawe, 2 bramki dla Lecha strzelili rezerwowi — Luis Palma oraz Daniel Hakans, a trzeciego gola podarował obrońca Gieksy — Arkadiusz Jędrych. Walka o mistrzostwo w dalszym ciągu nierozstrzygnięta.

Większą przewagę Lech wypracował w kolejnych trzech kolejkach. Podczas, gdy rywale zaliczali pojedyncze wpadki, Kolejorz wygrywał na zawołanie. Najpierw, w 29. kolejce pokonał pogrążoną w kryzysie Pogoń Szczecin 2:1. Zwycięską bramkę zdobył Luis Palma, który początek rundy wiosennej spędził w cieniu Alego Gholizadeha, jednak z czasem potwierdził swoją ogromną wartość, nawiązując liczbami do jesieni.

Pogrom w hicie i przypieczętowanie tytułu

Z Legią Warszawa w 30. kolejce poszło jeszcze bardziej gładko. Lech rozgromił Wojskowych aż 4:0 po dublecie Ishaka oraz bramkach Gholizadeha i Gurgula. Mecz ten potwierdził zauważalną od jakiegoś czasu tendencję — Lech jest na fali wznoszącej, natomiast Legia nie potrafi się ustabilizować. Świetną passę zakończyło skromne zwycięstwo nad Motorem Lublin 1:0, w którym bramkę zdobył bardzo skuteczny w tym sezonie Bengtsson. Humory mógł popsuć jedynie uraz Gholizadeha, który przekreślił szanse Irańczyka na kolejne występy w tym sezonie.

Szereg zwycięstw przerwał niespodziewany remis z walczącą o utrzymanie Arką Gdynia. Pomimo dużej przewagi Lecha, to Pomorzanie zdołali jako pierwsi wyjść na prowadzenie, a Lech dogonił wynik po golu Luisa Palmy. Po 32. kolejce wszystko stało się jasne — Kolejorz, wygrywając w kolejnym meczu z Radomiakiem Radom będzie mógł cieszyć się z obronionego mistrzostwa Polski. 16 maja 2026 roku wszystko stało się jasne. Zwycięstwo 3:1 nad Zielonymi sprawiło, iż drugi rok z rzędu Lech będzie miał szansę na grę w Lidze Mistrzów. Formalnością do wypełnienia okazało się więc spotkanie 34. kolejki z Wisłą Płock, które Kolejorz zremisował 2:2.

Ustabilizowana defensywa

O Bartoszu Mrozku nie ma się co zbytnio rozpisywać. To kawał solidnego bramkarza z czołówki ligi, który ma zadatki na grę za granicą. 26 lat to nie taki młody wiek w futbolu, więc Lech może obawiać się o potencjalny transfer swojego golkipera. Jego kontrakt wygasa w 2028 roku, stąd nadal można na nim zarobić spore pieniądze. Z drugiej strony to bardzo solidny punkt w składzie Lecha, który zachował 10 czystych kont w tym sezonie Ekstraklasy. Potencjalnego konkurenta z Bułgarii rozprawił z kwitkiem i najpewniej wysłał z powrotem do Feyenoordu.

W obronie przez cały sezon zawirowania. Na papierze, od początku sezonu konkurencja była wyrównana, jednak ostatecznie Niels Frederiksen postawił na połączenie zagranicznego doświadczenia z polską, młodzieżową przebojowością. Dzięki temu, defensywne optimum zostało osiągnięte. Najlepszym stoperem okazał się ten najmłodszy — Wojciech Mońka udowodnił, że ma papiery na przyszłość kadry narodowej. Stosunkową niezawodnością wykazywali się boczni obrońcy: Michał Gurgul oraz Joel Pereira. Ten pierwszy udowodnił, iż jest filarem nie tylko w młodzieżowej reprezentacji Polski, ale również w klubie. Z kolei drugi swoimi błyskotliwymi dograniami ofensywnymi oraz całkiem przyzwoitą grą obronną tylko potwierdził swoją dobrą dyspozycję.

Kolejorz dał również kolejną szansę Robertowi Gumnemu. Były piłkarz Augsburga najpierw wykonywał obowiązki bocznego obrońcy, a ostatnio godnie zastępuje kontuzjowanego Antonio Milicia jako typowy stoper. Czy jest kluczową postacią w Lechu? Raczej nie, ale jego kariera wcale nie jest całkowicie przekreślona. Nieco większe obawy rodzą się wokół wyżej wspomnianego Chorwata. W ciągu sezonu odniósł już 4 różne kontuzje, przez co stracił regularność. Pomimo, że to w dalszym ciągu kawał doświadczonego, solidnego obrońcy nie ulega wątpliwości, iż poprzeczka zawieszona przez Gumnego nie jest ustawiona bardzo nisko. Zresztą, Miliciowi po sezonie kończy się kontrakt, a Lech może stracić cierpliwość do jego licznych urazów.

W sekcji rozczarowań warto wyróżnić dwóch zawodników. Mateusza Skrzypczaka pomimo wszystko broni liczba rozegranych minut na początku sezonu, jednak z czasem nie udowodnił swojej wartości z Jagiellonii Białystok, a w wyjściowej jedenastce ostatnio pojawia się raczej okazjonalnie. Kompletnym niewypałem jest z kolei Joao Moutinho. Portugalczyk przegrał rywalizację z Gurgulem na lewej stronie i niemal na sto procent opuści Lecha po sezonie. W 2026 roku rozegrał zaledwie 6 oficjalnych meczów dla Kolejorze (w tym większość, wchodząc z ławki), a ostatnio pojawił się na boisku… 19 marca! Potężne rozczarowanie.

Warto jeszcze wspomnieć o Alexie Douglasie, który okazjonalnie pojawiał się na boisku w pierwszej połowie sezonu, jednak w rundzie wiosennej zmaga się z kontuzją żebra, która uniemożliwia mu grę od lutego 2026 roku.

Liczne rotacje w środku

Sezon 2025/2026 nie był udany dla Radosława Murawskiego. Polski pomocnik odniósł kontuzję jeszcze w kwietniu 2025 roku i musiał pauzować ponad rok. Uraz kluczowego zawodnika postawił trenera Frederiksena w trudnej sytuacji — Duńczyk musiał nieco eksperymentować z obsadą środkowej formacji na boisku.

Pewniakiem do gry od samego początku był Antoni Kozubal. 21-latek nie zawiódł kibiców z Poznania — rozegrał 51 meczów we wszystkich rozgrywkach, co przełożyło się na niemal 4000 rozegrane minuty. Młody talent stał się swoistym generałem na murawie. Opuścił on zaledwie 2 mecze Ekstraklasy (w tym jeden za zdobyte kartki).

Na początku kampanii Kozubalowi towarzyszył zazwyczaj Filip Jagiełło, jednak jego rola z czasem zaczęła maleć. Pod koniec lutego odniósł kontuzję, która wyeliminowała go na ponad 2 miesiące. Od momentu powrotu pełnił jednak rolę zaledwie rezerwowego. W sezonie 2025/2026 rozegrał w sumie 37 meczów, strzelając 4 gole i notując 5 asyst.

Nowym, perspektywicznym nabytkiem (w ramach wypożyczenia) miał być dla Lecha 21-letni Timothy Ouma. Kenijczyk dość regularnie pojawiał się na boisku w pierwszej połowie sezonu, jednak konflikt z trenerem Frederiksenem sprawił, iż jego rola w zespole została wiosną mocno ograniczona. Mimo to, Ouma rozegrał w tym sezonie w barwach Kolejorza 34 mecze we wszystkich rozgrywkach. Zaliczył jedną asystę. Jego wypożyczenie ze Slavii Praga kończy się wraz z początkiem lipca. Mało prawdopodobne, aby Kenijczyk pozostał w klubie na dłużej

Typowych środkowych pomocników często uzupełniali gracze pozycyjnie bardziej uniwersalni, którzy pełnili role rotacyjne na kilku pozycjach.

Uniwersalność w ofensywie

Tak wszechstronnych piłkarzy ofensywnych próżno szukać w innych klubach Ekstraklasy. To przede wszystkim dwie ogromne gwiazdy naszej rodzimej ligi: Ali Gholizadeh oraz Luis Palma. Ten pierwszy walczył z kontuzją uda. Kiedy w listopadzie 2025 roku wrócił do gry od razu wniósł powiew jakości raz za razem meldując się w podsumowaniach kolejki. 29 meczów we wszystkich rozgrywkach, do tego 6 goli i 4 asysty. Przez niecałe pół roku gry wniósł do Lecha więcej niż niektórzy piłkarze, grający cały sezon. Wadą Irańczyka są jednak wszechobecne kontuzje. Ostatnia majowa wyeliminowała go na kolejne długie miesiące…

Gdy na boisku nie ma Gholizadeha show zawsze może ukraść Luis Palma. Wypożyczony z Celticu Honduranin rozegrał 47 meczów i zdobył 12 bramek oraz zaliczył 8 asyst w sezonie 2025/2026. Mistrzowie Szkocji z pewnością chcieliby mu dać drugą szansę, jednak jeszcze bardziej pragnąłby zatrzymać go Lech. 3 miliony? 4 miliony? Negocjacje o tegoroczną gwiazdę Ekstraklasy w dalszym ciągu trwają.

Nie zapominajmy również o uniwersalnym Pablo Rodriguezie. Hiszpan został sprowadzony latem za ponad milion euro z włoskiego Lecce. Dotychczasowy pobyt w Lechu może jednak zaliczyć do całkiem udanych. Owszem, zdarzały mu się bardzo nieodpowiedzialne zagrania oraz spektakularne kiksy, jednak wniósł on swego rodzaju powiew ofensywnej świeżości w środku pola. W tym sezonie 42 mecze, 4 gole i 2 asysty. Niestety do tego również 6 żółtych i 1 czerwona kartka.

Innym nowym nabytkiem jest Taofeek Ismaheel wypożyczony z Górnika Zabrze do końca czerwca. O ile w zeszłym sezonie spisywał się na Śląsku bardzo przyzwoicie, o tyle w Lechu ma problem z regularnością. Przede wszystkim chodzi o te przysłowiowe błyski, które zawodnik zdecydowanie przejawia, jednak nie przekłada się to specjalnie ani na skuteczność, ani na realny wpływ na grę Kolejorza. Raczej bez szans na wykupienie.

Na początku sezonu, na skrzydle sporadycznie występował również młody Kornel Lisman. W styczniu 2026 roku odniósł jednak kontuzję, która wyeliminowała go na resztę rozgrywek. W kampanii 2025/2026 w 20 meczach we wszystkich rozgrywkach zdobył jedną bramkę i zaliczył 1 asystę.

Nordycka kolonia w Poznaniu

Kontuzjogenna kopalnia dobrobytu. Tak można nazwać przedstawicieli krajów północnej Europy w Lechu. W tym sezonie szczególnie wyróżnia się między innymi Leo Bengtsson. Szwed w 49 meczach zdobył 9 bramek i zaliczył 3 asysty. Stał się kluczową postacią pod nieobecność Alego Gholizadeha, a nawet po rekonwalescencji Irańczyka nie stracił miejsca w podstawowym składzie Kolejorza. Sprowadzony za 800 tysięcy euro z cypryjskiego Arisu już zwrócił się Lechowi z nawiązką.

Ogromny potencjał przeplatany licznymi kontuzjami wykazuje Patrik Walemark. Rodak Bengtssona błyszczał w poprzednim sezonie, jednak o aktualnym chciałby zapomnieć. 24-latek do stycznia 2026 roku kurował się po operacji i nie był wystarczająco dysponowany fizycznie. Po powrocie wydawało się, iż ten diament się lekko zarysował, jednak nic z tego. W marcu Walemark wskoczył do podstawowego składu i od tamtej pory nie chce z niego wyskoczyć. Szybki powrót do formy po wątpliwościach związanych z jego aktualną dyspozycją.

Rówieśnik Walemarka — Gisli Thordarson — pojawiał się na boiskach nieco częściej, lecz również z przymusowymi przerwami, spowodowanymi urazami. Islandczyk wykazuje jednak zalążki drzemiącego w nim potencjału. Jeśli długotrwale będzie w pełni zdrowia, to może wnieść do Lecha znacznie więcej w niedalekiej przyszłości.

Kontuzje nie omijały również Daniela Hakansa. Fin, pierwszy mecz w sezonie zaliczył dopiero 4 kwietnia 2026 roku. Od tamtej pory regularnie melduje się na murawie jako rezerwowy. Jego kontrakt jest ważny jeszcze przez 2 lata, więc w najgorszym wypadku Lech wyśle go na wypożyczenie.

Król Mikael i największy zawód

Rywalizacja na pozycji napastnika miała w tym sezonie być naprawdę intensywna. Młody Iworyjczyk sprowadzony za rekordową sumę miał rzucić rękawice doświadczonej legendzie Lecha. Obronną ręką wyszedł ten drugi. Mikael Ishak w wieku 33 lat się nie zatrzymuje. 31 goli we wszystkich rozgrywkach, w tym 16 w Ekstraklasie to wynik, który powinien gwarantować mu już miejsce w galerii sław Kolejorza. Dał o sobie znać również w Lidze Konferencji, gdzie z 8 golami na koncie jest wiceliderem klasyfikacji strzelców. Po prostu król.

Każdy medal ma jednak dwie strony. Tą mniej urodziwą jest dyspozycja Yannicka Agnero, która daleko odbiega od oczekiwań przed sezonem. Iworyjczyk zdobył dla Lecha zaledwie 5 goli we wszystkich rozgrywkach, liczba rozegranych minut tylko podwyższa skalę rozczarowania. W ostatnich meczach Ekstraklasy spędzał na boisku zazwyczaj mniej niż 10 minut, o ile w ogóle się na nim meldował. Co stanie się z nim po sezonie? Reaktywacja, czy jednak bardzo realistyczne wypożyczenie? Jak mawiał klasyk: czas pokaże.

Mistrzostwo, i co dalej?

Może Liga Mistrzów? W końcu Lech na 100% będzie rozstawiony w każdej z rund eliminacji do tych prestiżowych rozgrywek. Ekstraklasa? Zdecydowanie celem będzie obrona tytułu mistrzowskiego. Transfery? Cóż, Lech nie był wyjątkowo aktywny na rynku, stąd skala rozczarowań jest również mała. Z pewnością niektórzy udadzą się na wypożyczenia. Nie ulega również wątpliwości, iż ciężko będzie zatrzymać Luisa Palmę. Trzon drużyny na szczęście może nie ulec drastycznym zmianom. Obawy mogą jedynie budzić częste kontuzje licznych zawodników.

Artykuł Mistrzowie po raz drugi z rzędu — podsumowanie sezonu 2025/2026 Lecha Poznań pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Lech Poznań 1:3 Szachtar Donieck [GALERIA] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Lech Poznań 1:0 KuPS [GALERIA] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.