Początki kariery

Sanchez to urodzony w Barcelonie Hiszpan, który już jako 8-latek pokazywał się na boiskach akademii Blaugrany. Kariery większej tam nie zrobił, a w latach 2011-2016 występował w niższych szczeblach rozgrywkowych swojego kraju. Nadzieję na rozwój kariery rosłego napastnika przyniósł transfer do Valencii w 2016 roku. Nie udało mu się jednak zadebiutować w drużynie z południa Hiszpanii, lecz zaliczył równo 100 meczach w jej rezerwach. Pobyt w zespole Nietoperzy trwał 2 lata (2016-2018). W sezonie 2017/2018 Hiszpan strzelił dla rezerw Valencii 10 goli w Segunda Division B. Był to jego jedyna kampania w karierze z dwucyfrowym dorobkiem ligowym. A przecież mówimy o niemalże 32-letnim napastniku! Po tym okresie zawodnik udał się za darmo do ligowego rywala drugiego składu Valencii — Numancii.

Całkiem porządnym dorobkiem mógł się jeszcze pochwalić pod koniec sezonu 2019/2020. Wówczas, zdobył 8 bramek w lidze, będąc wypożyczonym z Numancii do… rezerw Valencii! W międzyczasie był jeszcze wypożyczany do UD Ibizy. Nadążacie jeszcze za skomplikowaną biografią tego gracza?

Awans sportowy i szybka weryfikacja

W 2020 roku Sanchez został zauważony przez ekipę z LaLiga2 — Castellon. W miarę obiecujący sezon na wypożyczeniu w Valencii dawał nadzieję na zwyżkę formy wówczas 26-letniego Hiszpana. Zaplecze najwyższej klasy rozgrywkowej brutalnie zweryfikowało jego skuteczność. W 17 meczach rundy jesiennej 2020/2021 nie strzelił ani jednego gola. Decyzja o wypożyczeniu zawodnika na wiosnę do UCAM Murcia była więc całkowicie uzasadniona. Sanchez ponownie wylądował w niższej lidze.

W Segunda Division B nie powalił. W 14 meczach zdobył tylko 4 bramki. Castellon nie chciał przetrzymywać dłużej zawodnika w swoich strukturach. Sanchez odszedł za darmo 1 lipca 2021 roku do Albacete z wówczas trzeciego szczebla rozgrywkowego. Przez rok spędzony w regionie Kastylii-La Manchy strzelił 8 bramek w 39 meczach. Wynik poprawny, ale jak na klasę ligi zdecydowanie nieimponujący. Na początku lipca 2022 roku podjął radykalny krok w swojej karierze — pierwszy zagraniczny transfer.

Pierwsza przygoda w Polsce

Hiszpan dołączył do ówczesnego beniaminka sezonu 2021/2022 PKO BP Ekstraklasy — Widzewa Łódź. Niemal od razu stał się podstawowym napastnikiem RTS-u, strzelając 2 bramki w trzech pierwszych meczach nowego sezonu. Nie rozkręcił się w Łodzi zanadto, kończąc z bilansem 6 goli w sezonie. Rok później zdobył 2 trafienia więcej. Przygodę z Widzewem zamknął na 65 meczach, 19 golach i 10 asystach. Był to jego drugi najlepszy klubowy bilans po tym z rezerw Valencii. Latem 2024 roku zawodnik przykuł uwagę japońskiego klubu Sapporo, który wyłożył na Hiszpana pół miliona euro.

Raz na wozie, raz pod wozem. Tym razem wyprawa Sancheza na Daleki Wschód okazała się opłakana w skutkach. Półtora roku spędzonego na Hokkaido sprawiło, iż Hiszpan utracił nie tylko skuteczność, ale również rytm meczowy. Często nie łapał się nawet na ławkę rezerwowych, a mówimy o spadkowiczu tamtejszej ligi. W sumie, w 20 meczach zdołał strzelić zaledwie 2 bramki. W jednym z wywiadów dla tribalfootbal.com Jordi podkreślał odmienny styl gry Japończyków od Europejczyków, co mogło wpłynąć na jego konsternację u azjatyckiego pracodawcy. Pomimo tego, w styczniu 2026 roku szansę dała mu… Wisła Kraków!

Historia Najnowsza

W ekipie Mariusza Jopa Sanchez miał pełnić funkcję zmiennika czołowego strzelca — Angela Rodado. Los jednak chciał, iż jego rodak w kwietniu doznał bolesnej kontuzji, która wykluczyła go z gry do końca sezonu. Trzy tygodnie później Sanchez wpisał się na listę strzelców w meczu z Puszczą Niepołomice. Tym samym wywalczył miejsce w podstawowym składzie Białej Gwiazdy. W 11 meczach rundy wiosennej 2025/2026 strzelił 2 gole i zanotował 1 asystę. W dalszym ciągu szału nie było, a krakowscy kibice z niecierpliwością wyczekiwali powrotu Rodado.

Wraz z początkiem sezonu 2026/2027 stała się jednak rzecz całkowicie niespodziewana. Sanchez w dwóch pierwszych kolejkach Ekstraklasy zdobył jako jedyny piłkarz aż 3 bramki. Do tego, mimo powrotu Rodado, w dalszym ciągu wychodzi w podstawowym składzie na kluczowe mecze Wisły. Jeśli drugi z Hiszpanów wróci do pełni sił, mamy szansę oglądać najbardziej elektryzujące ofensywne duo w Ekstraklasie. Na razie, Sanchez udowodnił, iż potrafi świetnie odnajdywać się w klasycznych dla napastnika sytuacjach, na co mogłaby nie wskazywać jego przeszłość.

Wisła może odetchnąć z ulgą, gdyż przedłużenie z Hiszpanem kontraktu w czerwcu już zwróciło się z nawiązką. 31-latka z pewnością będziemy oglądali na polskich boiskach jeszcze co najmniej przez rok.

Artykuł Niespodziewany lider strzelców Ekstraklasy — Jordi Sanchez pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Pierwsza połowa

Rafał Górak zaszokował już od pierwszych minut, stawiając na rezerwowego Kacpra Łukasiaka. Był to jednak udany ruch, ponieważ sam zawodnik rozegrał dobre zawody. Pomimo tego, pierwsze minuty były nieco nerwowe. Zawodnikom Gieksy zdarzało się popełniać błędy, które mogły zakończyć się bramką dla gości. Jeden z piłkarzy Żiliny miał nawet przed sobą sytuację sam na sam, jednak na szczęście dla górnoślązaków trafił obok bramki. Katowiczanie odpowiedzieli jednak większą liczbą okazji. Kilkukrotnie byli blisko zdobycia gola, lecz każdy ze strzałów okazywał się albo niecelny, albo łatwy do obrony dla bramkarza. Czuć było, że bramka wisi w powietrzu, jednak ostatecznie Gieksa musiała pogodzić się z bezbramkowym remisem po pierwszej połowie.

Atmosfera na trybunach

Przy okazji pierwszej połowy warto również wspomnieć o kibicach zgromadzonych na stadionie. Na Arenie Katowice pojawiło się wówczas ponad 12 tysięcy osób. Wśród nich zaledwie kilku kibicowało Żilinie z sektora gości. Niesamowite emocje towarzyszyły spotkaniu już od pierwszych minut, gdy wspólnie wspierano Gieksę licznymi lokalnymi przyśpiewkami. W 9. minucie, aby uczcić pamięć najwybitniejszego piłkarza w historii GKS-u, cały stadion wspólnie skandował imię i nazwisko Jana Furtoka. Ultrasi Gieksy zaprezentowali również okolicznościową oprawę przedstawiającą czterech kosmonautów z napisem u góry: „Bukowa Base Here — GieKSa Is Coming to Europe!”.

Przeglądając media społecznościowe, można było zauważyć, że oprawa zwróciła uwagę wielu osób, co z pewnością cieszy kibiców katowickiego klubu. Bez wątpienia zapisze się ona jako jedna z najbardziej charakterystycznych opraw w historii GKS-u.

Druga połowa i wielkie emocje

Druga część spotkania rozpoczęła się bardzo intensywnie. Przede wszystkim do siatki trafił w końcu napastnik GKS-u — Adam Zrelak. „W końcu”, ponieważ wcześniej miał przed sobą kilka dogodnych okazji, których nie zdołał wykorzystać. Trybuny Areny Katowice oszalały z radości, jednak kibice nie cieszyli się z prowadzenia zbyt długo. Po jednej składnej akcji, rozpoczętej od bramkarza, Żilina doprowadziła do wyrównania. Celnym strzałem zza pola karnego w prawy róg bramki popisał się 20-letni talent słowackiej drużyny — František Kóša. Po tym golu emocje nieco opadły i wydawało się, że awans Gieksy coraz bardziej się oddala.

Przełom nastąpił, gdy trener Rafał Górak, zdecydował się na zmiany. Wydawało się, że nastąpiły one nieco zbyt późno, ponieważ zostały przeprowadzone dopiero w 75. minucie spotkania. Były jednak kluczowe dla losów meczu. Na boisku pojawili się Ilya Skhurin, Marcin Wasielewski oraz Mateusz Wdowiak . Zaledwie cztery minuty po ich wejściu GKS wywalczył rzut wolny z lewej strony boiska. Dośrodkowywał tradycyjnie Bartosz Nowak, a piłkę głową przedłużył Wdowiak. Tor lotu piłki całkowicie zmylił bramkarza, który nie zdołał skutecznie interweniować.

Natchniony GKS już chwilę później stworzył kolejną groźną akcję. Po dośrodkowaniu Bartosza Wolskiego piłkę źle odbił jeden z obrońców Żiliny i ta wpadła pod nogi Białorusina Ilyi Skhurina, który efektownymi nożycami zdobył decydującego gola. Zdjęcia z tego trafienia szybko obiegły internet i są uznawane za jedne z najpiękniejszych tegorocznej fazy eliminacji do Ligi Konferencji. Fotografię udostępniła w serwisie X sama UEFA:

Awans do kolejnej rundy jaki rywal?

GKS nie oddał prowadzenia do końcowego gwizdka. Fenomenalna postawa zespołu w końcówce spotkania oraz fantastyczna atmosfera na trybunach nie pozwoliły Żilinie odwrócić losów meczu i to właśnie polski zespół zagra w kolejnej rundzie eliminacji do Ligi Konferencji. Z takiego występu GKS-u może być dumna cała Polska, zwłaszcza po rozczarowującym wyniku Lecha Poznań w rewanżowym spotkaniu z Aarhusem. Wiadomo jednak, że w kolejnej rundzie Katowiczan czeka znacznie trudniejsze wyzwanie. Rywalem Gieksy będzie izraelski Hapoel Tel Awiw, który w ubiegłym sezonie zajął czwarte miejsce w swojej lidze. W poprzedniej rundzie eliminacji wyeliminował bułgarskiego giganta w kryzysie — Łudogorca Razgrad (2:2, 2:0). Zadanie będzie więc należało do wyjątkowo trudnych.

GKS nie jest jednak bez szans. Rewanż zostanie rozegrany na Arenie Katowice, dlatego przy wsparciu własnych kibiców zespół może powalczyć o odrobienie ewentualnych strat i awans do kolejnej rundy. Nawet jeśli ta sztuka się nie uda, tegoroczną przygodę Gieksy z europejskimi pucharami będzie można uznać za udaną.

Artykuł GKS Katowice gra dalej! Relacja z meczu GKS Katowice — Żilina (3:1) pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Lech jak Tbilisi

Roztrwonić trzybramkową z pierwszego meczu w II rundzie eliminacji europejskich pucharów potrafiły tylko dwie drużyny — Lech Poznań w Lidze Mistrzów oraz Dinamo Tbilisi w Lidze Konferencji. Liczba ta pokazuje skalę klęski Kolejorza, który ze świetnie zgranej drużyny, bawiącej się piłką na wyjeździe w Danii, stał się zbiorem przypadkowych najemników, którzy sprawiali wrażenie grania ze sobą po raz pierwszy. Do tego niewykorzystane sytuacje, których liczba niczym futbolówka po strzale Luisa Palmy drastycznie się podnosiła.

Za porażkę Lecha winić wypada chyba każdego. Od trenera Frederiksena, który zdecydowanie zbyt długo zwlekał z potrzebnymi zmianami, które bądź co bądź, w większości przypadków wprowadziły jakiś powiew świeżości. Yannickowi Agnero wiele brakuje do tego, aby stać się czołowym napastnikiem Ekstraklasy, jednak jego chęć do gry i podłączanie się do akcji drastycznie kontrastowały z nieudolnością Mikaela Ishaka. Ospały Szwed miał problem z najprostszym przyjęciem piłki, a zmieniony został dopiero w 88. minucie!

Środek pola Kolejorza był dziurawy niczym sito. Antoni Kozubal i Radosław Murawski nie pokazali absolutnie nic, co mogłoby przekonać postronnego kibica do sklasyfikowania ich w czołówce ligi. Z kolei po występie bramkarza — Mateusza Lisa — wielu kibiców z Poznania zatęskniło za wciąż obecnym Bartoszem Mrozkiem.

Paradoksalnie w strukturach Lecha najlepiej wypadła… środkowa linia defensywy. Wojciech Mońka niejednokrotnie ratował Lecha z licznych kłopotów, a Terry Yegbe pomimo kilku rozpaczliwych zagrań ofensywnych całkiem solidnie zabezpieczał pole karne. Gorzej prezentowała się prawa strona, na której zarówno Robert Gumny, jak i Joel Pereira kompletnie nie radzili sobie z szarżami młodego Emmery’ego. Ostatecznie, to ich stroną przeszły 3 z 4 akcji zakończonych bramką… Pozostaje liczyć na to, że porywisty wiatr na Wyspach Owczych nie przeszkodzi Lechowi w walce o Ligę Europy.

Oprócz umiejętności nie zabrakło niczego

Z kolei Górnik Zabrze paradoksalnie pokazał się z naprawdę dobrej strony w meczu przeciwko Fenerbahce. Pierwsze spotkanie obfitowało w ustawianie przysłowiowego autobusu i desperackie bronienie się przed akcjami graczy wicemistrza Turcji. Cel minimum raczej zrealizowano, gdyż zorganizowana gra w obronie, oparta na bardzo doświadczonych zawodnikach, przyniosła w miarę wymierny rezultat jak na klasę rywala.

Rewanż w Zabrzu przebiegał jeszcze pomyślniej. Górnik nie dość, że oddał 15 strzałów w kierunku bramki przeciwników, to jeszcze zanotował podobny współczynnik posiadania piłki do piłkarzy znad Bosforu. Owszem, zawodnicy Fenerbahce dochodzili do lepszych sytuacji, jednak śląski klub pokazał, iż delikatne zluzowanie szyków obronnych może prowadzić do znacznego ulepszenia w ataku całkiem niewielkim kosztem.

O ile statystyka goli oczekiwanych w tym meczu nie powala, o tyle Górnik udowodnił, że nie będzie drużyną, której jedynym celem jest zminimalizowanie strat i liczenie na błędy rywala. Podopiecznie Gasparika dali argumenty do tego, aby myśleć realnie optymistycznie w kontekście meczu z przeciętnym ostatnio Ferencvarosem. Zresztą to wymarzony cel, a sam awans do Ligi Konferencji byłby niemałym sukcesem dla Zabrzan.

Drużyna z charakterem

GKS Katowice pokazał wczoraj, iż jest zespołem niesamowicie zgranym, w którym panuje dobry duch drużyny. To chemia pomiędzy poszczególnymi zawodnikami oraz żywiołowy doping w katowickim kotle poniósł ich do zwycięstwa z Żiliną. Gieksa miała to, czego zabrakło Lechowi w rewanżowym meczu z Aarhus — mentalność ze stali pomimo wyboistej drogi na szczyt. Wyrównujący gol Słowaków nie wywołał wśród podopiecznych Rafała Góraka przysłowiowego doła. Wręcz przeciwnie — sprzedał im potężnego kopniaka, który zmotywował do skutecznego operowania zmianami personalnymi, a także do większej asekuracji piłki w ataku.

Rewanż z Żiliną sprawdził również skuteczność składu GKS-u. Górak nie pomylił się praktycznie z żadną zmianą w podstawowym składzie w porównaniu do pierwszego meczu. Znakomite spotkanie w środku pola rozegrał doświadczony Bartosz Wolski, który do spółki z młodym Łukasiakiem skutecznie rozgrywali piłkę, jednocześnie bardzo dobrze absorbując ataki rywali. Potrzebną rotacją była również ta dotycząca napastnika. Adam Zrelak nadal nie ma papierów na napastnika pokroju Ligi Konferencji, jednak swoją zawziętością, boiskowym sprytem i ogromną aktywnością zasłużył na pierwszy skład kosztem Ilji Szkurina.

Zresztą trzeba posypać głowy popiołem i przyznać, iż Białorusin zaliczył bardzo udane wejście na boisko w rewanżu ze Słowakami. Bezradny i nieaktywny w pierwszym meczu, dał gola przypieczętowującego awans Gieksy do III rundy. Napastnik idealny pod zmianę, który po prostu nie wypala w podstawowej jedenastce, ale daje argumenty z ławki.

Gra GKS-u mogła podobać się na tyle, iż można patrzeć optymistycznie na zbliżający się mecz z Hapoelem Tel-Aviv. Izraelczycy są klubem bardzo przeciętnym, który od dłuższego czasu nie podołał zakwalifikowaniu się do europejskich pucharów. Bardziej korzystnym rywalem byłby Łudogorec Razgrad (w przypadku pokonania Bułgarów, GKS byłby rozstawiony w IV rundzie), jednak obie drużyny pogrążone w kryzysie są przeciwnikami w zasięgu Katowiczan.

Częstochowska formalność

Raków zrobił to co musiał. Nic dodać, nic ująć. Częstochowianie rozgromili w dwumeczu maltańską Vallettę FC 7:1. W rewanżu na wyjeździe udowodnili, iż są zespołem skrojonym pod grę w Lidze Konferencji pomimo delikatnego kryzysu personalnego na środku ataku. Dawid Kroczek powoli organizuje struktury zespołu w sposób zrównoważony, korzystając zarówno ze sprawdzonych rozwiązań, jak i eksperymentując z nowymi twarzami w zespole.

Martwić może jedynie stracony gol w meczu u siebie, który jednak nie pogrzebał całkowicie mentalności Medalików. Na podopiecznych Kroczka czeka teraz szwedzkie Hammarby, które zawsze pozostaje stosunkowo tajemniczym (jak większość drużyn skandynawskich) zespołem. W dwumeczu wydarzyć się może praktycznie wszystko — w końcu Hammarby walczyło jak równy z równym z belgijskim Anderlechtem. Pokonanie Szwedów ostatecznie zweryfikuje gotowość Rakowa na grę w fazie ligowej Ligi Konferencji.

Artykuł Eliminacje do europejskich pucharów — krótkie wnioski pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Ciekawa decyzja trenera

Dla sympatyków Medalików, pomysł z wystawieniem tego bramkarza między słupkami był dość zaskakujący, biorąc pod uwagę dobrą dyspozycję Kacpra Trelowskiego. Pierwszy bramkarz tej drużyny to zdecydowanie Kacper, przez co niektórzy bali się o możliwy transfer lub uraz, związany z nieobecnością piłkarza. Gdy kibice zobaczyli na grafice przed meczem z Wisłą Płock Wiktora, pojawiło się pytanie, czy podoła temu poziomowi?

Do tej pory to Żołneczko jest najmłodszym z bramkarzy debiutującym w naszej lidze przez ostatnie sezony, co pokazuje poziom zawodnika oraz odwagę sztabu szkoleniowego, wystawiając go. W poprzednich sezonach jego występy odbywały się maksymalnie na poziomie drugoligowego Rekordu Bielsko-Biała, gdzie widać duży przeskok między poziomem i sama presją nałożoną na wychowanka Rekord.

Raków Częstochowa — Wisła Płock 1:2

Mecz z Wisłą Płock od pierwszych minut nie był łatwy dla drużyny spod Jasnej Góry. Sam piłkarz był dość elektryczny i niepewny. Dodatkowym problemem w tamtym meczu była kontuzja Stratosa Svarnasa, przez co na boisku pojawił się kolejny debiutant — Jerzy Napieraj. Mimo dobrej gry obrońcy, wciąż z tyłu głowy można było mieć fakt, że w razie błędu, kolejną i ostatnią szansą w defensywie będzie bramkarz, który również nie ma doświadczenia.

W 37 minucie Nafciarze objęli prowadzenie, lecz przy strzale Marcina Flisa, wydaje się, iż bramkarz gospodarzy nie mógł nic zrobić, aby zapobiec bramce. Po wznowieniu gry po przerwie, po strzale zdobywcy pierwszego trafienia, Żołneczko odbił piłkę przed siebie, a tą dobił Rogelj. Był to ewidentny błąd zawodnika, lecz ilość krytyki, jaka wylała się na piłkarza, jest mocno niezrozumiała. 17-latek zadebiutował w Ekstraklasie, w topowym klubie oraz popełnił błąd, którego czasami dopuszczają się zawodnicy bardziej doświadczeni. Ważna była również reakcja piłkarza po straconej bramce. Od tamtego momentu był skupiony i bardziej pewny siebie. Kilka minut później wybronił dość niespodziewany strzał rywali, pokazując drużynie, że wciąż mogą na niego liczyć.

Komentarze internautów

Wojciech Kowalczyk na portalu X wstawił wpis, który nie przeszedł bez echa: 

Redaktor mocno poddymił wrzucając taki wpis. Gdy mowa o tak młodym zawodniku, ciężko byłoby aby jego występ był idealny. Bez gry na topowym poziomie w Polsce, wejście na wyższy level jest praktycznie niemożliwe. Bez praktyki, nawet na starszym zawodniku ciąży na nim duża odpowiedzialność, która może pokonać każdego.

Z kolei Rafał Gikiewicz na antenie „Kanału Sportowego” przekazał słowa wsparcia dla zawodnika, a Sławomir Abramowicz opublikował wymowną relację na Instagramie. Piłkarz Jagielloni Białystok również jest dość młody i wie, jak taka sytuacja może wpłynąć na mentalność młodych.

Podsumowanie

Krytyka na tak młodego bramkarza jest zdecydowanie niepotrzebna. Błędy zdarzają się najlepszym i mimo tego, zawodnik dalej powinien dostawać szansę na grę co jakiś czas, aby pokazać się trochę w polskim i zagranicznym środowisku. Z takim klubem jak Raków, można się mocno rozwinąć i — gdy dobrze pójdzie — wypromować się na rynku europejskim. Teraz młodzieżowca czeka dokładna analiza meczu z trenerami oraz wyciągnięcie wniosków, które pozwolą zapobiegać takim sytuacją w przyszłości.

Artykuł Fala krytyki 17-letniego bramkarza pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Cel? TOP 10!

Ekstraklasa stoi przed bardzo trudnym zadaniem. Obecny sezon musi być co najmniej tak dobry jak poprzedni, a najlepiej jeszcze lepszy. Polskie kluby mają przed sobą jeden cel — obronę 10. miejsca w rankingu UEFA.

Ta lokata jest niezwykle cenna. Gdyby udało się ją obronić, mistrz Polski z sezonu 2028/2029 rozpocząłby rywalizację od fazy ligowej Ligi Mistrzów, bez konieczności gry w eliminacjach. Obecnie nad Czechami mamy przewagę w wysokości 0,6 punktu. Musimy jednak pamiętać, że liga Czeska dostanie bonusowe 1,2 punktu za bezpośredni awans Slavii Pragi do ligi mistrzów. Realnie więc tracimy do Czechów 0,6 punktu, mimo że rankingi jeszcze tego nie uwzględniają.

Polska liga od kilku lat notuje wyraźny progres. Jeszcze w sezonie 2020/2021 zajmowaliśmy odległe 30. miejsce, ustępując takim federacjom jak Kazachstan, Azerbejdżan, Białoruś czy Rumunia. Nie da się ukryć, że tak duży postęp nie byłby możliwy bez utworzenia przez UEFA trzeciego szczebla europejskich rozgrywek — Ligi Konferencji. Co jednak wymaga podkreślenia — samo powstanie nowych rozgrywek to jednak jedno, a umiejętność ich wykorzystania to drugie. Pod tym względem polskie kluby spisały się znakomicie.

Obecny sezon będzie jednak znacznie trudniejszy. Dzięki wysokiej pozycji w rankingu nasze drużyny rozpoczynają grę od późniejszych rund eliminacji lub od wyższych szczebli rozgrywek. Najlepszym przykładem jest Jagiellonia Białystok, która jako zdobywca Pucharu Polski rozpoczyna rywalizację od III rundy eliminacji Ligi Europy, a nie — jak jeszcze niedawno — od II rundy eliminacji Ligi Konferencji.

Ma to jednak również swoje minusy. Kluby z Ekstraklasy rozegrają mniej spotkań ze słabszymi rywalami, na których w poprzednich latach regularnie zdobywały cenne punkty do rankingu UEFA. Ponadto, ze względu na udział aż pięciu polskich drużyn w europejskich pucharach, każde zwycięstwo jest obecnie mniej wartościowe. W poprzednich sezonach wygrana spotkania dawała Polsce 0,25 punktu, a remis 0,125 punktu. Teraz jest to odpowiednio 0,2 i 0,1 punktu.

No dobrze — jak więc wypadła pierwsza kolejka eliminacji w wykonaniu klubów z Ekstraklasy?

Kompromitacja

Sytuację Lecha Poznań trudno opisać innym słowem niż kompromitacja. Kolejorz znakomicie rozpoczął dwumecz i wygrał pierwsze spotkanie z Aarhus GF na wyjeździe aż 4:1. Niewytłumaczalne problemy zaczęły się jednak w rewanżu. Mimo dobrego wejścia w mecz Lech szybko oddał inicjatywę rywalom i doprowadził do jednej z największych kompromitacji polskich klubów w historii europejskich pucharów. Poznaniacy roztrwonili trzybramkową przewagę i ostatecznie odpadli po serii rzutów karnych. To niezwykle bolesna porażka, która na długo pozostanie w pamięci kibiców.

Co gorsza, podopieczni Nielsa Frederiksena mieli prawdopodobnie najłatwiejszą drogę do Ligi Mistrzów od czasu Legii Warszawa w sezonie 2015/2016. Dzięki dobrym występom w poprzednich latach Lech byłby rozstawiony we wszystkich rundach eliminacyjnych. Gdyby mistrz Polski wyeliminował Aarhus GF, jego kolejnym rywalem byłby mistrz Azerbejdżanu — Sabah FK. Choć tej drużyny z pewnością nie można lekceważyć, teoretycznie wydawała się słabszym przeciwnikiem niż mistrz Danii. Wielu kibiców mogło już wyobrażać sobie IV rundę eliminacji i usłyszenie hymnu Ligi Mistrzów przy Bułgarskiej.

Tak się jednak nie stało. Lech kompletnie zawiódł i nawet ewentualny awans do Ligi Europy nie zatrze wrażenia po środowym spotkaniu. W pierwszej kolejce eliminacji Kolejorz dopisał do krajowego rankingu 0,2 punktu.

Niebezpieczny Górnik

W zdecydowanie lepszych nastrojach mogą być kibice Górnika Zabrze. Choć ich drużyna — podobnie jak Lech — zakończyła już walkę o Ligę Mistrzów, pozostawiła po sobie bardzo dobre wrażenie. Rywalem Zabrzan było Fenerbahçe, czyli jeden z najmocniejszych zespołów, na jaki mogli trafić. Mimo niezwykle trudnego zadania Górnik zaprezentował się z bardzo przyzwoitej strony. Pierwszy mecz został rozegrany w Turcji i zakończył się porażką 0:1. Gospodarze przez większość spotkania kontrolowali jego przebieg, jednak Zabrzanie wracali do Polski z minimalną stratą. Biorąc pod uwagę klasę rywala, wynik ten pozostawiał jeszcze cień nadziei przed rewanżem.

Spotkanie w Zabrzu rozpoczęło się jednak fatalnie. Już w 12. minucie Anderson Talisca wykorzystał rzut karny i wyprowadził Fenerbahçe na prowadzenie. W tym momencie wielu kibiców zapewne pogodziło się już z odpadnięciem Górnika. Podopieczni Michala Gašparíka nie zamierzali jednak składać broni. Z minuty na minutę prezentowali się coraz lepiej, a w 10. minucie doliczonego czasu pierwszej połowy Michal Sáček doprowadził do wyrównania. Ostatecznie spotkanie zakończyło się remisem 1:1, jednak do ostatnich minut tureccy kibice nie mogli być spokojni o awans swojej drużyny. Górnik zagrał bez kompleksów i, biorąc pod uwagę klasę rywala, nie ma powodów do wstydu. Wręcz przeciwnie — zawodnicy mogą odczuwać niedosyt, że nie udało im się sprawić jednej z największych niespodzianek tej fazy eliminacji.

Górnik Zabrze dopisał do krajowego rankingu 0,1 punktu.

Niepokonany Raków

Raków Częstochowa był jedyną polską drużyną, która w II rundzie eliminacji odniosła dwa zwycięstwa. Rywalem Medalików była maltańska Valletta FC — teoretycznie najsłabszy przeciwnik spośród wszystkich, z którymi mierzyły się polskie kluby. Nie oznacza to jednak, że dwumecz był całkowicie pod dyktando Rakowa. Szczególnie pierwsze spotkanie pokazało, że Maltańczyków nie można było lekceważyć. Do 53. minuty meczu przy Limanowskiego prowadzili oni 1:0 i byli bardzo blisko sprawienia ogromnej niespodzianki. Na szczęście, Raków zdołał odwrócić losy spotkania i zwyciężył 3:1. Warto jednak podkreślić, że Valletta nie ograniczała się wyłącznie do obrony i „przypadkowej” bramki. W 73. minucie Petar Sekulović nie wykorzystał rzutu karnego. Gdyby Czarnogórzec trafił do siatki, wynik mógłby ponownie stać się bardzo niebezpieczny dla gospodarzy.

Znacznie lepiej drużyna z Częstochowy zaprezentowała się w rewanżu. Spotkanie od początku do końca przebiegało pod dyktando podopiecznych Dawida Kroczka, którzy zwyciężyli aż 4:0. Raków całkowicie zdominował rywali i nie pozwolił gospodarzom oddać ani jednego celnego strzału.

Medaliki dopisały do krajowego rankingu komplet 0,4 punktu.

Imponujący GKS

Ostatnią polską drużyną walczącą o awans do kolejnej rundy europejskich pucharów był GKS Katowice. Rywalem zespołu Rafała Góraka była MŠK Žilina. To właśnie ten dwumecz wielu kibiców wskazywało jako najbardziej wyrównany spośród wszystkich par z udziałem polskich klubów — i rzeczywiście taki się okazał.

Pierwsze spotkanie rozegrano na Słowacji. Górą byli gospodarze, którzy zwyciężyli 2:1. Mimo porażki GKS pozostawił po sobie dobre wrażenie i było jasne, że w rewanżu na własnym stadionie będzie walczył o odwrócenie losów rywalizacji. Dokładnie tak się stało. Podopieczni Rafała Góraka zaprezentowali się ze swojej najlepszej strony i zasłużenie wygrali 3:1, zapewniając sobie awans do III rundy eliminacji Ligi Konferencji.

Oczywiście, Žilina również miała swoje okazje. Gdyby Marko Roginić wykazał się większą skutecznością, losy dwumeczu mogły potoczyć się zupełnie inaczej.

Tak się jednak nie stało, a GKS zameldował się w kolejnej rundzie europejskich rozgrywek, dopisując do krajowego rankingu 0,2 punktu.

Co słychać u Czechów?

Jak wspomniałem wcześniej, głównym rywalem Ekstraklasy w walce o miejsce w czołowej dziesiątce rankingu UEFA pozostają Czesi. Na obecnym etapie eliminacji rywalizację rozpoczęły dwie czeskie drużyny — FK Jablonec oraz FC Hradec Králové. Niestety z polskiej perspektywy obie awansowały do kolejnej rundy, dopisując łącznie 0,5 punktu do dorobku czeskiej federacji.

Rozkład jazdy na przyszły tydzień

Kolejne spotkania eliminacji europejskich pucharów z udziałem klubów Ekstraklasy zostaną rozegrane już w czwartek. Z kim zmierzą się polskie drużyny?

Eliminacje Ligi Europy

• Ferencváros TC — Górnik Zabrze
• Lech Poznań — KÍ Klaksvík
• Jagiellonia Białystok — Rangers FC

Eliminacje Ligi Konferencji

• Raków Częstochowa — Hammarby IF
• Hapoel Tel Awiw — GKS Katowice

Podsumowanie

Jeżeli weźmiemy poza nawias rewanżowe spotkanie Lecha Poznań z Aarhus GF, był to naprawdę udany tydzień dla klubów z Ekstraklasy. Górnik Zabrze pokazał, że potrafi rywalizować bez kompleksów z dużo silniejszym przeciwnikiem. Raków Częstochowa pewnie wygrał dwumecz z Vallettą FC aż 7:1, a GKS Katowice odrobił straty z pierwszego spotkania i wywalczył awans do kolejnej rundy. Niestety trudno patrzeć na minione dwa tygodnie wyłącznie przez pryzmat tych sukcesów. Domowa porażka Lecha Poznań z Aarhus GF na zawsze pozostanie jedną z największych kompromitacji polskich klubów w europejskich pucharach w historii. Tym bardziej że Kolejorz miał realną szansę na tak długo wyczekiwany awans do fazy ligowej Ligi Mistrzów.

Już w najbliższy czwartek wszystkie pięć polskich drużyn wybiegnie na boiska w walce o kolejne punkty do rankingu UEFA. Pozostaje mieć nadzieję, że po zakończeniu III rundy eliminacji nadal wszystkie będą liczyć się w walce o awans do europejskich pucharów.

Artykuł Kompromitacja… oraz nadzieja! Podsumowanie pierwszej kolejki eliminacji pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Przewidywane składy

Wysoce prawdopodobne jest to, iż trener Rafał Górak w kontekście formacji nie zmieni nic. Gieksa zagra więc formacją 3-4-2-1 z ofensywnie nastawionym pomocnikami z przodu. Katowiczanie będą musieli zagrać nieco odważniej niż ostatnio. Od tego meczu zależy, czy GKS pożegna się z pucharami po pierwszych dwóch meczach. Równocześnie, ważne będzie ustabilizowanie gry w defensywie. Głównie przez to stracono pierwszą bramkę w spotkaniu z Żiliną. Po zamieszaaniu w polu karnym, jeden z zawodników Gieksy sfaulował rywala, przez co sędzia podyktował rzut karny, z którego padł gol.

Przewidywany skład GKS-u Katowice: Kobylak — Czerwiński, Jędrych, Klemenz — Wasielewski, Milewski, Bosch, Galan — Wędrychowski, Nowak — Shkurin

W przypadku Żiliny również można się spodziewać podobnego składu co w pierwszeym meczu. Słowacka drużyna prawdopodobnie wyjdzie ustawieniem 3-4-3 z ofensywnie nastawionymi bokami obrony. W kontekście taktyki na mecz,Żilina będzie chciała zagrać nieco bardziej defensywnie z chęcią długiego utrzymywania się przy piłce. Z pewnością będą groźni również w ofensywie na co Gieksa będzie musiała szczególnie uważać.

Przewidywany skład Ziliny:  Badzgon — Paliscak, Minarik, Narimanidze — Hranica, Bzdyl, Kacer, Bari — Kosa, Roginic, Ilko

Braki w kadrze i zły start

Największym problemem GKS-u przed zbliżającym się rewanżem jest linia środkowej pomocy. Wśród niej zabraknie ponownie dwóch podstawowych zawodników — Mateusza Kowalczyka oraz Damiana Rasaka. Obaj mają kontuzję, która wyeliminowała ich z gry na początku tego sezonu. Rafał Górak załatał więc braki w pomocy doświadczonym Sebastianem Milewskim oraz Jesse Boschem z Holandii. W meczu z Wisłą Kraków dał im odpocząć i od pierwszej minuty zagrał nowo sprowadzony Bartosz Wolski oraz inny rezerwowy — Kacper Łukasiak. Choć Wolski ma być podstawowym ogniwem Gieksy na zbliżający się sezon to wydaje się, że nie jest on jeszcze w pełni gotowy do gry w pełnym wymiarze czasowym.

Innym problemem Katowiczan może być zły początek sezonu. Choć sparingi były obiecujące, (wygranie czterech z sześciu meczów) to spotkanie w lidze, jak i w eliminacjach do Ligi Konferencji zakończyły się porażką. Jednakże trzeba przyznać, że oba z tych spotkań były rozgrywane na trudnym terenie. Żilina udowodniła to już wcześniej, gdy pokonała u siebie Hajduk Split 2:1. Natomiast na boiskach Białej Gwiazdy zawsze ciężko było wygrać. Choć w obu tych starciach GKS walczył do końca, to finalnie i tak drużyna przeciwna okazała się lepsza. Wbrew pozorom ten fakt może negatywnie wpłynąć na piłkarzy, przez co o awans do kolejnej rundy może być ciężko.

Argumenty za awansem

Dużym atutem Gieksy będzie ich własny stadion. Po pierwsze trybuny, które będą chciały unieść swoich ulubieńców do jak najlepszego wyniku. Zresztą kiedy indziej pokazać przysłowiową aurę na trybunach jeśli nie teraz? Po drugie, GKS u siebie po prostu nie przegrywa. Nie licząc sparingu z Piastem Gliwice, Katowiczanie w tym roku na własnym terenie jeszcze nie przegrali. Udało się więc zbudować twierdzę, gdzie przeciwnicy będą czuli, iż łatwo im nie będzie. Jeśli wziąć to pod uwagę można spodziewać się szansy na odrobienie strat. Dodatkowo, z pewnością trener Rafał Górak będzie bardzo zdeterminowany, aby zmotywować swoich zawodników na zbliżające się spotkanie. Dzięki temu, piłkarze będą mogli poczuć wiarę w swoje własne umiejętności, co przy sprzyjających trybunach może się skończyć bardzo dobrze dla polskiej ekipy. W formie wciąż jest Bartosz Nowak. Najlepszy zawodnik Ekstraklasy ubiegłej kampanii zaliczył już dwie asysty w dwóch pierwszym meczach tego sezonu!

Kiedy mecz?

Spotkanie GKS-u Katowice z Żiliną odbędzie się 30 czerwca o godzinie 20:30 na Arenie Katowice. Kibice na trybunach będą mogli już wejść nawet od godziny 18:00. Z tego co już wiadomo, zostało wyprzedanych aż 12 tysięcy biletów na mecz! Przy 15-tysięcznym obiekcie jest świetnym wynikiem. Jeśli chodzi o transmisję meczu to odbędzie się ona w TVP Sport już od godziny 20:00.

Artykuł Zapowiedź meczu GKS Katowice — Żilina pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Lech Poznań 0:0 Cracovia [GALERIA ZDJĘĆ] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Wisła Kraków 2:1 GKS Katowice [GALERIA ZDJĘĆ] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Pogoń Szczecin 0:1 Legia Warszawa [GALERIA] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Chaotyczna zmiana szkoleniowca

Jeszcze 26 maja oficjalna strona internetowa Wisły informowała o pozostaniu Mariusza Misiury na pozycji trenera Nafciarzy. Aktywowanie klauzuli przedłużenia ucieszyło wielu fanów płockiej drużyny — w końcu 45-latek był jednym z głównych autorów sukcesu, jakim była pierwsza pozycja w tabeli rundy jesiennej 2025/2026. W ślad za Misiurą podążył również jego sztab, który w całości przedłużył umowę z Wisłą na kolejny sezon. Jednak to, co wydarzyło się 16 czerwca zdecydowanie wstrząsnęło strukturami klubu.

Wówczas oficjalnie poinformowano o odejściu Misiury do Motoru Lublin. Szkoleniowiec prowadził Nafciarzy od 1 czerwca 2024 roku przez nieco ponad 2 lata. Decyzja była szokująca, choć niezaskakująca — trener od dłuższego czasu łączony był z przenosinami do Motorowców. Jednocześnie, z klubem pożegnał się również Radosław Kucharski, który przez rok pełnił funkcję dyrektora sportowego. Z zespołu odeszło także sześciu członków sztabu szkoleniowego.

Niespełna tydzień później zaprezentowano nowego szkoleniowca Wisły — Adama Majewskiego, który podpisał kontrakt do końca sezonu 2027/2028. 52-latek w przeszłości prowadził Stomil Olsztyn, Stal Mielec oraz kadrę Polski U-21. Zmiany w strukturach organizacyjnych były prawdopodobnie najbardziej przełomową rewolucją w klubie latem 2026 roku.

Masowe odejścia

Z Wisłą Płock pożegnało się naprawdę pokaźne grono zawodników. I choć większość z nich odgrywała role drugo lub trzecioplanowe, o tyle kadra przez pewien moment drastycznie się skurczyła. Krótko po sezonie klub pożegnał Kevina Custovicia, z którym nie przedłużono kontraktu. 26-letni Szwed spędził w Płocku 1,5 roku. W międzyczasie rozegrał 40 meczów i zanotował 3 asysty. Teraz, będzie sprawdzał się w lidze chorwackiej w barwach HNK Gorica.

Podobny los spotkał Ibana Salvadora. 30-letni reprezentant Gwinei Równikowej spędził w Wiśle niemal 2 lata. Napastnik w 48 meczach zdobył 5 bramek i zanotował 7 asyst. Był również jednym z autorów sukcesu, jakim był powrót do Ekstraklasy w sezonie 2024/2025. Po odejściu z Płocka nadal pozostaje bez klubu. Również bez pracodawcy w dalszym ciągu pozostaje Tomas Tavares. Wychowanek Benfiki spędził w Wiśle jeden sezon, jednak pełnił rolę główni rezerwowego. W drużynie Misiury pojawiał się na boisku 14 razy.

Z kolei Dominik Kun w sezonie 2026/2027 spróbuje pomóc Arce Gdynia w walce o awans do polskiej elity. 32-letni pomocnik w ciągu 2 lat od debiutu w Wiśle rozegrał 105 meczów oraz popisał się 5 bramkami i 15 asystami dla Nafciarzy. Ta strata boli jeszcze bardziej, gdyż popularny Kunik był podstawowym zawodnikiem Płocka również w minionym sezonie 2025/2026.

Wraz z końcem czerwca zakończyły się również wypożyczenia niektórych z zawodników. Klub opuścił Dominik Sarapata, który po nieudanym okresie w Wiśle wrócił do FC Kopenhagi. 18-latek zdołał wejść na boisko jedynie 7-krotnie. Nieco dłużej w barwach Nafciarzy miał okazję prezentować się Matchoi Djalo. Portugalczyk w 19 meczach sezonu 2025/2026 zdołał zanotować jedną asystę. W lipcu powrócił do tureckiego Basaksehiru. Podobny staż odbył młody Wiktor Nowak. 21-latek w ciągu roku pojawił się na boisku 33 razy, zdobył 5 bramek i zaliczył jedno ostatnie podanie. Po powrocie do Górnika Zabrze został sprzedany do mistrza Czech — Slavii Praga — za kwotę niespełna 2,5 miliona euro.

Z klubem pożegnał się również Quentin Lecoeuche. Francuski zawodnik lewej strony boiska przeniósł się do greckiego Volos. Przez jeden sezon spędzony w Wiśle rozegrał 29 meczów, strzelił 1 bramkę i zanotował 1 asystę. Z kolei niewypał transferowy w postaci Giannisa Niarchosa dołączył do czeskiego Slovacko. Grecki napastnik w 20 meczach dla Nafciarzy zdołał zdobyć zaledwie jedną bramkę.

W Płocku nie ma również już miejsca dla Nemanji Mijuskovicia. 34-letni Czarnogórzec spędził w barwach Wisły półtora roku. Na pozycji stopera rozegrał 43 meczów, zdobył gola oraz zaliczył 2 asysty. Teraz będzię reprezentował barwy pierwszoligowej Odry Opole. Na niższe szczeble rozgrywkowe w Polsce przenoszą się w ramach wypożyczenia: Maciej Famulak (Chojniczanka), Bartosz Borowski (Chojniczanka), Oskar Dari (Sokół Kleczew) oraz Oskar Klat (Olimpia Grudziądz). Do Unii Skierniewice udał się z kolei bramkarz Stanisław Pruszkowski.

Wykupienie sprawdzonych graczy

Wisła mogła świętować sukces już na początku letniego okienka transferowego. Po okresie wypożyczenia z Widzewa Łódź, Nafciarze wykupili Diona Gallapeniego. 21-letni reprezentant Kosowa spędził ostatnie pół roku w Płocku, gdzie był jednym z najlepszych zawodników trenera Misiury. W łódzkim zespole musiałby mierzyć się z całkiem liczną konkurencją, natomiast w barwach Nafciarzy ma niemal zapewnione miejsce w pierwszym składzie. O znaczeniu tego transferu świadczy chociażby kwota, którą Wisła zapłaciła Widzewowi. 800 tysięcy euro to nowy rekord transferowy klubu z Mazowsza.

Wraz z trenerem Misurą, wbrew plotkom, z klubu nie odszedł Zan Rogelj. 26-letni prawy pomocnik po zakończeniu wypożyczenia z belgijskiego Charleroi miał przejść do Motoru Lublin. Tak się jednak nie stało, a Słoweniec przystał na warunki Wisły Płock. Dzięki temu, zostaje w klubie, podpisując kontrakt do 2029 roku. 26-latek w poprzednim sezonie rozegrał dla Nafciarzy 27 meczów. Zdobył 3 bramki i zanotował 3 asysty.

To nie koniec transferów

Wisła w letnim okienku postawiła głównie na zawodników z Polski. Do klubu dołączył między innymi Marcin Fils — 32-letni środkowy obrońca z doświadczeniem w takich zespołach jak ŁKS Łódź, Stal Mielec, czy Piast Gliwice. Ostatnio reprezentował w Betclic 1. Lidze Pogoń Siedlce. W 14 meczach zdobył aż 8 bramek! Kolejny bramkostrzelny stoper w Ekstraklasie!

Dominik odchodzi, ale liczba Kuników w Wiśle nadal musi się zgadzać. Do mazowieckiego klubu dołączył Patryk Kun, które ostatnie lata spędził w Legii Warszawa. 31-latek ma na swoim koncie również mistrzostwo Polski z Rakowem Częstochowa, czy superpuchar w barwach Arki Gdynia. Za transferem zawodnika w dalszym ciągu przemawia potrzebne na skrzydle bardzo dobre przyspieszenie oraz doświadczenie w Ekstraklasie (191 meczów).

Nie ulega wątpliwości, iż całkiem zaskakującym transferem były przenosiny Olafa Kobackiego. 24-latek opuścił angielskie Sheffield Wednesday i podpisał kontrakt do 30 czerwca 2028 roku z Nafciarzami. Wychowanek Lecha Poznań nie był jednak podstawowym zawodnikiem spadkowicza z Championship, co może martwić w kontekście jego rytmu meczowego. W swoim CV ten ofensywny pomocnik ma również Miedź Legnica, czy Arkę Gdynia.

Do Wisły wrócił środkowy pomocnik Adam Radwański, który ostatnie 2 lata spędził w Zagłębiu Lubin. 28-latek jest wychowankiem Nafciarzy, w której barwach zadebiutował już w sezonie 2014/2015 (rozegrał jednak zaledwie 2 mecze). Następnie reprezentował między innymi Widzew Łódź, Raków Częstochowa, a przed transferem na Dolny Śląsk przez 4 lata występował w barwach Termaliki. W poprzednim sezonie w barwach Miedziowych zagrał 33 mecze we wszystkich rozgrywkach. Zdobył 4 bramki i zaliczył 6 asyst.

Linię pomocy w tym okienku uzupełnił także Michał Król. 26-latek został sprowadzony za darmo z Motoru Lublin, którego jest wychowankiem. Przez 4 lata w barwach Motorowców rozegrał 153 mecze, zdobył 13 goli i zanotował 17 asyst. Prawdopodobnie będzie pełnił funkcję zmiennika Zana Rogelja.

Ostatnim z dużych transferów, a jednocześnie jedynym całkowicie nowym zagranicznym zawodnikiem okazał się Jurica Prsir. 26-letni Chorwat to ofensywny pomocnik, który ostatnio reprezentował klub HNK Gorica. To stosunkowo doświadczony zawodnik — rozegrał już 163 mecze w chorwackiej ekstraklasie. Początkowo, miał dołączyć do Wisły we wrześniu, jednak zdołał przyjechać już w lipcu na obóz przygotowawczy do Opalenicy.

Przygotowania i mecze kontrolne

Już 27 czerwca Wisła rozegrała swój pierwszy sparing przedsezonowy. Rywalem Płocczan była pierwszoligowa Pogoń Grodzisk Mazowiecki. Derby Mazowsza wygrali Nafciarze, którzy po golu Deniego Juricia oraz samobóju zawodnika Pogoni wygrali 2:1. W barwach Wisły zadebiutowali Michał Król oraz Marcin Fils.

4 lipca był jeszcze bardziej udanym dniem dla Nafciarzy. Pokonali oni Polonię Warszawa aż 3:0 po bramkach Saida Hamulicia, Patryka Kuna (debiut) oraz Kacpra Błaszkiewicza. Oprócz Kunika w niebiesko-białych barwach zadebiutował również Olaf Kobacki.

6 lipca przyszedł czas na rozpoczęcie obozu w przygotowawczego w Opalenicy. Nafciarze rozegrali tam 2 sparingi z czeskimi klubami. 11 lipca zremisowali 2:2 z Banikiem Ostrawa (gole dla Wisły strzelali Said Hamulić oraz Krystian Pomorski), a debiut zaliczył Adam Radwański. Z kolei 3 dni później pokonali Bohemians Praga 2:0 po golach Jorge Jimeneza oraz Radwańskiego. Wówczas, po raz pierwszy mieliśmy okazję zobaczyć na boisku Juricę Prsira.

17 lipca w Łodzi odbył się sparing przeciwko lokalnemu ŁKS-owi. Wisła ponownie ucieszyła swoich kibiców — wygrana 3:0 po golach Hamulicia, Kuchko oraz Sekulskiego rozbudziła nadzieje na dobrą grę w zbliżającym się sezonie PKO BP Ekstraklasy.

Żelazna defensywa się sypie?

Przynajmniej tak mogłaby sugerować druga część sezonu 2025/2026. Wówczas Wisła straciła dużo więcej bramek, aniżeli w bardzo dobrej rundzie jesiennej. Pokazuje to też, jak dotkliwa była zimowa strata Edmundssona, który zapewniał większe bezpieczeństwo bramki. Po odejściu Farera, sytuacja stała się nieco chaotyczna.

Jedno jest pewne — pomiędzy słupkami ponownie ujrzymy doświadczonego Rafała Leszczyńskiego. 34-letni golkiper był prawdopodobnie najlepszym bramkarzem rundy jesiennej sezonu 2025/2026. Niejednokrotnie ratował Nafciarzy z licznych opałów, pokazując klasę i zasługując na miejsce w ścisłej, bramkarskiej czołówce ligi. Młodzi Jakub Burek oraz Szymon Wada nie powinni stanowić dla niego żadnego zagrożenia.

Najprawdopodobniej Wisła zostanie przy formacji z trzema stoperami. Tak ustawiani byli w sparingach, więc Adam Majewski z pewnością nie ruszy nic względem Mariusza Misiury. Pewniakami do wyjścia w podstawowym składzie są Marcin Kamiński oraz Marcus Haglind-Sangre. O trzecie miejsce powinni rywalizować Marcin Fils, Marin Karamarko oraz Przemysław Misiak. W sparingach grali mniej więcej podobną ilość czasu. W odwodzie jest też młodziutki Białorusin Matvey Bokhno oraz perspektywiczny Polak Marcin Więckowski.

Przetasowania w środkowej linii

O bezpieczeństwo lewego wahadła z pewnością zadba Dion Gallapeni. Kosowianin to kluczowa postać w układance Wisły Płock. Z prawej strony najczęściej będziemy mieli okazję oglądać Zana Rogelja, którego zatrzymanie było jednym z najważniejszych celów Nafciarzy tego lata. Alternatywnymi wyborami za Słoweńca są Michał Król oraz Fabian Hiszpański, którzy z pewnością regularnie będą pojawiać się z ławki rezerwowych. W odwodzie dla Gallapeniego przygotowany jest Patryk Kun, który w Płocku może jednak odgrywać rolę nieco bardziej ofensywną, aniżeli w Legii. Podczas sparingów sprawdził się również 17-letni Nikodem Rogowski.

W środku ciężej wskazać zdecydowanych faworytów do gry w pierwszym składzie. Na ten moment faworytami wydają się Dani Pacheco, Adam Radwański oraz nieco bardziej wysunięty w przód Jorge Jimenez. Nie ulega wątpliwości, iż alternatywą za tych graczy, regularnie pojawiającą się na boisku będzie Krystian Pomorski, Jurica Prsir, czy Olaf Kobacki. Do rywalizacji może również włączyć się Grek Kyriakos Savvidis, gdy tylko powróci do gry po urazie. Ostatecznie, trener Majewski może postawić na Gleba Kuchko.

Siła ofensywna

Wydaje się, iż optymalnym ustawieniem dla Wisły będzie gra z dwoma napastnikami. Kandydatów trzech, jednak to Said Hamulić udowodnił w sparingach swoje bramkostrzelne atuty. Towarzyszyć mu będzie ktoś z dwójki Deni Jurić/Łukasz Sekulski. Wszyscy trzej charakteryzują się przede wszystkim okazałym wzrostem, lecz Sekulski to zawodnik, który w listopadzie skończy 36 lat. Tak zaawansowany wiek może faworyzować Juricia w walce o pierwszy skład. Młodą krew w płockim ataku uzupełnia też Kacper Błaszkiewicz, który testowany był również na pozycji środkowego pomocnika.

Podsumowując, skład Wisły na najbliższe mecze może przedstawiać się następująco:

Rafał Leszczyński — Marcus Haglind-Sangre, Marcin Kamiński, Marcin Fils — Dion Gallapeni, Dani Pacheco, Jorge Jimenez, Adam Radwański, Zan Rogelj — Said Hamulić, Deni Jurić

Pewny spadkowicz?

Wśród ankietowanych i ekspertów nie brakuje opinii, iż Wisła Płock jest murowanym kandydatem do spadku. Ich gra w 2026 roku posypała się jakościowo względem bardzo dobrej rundy jesiennej, a i transfery przychodzące nie wzbudziły powszechnej ekscytacji. Kadra Nafciarze wygląda jednak całkiem solidnie, a przy odrobinie szczęścia i przebłysku umiejętności poszczególnych zawodników, utrzymanie się w lidze nie musi być misją niemal niemożliwą.

Jeśli poszczególnie piłkarze Wisły podtrzymają poziom z poprzedniego sezonu, to płoccy kibice mogą patrzeć całkiem optymistycznie w przyszłość. Martwić może przede wszystkim dość nierówno grająca linia obrony, lecz cieszy zwiększona skuteczność napastników. Nafciarze mają wystarczająco dobry skład na Ekstraklasę, jednak rywale zbroili się nieco mocniej, co może budzić wątpliwości o jakość zespołu. Niemniej jednak, Wisła nie wydaje się tak bardzo murowanym kandydatem do spadku, jakim chociażby rok temu była Termalica. Owszem, przy zwiększeniu konkurencyjności ligi o utrzymanie będzie bardzo trudno, jednak kto jeszcze rok temu obstawiał Nafciarzy na pozycji lidera tabeli na zakończenie rundy jesiennej…

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — Wisła Płock pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.