Początki kariery

Vuskovic od najmłodszych lat został namaszczony jako przyszła gwiazda chorwackiej piłki. Swoje pierwsze piłkarskie kroki stawiał w młodzieżowych drużynach Hajduka Split — jednej z najlepszych akademii w kraju. Debiut w seniorskiej piłce zanotował 26 lutego 2023 roku przeciwko Dinamo Zagrzeb, mając zaledwie 16 lat i dwa dni! Wyrównał w ten sposób wyczyn Marka Dabryego, zostając ex aequo najmłodszym debiutantem w historii ligi chorwackiej.

W drużynie ze Splitu nie zagościł jednak na długo, gdyż już we wrześniu tego samego roku za około 13 milionów euro wykupił go Tottenham, który stopniowo, lecz wzorowo planował jego dalszą karierę.

Następnym klubem, do którego trafił Chorwat, był Radomiak Radom. Vuskovic przeszedł do polskiej Ekstraklasy na zasadzie półrocznego wypożyczenia i zostawił po sobie bardzo dobre wrażenie. Choć oczywiście miał braki w defensywie, wyglądał bardzo dojrzale jak na 17-latka. W Ekstraklasie ostatecznie rozegrał 14 spotkań, w których udało mu się zdobyć aż trzy bramki i dołożyć asystę — a to wszystko jako środkowy obrońca!

Zabójczy atut

Przedstawiając sylwetkę młodego Chorwata, należy również wspomnieć o jednym z jego największych atutów, którym bez dwóch zdań jest świetna gra głową. Vuskovic, mimo zaledwie 19 lat, może pochwalić się w swojej karierze aż 18 bramkami w zawodowym futbolu. To jest nieprawdopodobnie dobry wynik, umiejscawiający go już teraz jako jednego z najlepszych stoperów pod bramką przeciwnika na świecie. Trzeba też przyznać, że Chorwat ma warunki do świetnej gry głową. Były defensor Radomiaka mierzy aż 193 centymetry wzrostu, a dodatkowo jest bardzo dobrze zbudowany fizycznie, co przekłada się na świetną skoczność, siłę oraz szybkość.

Kariera po Ekstraklasie

Vuskovic po dobrej połowie sezonu w Ekstraklasie przeniósł się ponownie na zasadzie wypożyczenia — tym razem rocznego — do Belgii, a dokładniej do KVC Westerlo. Z miejsca został zawodnikiem podstawowego składu i pewne było, że nie zagości w Belgii na długo. Wyraźnie przerastał kolegów z drużyny i nawet na tle całej ligi wyglądał na czołowego stopera. Ponownie imponowała bramkostrzelność Chorwata. W 36 spotkaniach ligi belgijskiej Vuskovic zdobył aż 7 bramek i dołożył do tego dwie asysty.

Wreszcie przyszedł czas na poważniejszy sprawdzian. Sezon 2025/2026 Vuskovic spędził na kolejnym wypożyczeniu — tym razem w beniaminku niemieckiej Bundesligi, Hamburgerze SV. Powiedzieć, że poradził sobie dobrze, to jak nie powiedzieć nic. Defensor bardzo pomógł drużynie w zajęciu 13. miejsca w tabeli i ponownie, jak w poprzednich sezonach, zachwycał grą głową. W 28 spotkaniach Bundesligi udało mu się zdobyć aż 6 bramek, co było drugim najlepszym wynikiem w całej drużynie! Dodatkowo Vuskovic został najbardziej bramkostrzelnym stoperem całej ligi!

Żeby zobrazować, jak dobry był to sezon w wykonaniu 19-latka, wystarczy spojrzeć na wzrost jego wyceny na profilu Transfermarkt. Na początku tego sezonu jego wartość wynosiła 18 milionów euro, zaś po jego zakończeniu — aż 60!

Kolejny etap

Kilka dni temu poznaliśmy jego nowy klub. Pewne było, że Hamburg nie będzie w stanie go zatrzymać, gdyż znacząco przerósł ten klub. Nowym pracodawcą Chorwata zostało angielskie Brighton, które zapłaciło za defensora zawrotne 50 milionów euro. Jest to jednak bardziej złożona transakcja pomiędzy Brighton, a Tottenhamem. Parę tygodni temu szeregi Kogutów zasilił obrońca, który w poprzednim sezonie reprezentował barwy Brighton, czyli Jan Paul van Hecke. Mewy wypuściły swoją gwiazdę za 60 milionów euro i najprawdopodobniej zagwarantowały sobie wykup defensora zakontraktowanego w Tottenhamie, żeby nie zostać na przysłowiowym lodzie.

Dla byłego stopera Radomiaka ten transfer to naturalny krok do przodu. Poradził sobie w Polsce, Belgii i Niemczech, więc przyszedł czas na najpoważniejszy test w karierze Vuskovicia — czyli klub z czołowej dziesiątki Premier League, występujący w europejskich pucharach. Jeżeli tam również sobie poradzi, to najprawdopodobniej da radę praktycznie wszędzie.

Podsumowanie

Kariera Luki Vuskovicia jest aktualnie prowadzona wzorowo i zdecydowanie każdy młody talent powinien brać z niej przykład. Kroki, które podejmuje Chorwat w swojej karierze, wyglądają na bardzo przemyślane i póki co są to „strzały w dziesiątkę”. Czy tak samo będziemy po czasie oceniać przenosiny do Brighton? Moim zdaniem tak, gdyż Vuskovic już wielokrotnie w karierze pokazywał, że jest uzdolnionym piłkarzem, a jego rozwój jest widoczny gołym okiem z sezonu na sezon. Czy za parę lat określimy go najlepszym defensorem, który występował w polskiej lidze? Na to pytanie odpowiedź poznamy wkrótce.

Artykuł Z Radomiaka do gwiazdy Bundesligi i transferu za 50 mln euro. Jaką drogę przeszedł Luka Vusković?  pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Synowie Albionu w Ekstraklasie

Zaledwie 8 Anglików grało w naszej lidze. Jeden wybija się na tle reszty ze względu na ogromną dysproporcję w rozegranych spotkaniach. Tom Hateley był wychowany w piłkarskiej rodzinie. Jego dziadek Tony występował m.in. w barwach Chelsea i Liverpoolu. Ojciec Toma — Mark, był reprezentantem Anglii, z którą pojechał na mistrzostwa świata w 1986 roku. Do najciekawszych klubów w jego CV zdecydowanie należy A.C. Milan oraz AS Monaco. To właśnie w Monte Carlo na świat przyszedł Tom Hateley. Swoje pierwsze kroki jako piłkarz stawiał w Reading, którego jest wychowankiem. Nigdy nie przebił się w Anglii, dlatego w 2009 roku odszedł do szkockiego Motherwell FC. W Premiership radził sobie zdecydowanie lepiej, przede wszystkim mógł liczyć na wiele występów.

Do Ekstraklasy trafił zimą 2014 roku. Zamienił Tranmere Rovers na Śląsk Wrocław. Był on ważnym elementem polskiego zespołu, w którym grał przez trzy sezony. Dla ekipy z Wrocławia zagrał łącznie 81 razy, strzelił jednego gola i asystował siedmiokrotnie. Z klubu odszedł w 2016, wracając do ligi szkockiej. Jego rozłąka z Ekstraklasą nie trwała długo. W styczniu 2018 roku jako wolny zawodnik podpisał kontrakt z Piastem Gliwice. Jego druga przygoda w Polsce należała do udanych. Hateley był bardzo solidnym pomocnikiem, zdecydowanie pomógł drużynie w zdobyciu mistrzostwa Polski w sezonie 2018/2019. W mistrzowskim sezonie wziął udział w 34 meczach, w których trafił do siatki pięciokrotnie.

W 2020 roku trafił do AEK Larnaka, dla którego zagrał zaledwie jeden sezon. Jego losy po raz kolejny przecięły się z Ekstraklasą w 2021, ponieważ wrócił do Piasta Gliwice. Karierę zakończył w 2024 roku, a łączny bilans na polskich boiskach wyniósł 214 spotkań, 7 bramek i 20 asyst.

Na drugim miejscu pod względem występów znalazł się Sam Greenwood, który w Ekstraklasie rozegrał 20 spotkań. Widoczna jest ogromna przepaść, jaka dzieli Hateleya od reszty stawki. Początki z futbolem były dla Greenwooda niezwykle obiecujące. Zaczynał w młodzieżowej drużynie Sunderlandu. Później rozwijał się w akademiach Arsenalu i Leeds United. Przez kilka lat próbował przebić się do pierwszego składu Leeds, notując również występy w Premier League. Dwukrotnie został wypożyczony, pierwszy raz do FC Middlesbrough, dla którego zagrał 37 razy. Rok później trafił do Preston North End.

Latem 2025 roku zdecydował się na transfer do Pogoni Szczecin, stając się jednym z najgłośniejszych ruchów transferowych w historii klubu. W Ekstraklasie spędził jeden sezon, wystąpił w 20 meczach, strzelił 3 bramki i asystował 2 razy. Kilka dni temu klub ogłosił, że Greenwood odszedł do Bristol City. Media donoszą, że kwota, jaką zapłacił angielski klub, oscyluje w granicach dwóch milionów euro. Zawodnik wielokrotnie reprezentował barwy kadr młodzieżowych. Ostatni mecz dla reprezentacji U-21 zagrał w 2021 roku.

Pozostali przedstawiciele z Anglii nie zagrali powyżej 15 meczów. Wyróżnić można Josha Wilsona-Esbranda, jednak nie ze względu na poziom gry. Obrońca dla Radomiaka zagrał zaledwie 8 razy, głównie wchodząc z ławki rezerwowych. Natomiast kluby, w których stawiał pierwsze kroki, mogą robić wrażenie. Zaczynał w akademii West Hamu, z której przeszedł do młodzieżowej drużyny Manchesteru City. Nigdy nie udało mu się zadebiutować w seniorskim zespole, a z roku na rok trafiał na kolejne wypożyczenia. Elsbrand wystąpił dwa razy w eliminacjach do mistrzostw Europy U-21.

Dominacja Chorwatów

Aż 92 Chorwatów występowało na polskich boiskach w XXI wieku. Liczba ta wielokrotnie przewyższa inne narodowości z grupy L. Chorwaci od lat pełnią ważne funkcje w ekstraklasowych klubach. Dziewięciu zawodników przekroczyło barierę stu występów.

Liderem jest Zoran Arsenic, który ma na swoim koncie 194 rozegranych spotkań. Jego przygoda z Ekstraklasą rozpoczęła się w 2017 roku, gdy trafił do Wisły Kraków. Dla Białej Gwiazdy zagrał 46 razy, do siatki trafił trzykrotnie i zanotował 6 asyst. W trakcie sezonu 2018/2019 zmienił klub na Jagiellonię Białystok. Po 1,5 roku został wypożyczony do HNK Rijeka. W lidze chorwackiej zagrał 9 razy, po czym wrócił do Polski. Od 2021 występował w barwach Rakowa Częstochowa. W sezonie 2022/2023 wygrał mistrzostwo kraju. Jest również dwukrotnym zdobywcą pucharu Polski. Pod koniec sezonu 2025/2026 klub potwierdził, że kapitan odchodzi z zespołu do Legii Warszawa. Jego łączny bilans na polskich boiskach wyniósł 194 meczów, 6 bramek i 10 asyst.

Kolejnym Chorwatem, który na stałe zapisał się w historii Ekstraklasy, jest Fran Tudor. Wychowanek Dynama Zagrzeb i były zawodnik Hajduka Split trafił do Rakowa Częstochowa na początku 2020 roku. Już od początku był kluczowym zawodnikiem w zespole. Chorwat do dziś reprezentuje barwy Medalików, z którymi zdobył mistrzostwo oraz dwa razy puchar Polski. W Ekstraklasie zagrał 186 razy, strzelił 6 bramek i zaliczył aż 33 asysty. Warto wspomnieć o debiucie w reprezentacji Chorwacji w 2017 roku. Pierwsze spotkanie rozegrał 11 stycznia przeciwko Chile. Trzy dni później wystąpił przeciwko Chinom. Ostatni mecz w kadrze zanotował przeciwko Meksykowi w maju 2017 roku. Dla reprezentacji strzelił jedną bramkę i asystował trzykrotnie.

W czołówce chorwackich piłkarzy występujących w Ekstraklasie znajduje się również Antonio Milić. Środkowy obrońca trafił do Lecha Poznań zimą 2021 roku po wcześniejszych występach w Hajduku Split, KV Oostende, Anderlechcie oraz Rayo Vallecano. Od początku pobytu przy Bułgarskiej należał do podstawowych zawodników Kolejorza, z którym trzykrotnie sięgnął po mistrzostwo Polski. W Ekstraklasie zagrał 139 spotkań, do siatki trafił 8 razy i zaliczył 7 asyst. Tak samo, jak Tudor, Milić ma na swoim koncie 3 występy w seniorskiej reprezentacji.

Ponad 100 meczów w Ekstraklasie rozegrali również: Mario Maloca, Daniel Stipica, Mate Lacic, Ivan Runje, Ivica Vrdolljak i Matej Rodin. O Chorwatach, którzy kiedykolwiek występowali na polskich boiskach, można by było napisać oddzielny artykuł. Świadczy to o ich ogromnej dominacji na tle grupy L.

Ghańskie akcenty

Jednym z najgłośniejszych ghańskich nazwisk, które trafiły do Ekstraklasy, jest bez dwóch zdań Osman Bukari. Do Widzewa Łódź przechodził jako najdroższy transfer w historii polskiej ligi. RTS zapłacił za niego rekordową kwotę, która wyniosła 5,5 miliona euro. Kibice pokładali w nim ogromne nadzieje. Bukari przyniósł do Łodzi jedynie rozczarowanie. W 8 spotkaniach ani razu nie przyczynił się do zdobycia bramki, a jego gra pozostawiała wiele do życzenia.

Obecnie jest na wylocie z klubu, a jego przyszłość nie jest jeszcze znana. Na swoim koncie ma trafienia w Lidze Mistrzów, które zdobył w sezonie 2023/2024. Z Crveną Zvezdą dwukrotnie zdobywał mistrzostwo i puchar kraju. W przeszłości występował w barwach FC Nantes, z którym sensacyjnie wygrał Puchar Francji. Bukari zagrał 19 meczów dla reprezentacji Ghany, warto podkreślić, że zaliczył nawet spotkania na mistrzostwach świata w 2022 roku. Strzelił gola w przegranym meczu z Portugalią.

Łącznie 11 zawodników z Ghany występowało na polskich boiskach. Piłkarzem z największą liczbą spotkań w Ekstraklasie jest Abdul-Aziz Tetteh. Defensywny pomocnik trafił do Lecha Poznań latem 2015 roku z greckiego Plataniasu. Przez trzy sezony rozegrał 65 spotkań w Ekstraklasie, zdobywając jedną bramkę. Z Lechem wywalczył również dwukrotnie Superpuchar Polski, a dobra postawa w Poznaniu zaowocowała transferem do Dynama Moskwa. Do Polski wrócił w 2022 roku, przechodząc do Widzewa Łódź. W Betclic 1. Lidze zagrał zaledwie 8 spotkań.

Jedyny przedstawiciel Panamy

Dla zawodników z Panamy Ekstraklasa nie jest popularnym kierunkiem. Tylko jeden Panamczyk kiedykolwiek grał w polskiej lidze. Mowa o Luisie Henríquezie. Do Lecha Poznań trafił w 2007 roku, przechodząc z Tauro FC. W Kolejorzu spędził większość swojej kariery. Zagrał 8 sezonów, podczas których zdobył dwukrotnie mistrzostwo Polski w sezonach: 2009/2010 i 2014/2015. Henríquez brał udział w słynnym meczu zremisowanym 3:3 z Juventusem. Bez wątpienia należy do legend Lecha Poznań. W Ekstraklasie wystąpił 139 razy, strzelił 5 bramek i zaliczył 15 asyst. W późniejszym etapie kariery wrócił do Polski, grał w 3 lidze w barwach Polonii Środy Wielkopolskiej. Obecnie jest zawodnikiem Warty Śrem. W reprezentacji Panamy zagrał aż 89 spotkań z 2 trafieniami i 2 asystami.

Bezdyskusyjny zwycięzca

Grupę L zdecydowanie wygrywa Chorwacja, która może się pochwalić najsilniejszymi związkami z Ekstraklasą. Zawodnicy z tego kraju najliczniej występowali na polskich boiskach. Pełnili też bardzo ważne role i zapisali się na kartach historii. Anglia, Ghana i Panama również ma swoich przedstawicieli, którzy zapadli w pamięć kibiców, jednak to Chorwaci bezdyskusyjnie zwycięzają w tym pojedynku.

Artykuł Mundialowy pojedynek Ekstraklasy — Grupa L pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Portugalska kolonia

Spośród wszystkich zespołów tej grupy to Portugalia miała najwięcej swoich przedstawicieli w Ekstraklasie (aż 77 piłkarzy). Najbardziej znanym Portugalczykiem, który reprezentował naszą ligę był słynny „golleador” Flavio Paixao. Grał on dla Śląska Wrocław oraz Lechii Gdańsk, a jego łączna ilość spotkań w Ekstraklasie wynosi aż 310 meczy. Do bramki rywali trafiał aż 108-krotnie.

Skoro o Flavio mowa, warto też wspomnieć o Marco Paixao, czyli o jego bracie bliźniaku. Marco jako pierwszy błysnął w naszej lidze, zdobywając nawet koronę króla strzelców w sezonie 2016/2017 (wraz z Marcinem Robakiem). On również prezentował barwy Śląska oraz Lechii. Znakomity napastnik opuścił polską ligę szybciej niż brat — w 2018 roku. Wówczas trafił do tureckiego Altay SK.

Najbardziej znanym obecnie Portugalczykiem prawdopodobnie jest Joel Pereira. Grający dla Lecha Poznań prawy obrońca znajduje się już na drugim miejscu w historii swojego kraju pod względem ilości występów w Ekstraklasie. Jego łączny bilans to 154 meczów 6 goli oraz 26 asyst. Całkiem przyzwoicie jak na bocznego obrońcę. Dodatkowo, na swoim koncie ma aż trzy tytuły mistrzowskie. Jego bilans jeszcze z pewnością może się poprawić, gdyż jego kontrakt z Lechem obowiązuje do 2027 roku.

W minionym sezonem wśród Portugalczyków na polskich boiskach mogliśmy zobaczyć również takich piłkarzy jak: Bernardo Vital z Jagiellonii Białystok, Fabio Ronaldo z Motoru Lublin, João Moutinho z Lecha Poznań, czy Leonardo Rocha z Rakowa Częstochowa. Z kolei do zawodników, którzy jeszcze niedawno grali w Ekstraklasie należą m.in : Josué z Legii Warszawa, czy też Pedro Tiba oraz João Amaral z Lecha.

DRK z reprezentantem na tegorocznych mistrzostwach świata

Reprezentantów Demokratycznej Republiki Konga w Ekstraklasie było ośmiu. Do najbardziej znanych nazwisk należą Steve Kapuadi oraz Afimico Pululu. Ten pierwszy pojechał nawet na tegoroczne mistrzostwa świata. Na nich pełni rolę podstawowego obrońcy w formacji z pięcioma defensorami. W spotkaniu z Portugalią był w stanie zatrzymać samego Cristiano Ronaldo, a jego reprezentacja sensacyjnie zremisowała 1:1. O Kapuadim głośno było przy okazji jego transferu z Legii Warszawa do Widzewa Łódź. Wielu mówiło, że to zły ruch gracza i były ku temu argumenty, gdyż sam Widzew walczył wówczas o utrzymanie. Finalnie, zawodnikowi udało się utrzymać w lidze, a do tego dołożył jedną bramkę w zwycięskim meczu rundy wiosennej z Lechią Gdańsk.

Afimico Pululu polskim kibicom nie trzeba przedstawiać. Niedawny gracz Jagiellonii Białystok (w tym sezonie odszedł z klubu) strzelał gole na koniec sezonu jak maszyna. W ostatnich siedmiu meczach zdobył aż pięć bramek, a do tego zaliczył dwie asysty. Wydawało się nawet, iż dostanie powołanie. Ostatecznie takowego nie otrzymał.

Poza przywołanymi zawodnikami osoby interesujące się Ekstraklasą mogą kojarzyć jeszcze jednego grajka. Jest nim Jason Lokilo, który prezentuje barwy Piasta Gliwice od poprzedniego sezonu. Wcześniej w Ekstraklasie grał w 2021 roku w zespole Górnika Łęczna.

Kolumbijski talizman defensywy

Reprezentantów Kolumbii w historii Ekstraklasy było dziewięciu. Najbardziej znanym reprezentantem tego kraju w naszej lidze był talizman obrony Lecha Poznań w latach 2009-2015 — Manuel Arboleda. Środkowy obrońca zadebiutował w polskiej lidze o wiele wcześniej. Miało to miejsce w 2006 roku, gdy reprezentował barwy Zagłębia Lubin. Łącznie Kolumbijczyk rozegrał 154 meczów w Ekstraklasie, a do tego zdobył dwa razy mistrzostwo Polski (z Zagłębiem Lubin w 2007 oraz Lechem Poznań w 2010), raz Puchar Polski oraz raz Superpuchar Polski. Zapisał się więc na kartach historii naszej ligi w znakomity sposób.

Kolumbijczykami, którym bliżej do obecnych czasów są Carlos Mena oraz Juergen Elitim. Ten pierwszy miał za sobą krótki epizod w Jagiellonii Białystok, a obecnie prezentuje barwy Lechii Gdańsk. W zespole z Pomorza idealnie się odnajduje — regularnie, od trzech sezonów notuje przyzwoite statystyki. Juergen Elitim grał w Legii Warszawa nieprzerwanie od 2024 roku. Wiadomo jednak, iż pożegna się on z klubem. Na zasadzie wolnego transferu zagra w przyszłym sezonie w tureckiej ekipie Bursaspor.

Rodzynek z Uzbekistanu

Jedynym Uzbekiem, który zagrał na najwyższym szczeblu rozgrywkowym w Polsce był Jasur Yakhshiboev. Aczkolwiek, jego przygoda tutaj nie potrwała zbyt długo. Trafił on do Legii Warszawa w 2021 roku prosto z ligi uzbeckiej. Wówczas Legia zapłaciła za prawego pomocnika 400 tysięcy euro, jednak podczas przygody w Polsce zdołał zagrać tylko raz. Następnie został wypożyczony do Sheriffu Tiraspol, a po powrocie do klubu ze stolicy szybko wrócił do rodzimej ligi.

Podsumowanie

Podsumowując, krajem który najbardziej zapisał się na kartach historii Ekstraklasy jest Portugalia. Na ten wybór składa się duża ilość zawodników, znakomite występy braci Paixao oraz reprezentowanie najlepszych klubów w Polsce ( np. Joel Pereira ). Kolumbia i Demokratyczna Republika Konga nie wypadają jednak przy Portugalii słabo. Wśród Kolumbijczyków mocnym punktem jest Manuel Arboleda, który przez lata odnosił sukcesy w polskiej lidze. Natomiast drużyna z Afryki w ostatnich lata nadrabia swoimi zawodnikami. O takich piłkarzach jak Kapuadi, czy Pululu słyszał chyba każdy kibic Ekstraklasy w poprzednim sezonie. Najgorzej wypadł Uzbekistan, który dotąd posiadał w swoich szeregach tylko jednego piłkarza grającego dla naszej ligi.

Artykuł Mundialowy pojedynek Ekstraklasy — Grupa K pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Argentyńczycy nad Wisłą

W XXI wieku w Ekstraklasie grało łącznie czternastu Argentyńczyków. Zaledwie dwóch zdołało przebić barierę 50 występów. Zdecydowanym liderem jest pięciokrotny mistrz polski — Mauro Cantaro. Swoją przygodę z futbolem rozpoczął w klubie usytuowanym w Buenos Aires — CA Vélez Sarsfield. Pierwszym istotnym przystankiem kariery Cantaro było Universitario de Deportes, z którym dwukrotnie wywalczył mistrza Peru w sezonach 1997/1998 i 1998/1999. Transfer do Ekstraklasy nastąpił w 2001 roku. W Wiśle Kraków Argentyńczyk zadomowił się na wiele lat. Zdobył pięć mistrzostw i dwa puchary Polski. Dla Białej Gwiazdy zagrał 224 razy, strzelając 21 bramek. Jego drugim polskim klubem była Odra Wodzisław Śląski, do której trafił w 2010 roku. Na Śląsku spędził jedynie pół sezonu, notując 12 występów. Dalsze zmagania EL Toro to częsta zmiana drużyn. Karierę zakończył w CD León de Huánuco w roku 2016. Jego późniejsze losy nadal były związane z piłką nożną. Spróbował on swoich sił jako asystent trenera w Universitario de Deportes. Występował również jako ekspert w peruwiańskiej telewizji.

Kolejnym przedstawicielem Albicelestes w Ekstraklasie jest Cristián Omar Díaz. Do Śląska Wrocław trafił latem 2010 roku. Pierwszy sezon był dla niego udany, w 18 spotkaniach udało mu się strzelić 8 bramek, a ekipa z Wrocławia zdobyła wicemistrzostwo, tracąc do Wisły Kraków 7 oczek. Rozgrywki 2011/2012 nie były dla Díaza indywidualnie tak udane, jak poprzednie. Śląsk natomiast sięgnął po mistrzostwo Polski, po zaciętej rywalizacji z Legią Warszawa i Ruchem Chorzów. Był to ogromny sukces, na który kibice czekali od roku 1977. Ze Śląska odszedł pod koniec sezonu 2012/2013. Jego łączny bilans w Ekstraklasie wyniósł 52 meczów, 15 bramek i 9 asyst. Jako wolny zawodnik przeszedł do boliwijskiego Realu Potosi. Później występował w niższych argentyńskich ligach, w których nie odniósł większych sukcesów.

Pozostali zawodnicy z Argentyny nie przekroczyli 50 występów. Ich kariera w Ekstraklasie nie była spektakularna, natomiast warto wyróżnić niektóre nazwiska. Andrés Ríos przychodził do Wisły Kraków na wypożyczenie z River Plate, którego jest wychowankiem. Miał wówczas zaledwie 21 lat. W Ekstraklasie zagrał 17 spotkań, strzelając jedną bramkę. Nie był elementem pierwszej jedenastki, natomiast wraz z Białą Gwiazdą sięgnął po mistrzostwo Polski. Argentyńczyk wystąpił w 10 spotkaniach kadry narodowej U-21.

Najświeższy Argentyńczyk na polskich boiskach to 31-letni Lucas Masoero, występujący w barwach Bruk-Bet Termaliki Nieciecza. Do klubu przyszedł na początku zeszłego sezonu, przechodząc z FC Universitatea Cluj. Słoniom nie udało utrzymać się w lidze, a sam zawodnik zagrał 19 razy w Ekstraklasie.

Pustynne Lisy w Ekstraklasie

Tylko dwóch Algierczyków miało swój epizod w polskiej lidze. Pierwszy z nich to Mohammed Rahoui. W Ekstraklasie zadebiutował w 2013 roku. W barwach Lechii Gdańsk zagrał trzykrotnie i kilka miesięcy później odszedł do SA Mohammadia.

Drugim Pustynnym Lisem, który kiedykolwiek grał dla ekstraklasowego zespołu, jest Akim Zedadka. Choć w barwach Piasta Gliwice nie zagrał zbyt wielu spotkań, to może się on pochwalić ciekawym CV. Jako młody zawodnik grał dla Lens. Kolejnym ciekawym klubem na jego liście jest Clermont Foot, dla którego zagrał aż 99 razy. Wraz z zespołem wywalczył nawet awans do Ligue 1 w sezonie 2020/2021. Po udanym debiucie na najwyższym szczeblu rozgrywkowym zgłosiło się po niego LOSC Lille. Dla Les Dogues zagrał 8 razy w lidze i podczas sezonu został wypożyczony do AJ Auxerre. Zedadka na swoim koncie ma 66 występów w najwyższej lidze we Francji, co bez wątpienia można uznać za sukces. Kolejnym przystankiem dla Algierczyka był Real Zaragoza. Dla hiszpańskiego zespołu zaliczył 11 występów. Nadszedł rok 2025 i w zimowym okienku zawodnik przeszedł do Piasta. W Ekstraklasie zagrał 12 razy, notując dwie asysty. Obecnie jest piłkarzem Sabah FK, z którym wygrał ligę i puchar. Warto zaznaczyć, że jego kolegą z drużyny jest były reprezentant Polski i Lecha Poznań — Tymoteusz Puchacz. Zedadka w kadrze narodowej Algierii zagrał jeden mecz, debiutując w 2022 roku przeciwko Iranowi.

Wiedeński akcent

Największą liczbą przedstawicieli w Ekstraklasie w XXI wieku pośród zespołów z grupy J może pochwalić się Austria. Na polskich boiskach wystąpiło 19 Austriaków. Część z nich odegrała ważne role w swoich klubach, inni nie zapisali się w pamięci kibiców. Wyraźnym liderem, jeśli chodzi o liczbę rozegranych spotkań, jest Benedikt Zech. Do Pogoni Szczecin przychodził w 2019 roku, jako doświadczony obrońca. Wcześniej grał w zespole SCR Altach. Dla Portowców grał 5,5 roku, zaliczając 155 meczów w Ekstraklasie. Dwukrotnie wystąpił w finale pucharu Polski, jednak za każdym razem na jego szyi lądował srebrny medal. Z klubu odszedł na początku 2025 roku, jako obcokrajowiec z największą liczbą spotkań w barwach Pogoni. Obecnie występuję w austriackim SCR Altach, do którego wrócił po latach.

Na drugim miejscu pod względem występów usytuował się Stefan Savic. Ofensywny pomocnik urodzony w Salzburgu trafił do Wisły Kraków w 2020 roku. W barwach Białej Gwiazdy rozegrał 55 spotkań, strzelił 5 bramek i asystował 8 razy. Jego przygoda w Krakowie zakończyła się w 2022 roku. Wisła spadła do 1. Ligi, a Savic odszedł do tureckiego Tuzlasporu. Nie zadomowił się tam na długo i już pół roku później wrócił do Polski. Tym razem przyodział koszulkę Warty Poznań, w której spędził dwa sezony. W Ekstraklasie rozegrał łącznie 96 spotkań, zdobył 10 bramek i zanotował 10 asyst. Austriak występował w młodzieżowych reprezentacjach swojego kraju, jednak nigdy nie zadebiutował w seniorskiej kadrze.

Na ostatnim stopniu podium znalazł się Alexander Gorgon, który podobnie jak Zech występował w Pogoni Szczecin. Austriak większość kariery spędził w Austrii Wiedeń, której jest wychowankiem. Łącznie w klubie ze stolicy zagrał 161 razy i zdobył mistrzostwo kraju w sezonie 2012/2013. W 2016 roku trafił do HNK Rijeka. W klubie spędził 4 lata, w trakcie pobytu trzykrotnie wygrał puchar Chorwacji i raz został mistrzem. Do Portowców trafił w 2020 roku. Był kluczowym zawodnikiem, jednak nie omijały go kontuzje. Opuścił praktycznie cały sezon 2021/2022 ze względu na uraz. W Ekstraklasie zagrał 92 razy, do siatki trafił aż 20 razy. Gorgon obrał ten sam kierunek co Benedikt Zech i zimą 2025 roku odszedł do SCR Altach.

Jordański wyjątek

Jordania jest jedyną reprezentacją grupy J, która nigdy nie miała swojego przedstawiciela na boiskach Ekstraklasy. W przeciwieństwie do Argentyny, Algierii czy Austrii, jordańscy piłkarze nie trafiali dotąd do polskich klubów. Najczęstszy kierunek Jordańczyków to ligi azjatyckie oraz kraje Bliskiego Wschodu.

Kto zwyciężył?

Trudno wybrać jednoznacznego zwycięzcę grupy J. Mistrzostwa i status Mauro Cantaro dość mocno przemawiają za Argentyną w tym pojedynku. Z drugiej strony liczba ważnych Austriaków w Ekstraklasie przewyższa przedstawicieli Albicelestes. Jedno jest pewne, na trzecim miejscu znajduje się Algieria, która posiada zaledwie dwóch piłkarzy, którzy kiedykolwiek biegali po polskich boiskach. Ostatnie miejsce zajmuje Jordania bez żadnego przedstawiciela, który wystąpił w Ekstraklasie. Która reprezentacja wypadła najlepiej? To pozostawiamy do własnej oceny.

Artykuł Mundialowy pojedynek Ekstraklasy — Grupa J pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Trójkolorowi w naszej lidze

Jedynym reprezentantem kraju, który występował w Ekstraklasie, był Olivier Kapo. 9-krotny reprezentant Francji, mający w swoim CV występy w takich klubach jak Juventus Turyn czy AS Monaco, pod koniec przygody z piłką trafił do Korony Kielce. Sezon 2014/2015, rozegrany w barwach Scyzorów, był ostatnim w zawodowej karierze ofensywnego pomocnika. Mimo 34 lat na karku w 27 spotkaniach Ekstraklasy zdobył 7 bramek.

Francuzem z największą liczbą występów w naszej lidze jest jednak Mathieu Scalet. W swojej profesjonalnej nigdy nie opuścił Polski, a w Ekstraklasie pojawiał się na boisku w barwach Śląska Wrocław oraz Motoru Lublin. Ten ofensywny pomocnik rozegrał w sumie aż 62 mecze w najwyższej klasie rozgrywkowej. Wraz z końcem czerwca 2026 roku przenosi się z Motoru Lublin do pierwszoligowej Odry Opole. W tym sezonie: 20 meczów i 2 bramki dla Motorowców.

Każdy kibic Legii Warszawa z pewnością pamięta Thibaulta Moulina. Szczególnie udany dla francuskiego pomocnika był sezon 2016/2017. W 32 meczach Ekstraklasy zdobył dwie bramki i zanotował pięć asyst. Jednak to nie ligowe występy sprawiły, że na stałe zapisał się w pamięci polskich kibiców. Moulin jest autorem trzeciego gola dla Legii w ikonicznym, zremisowanym 3:3 meczu z Realem Madryt w fazie grupowej Ligi Mistrzów. Francuz popisał się wówczas potężnym strzałem zza pola karnego, trafiając na 3:2. Łącznie w Ekstraklasie rozegrał 51 spotkań.

Ousmane Sow to kolejny francuski zawodnik, który świetnie radził sobie w naszej lidze. W 29 spotkaniach zdobył osiem bramek i zanotował dwie asysty. Szczególnie udana runda jesienna sezonu 2025/2026 wzbudziła duże zainteresowanie jego osobą na rynku transferowym. Ostatecznie skrzydłowy przeniósł się do duńskiego Brøndby IF, a Górnik Zabrze zarobił na tym transferze… 3 miliony euro!

Pozostali Francuzi występujący na polskich boiskach nie zapisali się już tak wyraźnie w pamięci kibiców. Większość z nich zaliczyła jedynie krótkie, maksymalnie dwuletnie epizody, które nie pozostawiły większego śladu w historii ligi. W sumie na boiskach Ekstraklasy biegało ich jednak aż 27.

Lwy Terangi w Ekstraklasie

Najbardziej doświadczonym Senegalczykiem na boiskach Ekstraklasy jest Mouhamadou Traore. Napastnik rozegrał aż 81 meczów w naszej lidze! Najwięcej ligowych występów (33) zaliczył w barwach Zagłębia Lubin, podczas których pięciokrotnie trafiał do siatki.

Na drugim miejscu w tej klasyfikacji plasuje się Elhadji Pape Diaw, który wystąpił w 68 spotkaniach w barwach Korony Kielce. Środkowy obrońca przez cztery sezony był ważnym ogniwem defensywy Scyzorów, skąd przeniósł się do francuskiego Angers SCO. Co ciekawe, trzy lata później wrócił do Polski i rozegrał jeszcze sześć meczów w pierwszoligowej wówczas Arce Gdynia.

Mbaye Ndiaye to z kolei Senegalczyk, który zachwycał w minionej kampanii ligowej. Piłkarz Motoru Lublin w 24 meczach zdobył osiem bramek i dołożył dwie asysty. Łącznie w Ekstraklasie rozegrał już 55 spotkań. Wydaje się, że po takim sezonie jego eksplozja formy nie przejdzie bez echa na rynku transferowym. Niewykluczone więc, że przyszłość Ndiaye w polskiej lidze stoi pod dużym znakiem zapytania.

Poza wymienioną trójką obecnie z wypożyczenia do Widzewa Łódź powróci Pape Meïssa Ba, natomiast zawodnikiem Pogoni Szczecin jest Mor Ndiaye. Z kolei zagorzali kibice Cracovii mogą jeszcze pamiętać występy Boubacara Dialiby. W sumie w Ekstraklasie przewinęło się 14 Senegalczyków.

Norwegowie gwarancją jakości?

Najbardziej doświadczonym zawodnikiem z Krainy Fiordów na polskich boiskach pozostaje Fredrik Ulvestad. Defensywny pomocnik, który już od niemal trzech lat związany jest z Pogonią Szczecin. Norweg ma na swoim koncie 91 ekstraklasowych występów, w trakcie których zapisał na swoje konto 17 bramek i 9 asyst. Na drugim miejscu w tej klasyfikacji plasuje się Kristoffer Hansen. Skrzydłowy spędził w naszej lidze aż cztery lata, po dwa w Widzewie Łódź i Jagiellonii Białystok. Łącznie zagrał w 80 ekstraklasowych spotkaniach, strzelając 17 bramek i notując 13 asyst.

Kolejnym doświadczonym w Polsce zawodnikiem jest Kristoffer Velde. Były skrzydłowy Lecha Poznań, który sięgnął z Kolejorzem po mistrzostwo Polski w sezonie 2021/2022. W niebiesko-białych barwach rozegrał 72 spotkania, zdobył 18 bramek i zanotował 9 asyst. Nic więc dziwnego, że do dziś jest bardzo ciepło wspominany przez kibiców w Poznaniu. Velde nie był jednak jedynym Norwegiem, którego oglądaliśmy przy Bułgarskiej. Przez cztery sezony barw Lecha bronił również środkowy obrońca Thomas Rogne, który wystąpił łącznie w 62 meczach.

Znacznie mniej udaną przygodę z poznańskim klubem zaliczył natomiast Bryan Fiabema. Napastnik rozegrał w Ekstraklasie 38 spotkań, lecz zdobył zaledwie dwie bramki i zanotował jedną asystę, wyraźnie nie spełniając pokładanych w nim oczekiwań. Wszystko wskazuje na to, że okres wypożyczenia w holenderskim ADO Den Haag, zakończy jego przygodę z Lechem. Piłkarz nie trenuje z pierwszym zespołem, a szkoleniowiec Niels Frederiksen otwarcie przyznał, że nie widzi go w swoich planach.

Nie ma większych wątpliwości, że obecnie najlepszym norweskim piłkarzem występującym w Ekstraklasie jest Jonatan Braut Brunes. Snajper Rakowa Częstochowa, prywatnie kuzyn Erlinga Haalanda, to absolutny lider ofensywy częstochowskiego zespołu. W 64 ligowych spotkaniach zdobył już 30 bramek, potwierdzając swoją klasę strzelecką.

Na uwagę zasługuje także Eman Marković. Ofensywny pomocnik mimo nieregularnych występów, w 25 spotkaniach minionego sezonu zdobył 8 bramek i zanotował jedną asystę, mając istotny wkład w ogromny sukces Gieksy. Stawkę Norwegów występujących obecnie w Ekstraklasie zamyka Christopher Cheng. Lewy obrońca, który zimą zasilił szeregi Widzewa Łódź za około 900 tysięcy euro. To dynamiczny, ofensywnie usposobiony defensor, który w rundzie wiosennej pojawiał się na murawie 9-krotnie. Łącznie na polskich boiskach wystąpiło 17 Norwegów.

Irakijczycy dumą Ekstraklasy?

Aktualna kadra Iraku jest jedyną reprezentacją, która ma w swoich szeregach dwóch zawodników występujących na co dzień w Ekstraklasie. Pierwszym z nich jest zawodnik Cracovii Amir Al-Ammari, pomocnik który od dwóch sezonów stanowi ważny punkt drugiej linii krakowskiego zespołu. W minionych rozgrywkach wystąpił w 33 meczach, zdobył jedną bramkę i zanotował trzy asysty. Drugim reprezentantem Iraku jest Hussein Ali z Pogoni Szczecin. Prawy obrońca dołączył do Portowców we wrześniu 2025 roku i do tej pory rozegrał 16 spotkań ligowych, zdobywając dwie bramki. Co istotne, zarówno Ali, jak i Al-Ammari są podstawowymi zawodnikami swojej kadry narodowej i odgrywają w niej kluczowe role. Jednocześnie, to jedyni Irakijczycy, którzy kiedykolwiek grali w Ekstraklasie.

Podsumowanie

Reprezentaci państw z grupy I nie przynosili wstydu swoim rodakom na ekstraklasowych murawach. Wydaję się, że najlepiej spośród tych czterech nacji wypada Norwegia. Zawodnicy tacy jak Jonatan Braut Brunes, czy Kristoffer Velde zapisali się na kartach historii swoich zespołów, choć Senegalczycy i Francuzi również dostarczyli nam kilku solidnych ligowców. Natomiast dwuosobowa reprezentacja Iraku nie wygląda powalająco, lecz jako jedyna w tej grupie reprezentuje naszą ligę na tegorocznym mundialu.

Artykuł Mundialowy pojedynek Ekstraklasy — Grupa I pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Utytułowana hiszpańska armada

Oczywiście z grona tych narodowości największą reprezentację w Ekstraklasie mieli Hiszpanie. Ba, są oni trzecią najliczniejszą zagraniczną nacją w historii naszej ligi (123 graczy), a aktualnie nawet najliczniejszą (32). Aż 12 Hiszpanów rozegrało w naszej lidze minimum 100 meczów. Równo połowa osiągnęła ten próg, reprezentując barwy tylko jednego klubu. Aktualnie, najwięcej Hiszpanów jest w składzie Jagielloni, a wśród nich jest oczywiście największy Hiszpan w Ekstraklasie.

Jesus Imaz, bo o nim mowa, to zdecydowanie legenda naszej ligi. 269 meczów rozegranych w barwach Wisły Kraków i Jagiellonii daje mu 5. miejsce wśród obcokrajowców z największą ilością meczów w naszej lidze. Ale w statystyce strzelonych bramek jest już najlepszym z nich — ze 110 bramkami wyprzedził w tym sezonie legendę Lechii Gdańsk Flavio Paixao. Do tego dołożył do statystyk to, co najważniejsze — mistrzostwo Polski z Jagiellonią w sezonie 2023/2024. Najbliższy sezon może być jednak ostatnim hiszpańskiego czarodzieja w Ekstraklasie, a może i w karierze? Umiejętności nadal są na wysokim poziomie, ale czas niestety goni.

Pisząc o tytułach, nie można zapomnieć o najbardziej utytułowanym Hiszpanie w Ekstraklasie. Inaki Astiz dziś jest kojarzony głównie ze swoim nieudanym okresem szkoleniowym w Legii, ale przecież jest piłkarzem który w barwach stołecznego klubu zagrał 197 meczów w Ekstraklasie. W czasie 14-letniego (z dwuletnią przerwą na Cyprze) pobytu w stolicy obrońca zdobył z klubem 5 mistrzostw Polski, 6 Pucharów Polski i Superpuchar. Do tego dołożył jeszcze po 2 Puchary i Superpuchary jako członek sztabu szkoleniowego w latach 2021-2026. Brzmi imponująco.

Z Hiszpanii wywodzi się także duet który doprowadził do jednego z najbardziej niespodziewanych mistrzostw w Ekstraklasie, czyli Gerard Badia i Jorge Felix. Ofensywy duo Hiszpanów poprowadziło w sezonie 2018/2019 Piasta Gliwice do jedynego mistrzostwa w historii klubu. Zapisali się tym samym na kartach historii jako legendy. Obaj są w topowej 5 piłkarzy z największą ilością występów w Ekstraklasie historii śląskiej drużyny. Gerard ma tych występów 196, Felix — 184, ale on może jeszcze poprawić ten wynik, gdyż ma jeszcze rok kontraktu.

Hiszpania to także kraj, który dał nam aż 5 królów strzelców Ekstraklasy. Jest to najwyższy wynik zagranicznych reprezentacji w naszej lidze. Najlepszymi strzelcami byli kolejno: Carlitos (24 bramki, 2017/2018), Igor Angulo (24 bramki, 2018/2019), Ivi Lopez (20 bramek, 2021/2022), Marc Gual (15 bramek, 2022/2023) i Erik Exposito (19 bramek, 2023/2024). Wśród nich jest dwóch mistrzów Ekstraklasy (Carlitos i Ivi Lopez). Jednak najlepszą karierę w lidze zrobił zawodnik bez trofeum, czyli Igor Angulo. W 106 meczach strzelił 63 gole i jest 5. najskuteczniejszym obcokrajowcem ligi.

Pisząc o wybitnych hiszpańskich armatach nie można zapomnieć oczywiście o Angelu Rodado. Hiszpan w Ekstraklasie co prawda zagra dopiero w lipcu, ale w barwach Wisły Kraków siał popłoch już w 1. Lidze gdzie trzy sezony z rzędu zostawał królem strzelców, strzelając łącznie 73 bramki na zapleczu Ekstraklasy.

Przelotna historia Urugwajczyków

W grupie H Urugwaj na papierze jest drugą najmocniejszą drużyną. Tak samo, jeśli chodzi o udział nacji z tego grona w Ekstraklasie. Przez krajowe podwórka przewinęło się zaledwie 7 Urugwajczyków, ale jedynie jeden z nich rozegrał minimum 50 meczów. Mowa o Nico Vareli, który w latach 2017-2019 zagrał 53 mecze ligowe w Wiśle Płock. Największą karierę po Ekstraklasie ma szansę zrobić zawodnik, który od naszej ligi się odbił, czyli Rodrigo Zalazar. Skrzydłowy, który w Koronie zagrał zaledwie 3 mecze, dziś jest w kadrze Urugwaju na mundialu. A już w przyszłym sezonie będzie reprezentował barwy Sportingu Lizbona.

Radomsko-wyspiarska koneksja

Republika Zielonego Przylądka to jak na ten moment rewelacja mundialu. W Ekstraklasie jej piłkarze nie byli już tak rewelacyjni. Do tej pory w najwyższej polskiej lidze zagrało 6 Kabowerdeńczyków, z czego aż 4 grało w Radomiaku. Najwięcej meczów z nich (63) rozegrał Lisandro Semedo, który w latach 2022-2024 reprezentował Zielonych, a dziś jest zawodnikiem Wieczystej, więc w przyszłym sezonie wróci do Ekstraklasy. W najwyższej lidze w nadchodzących rozgrywkach zagra prawdopodobnie też Vasco Lopes, który w zeszłym sezonie był podstawowym skrzydłowym w egzotycznym składzie klubu z Radomia.

Arabia bez Ekstraklasowej historii

Grupa H to też Arabia Saudyjska która nie doczekała się jeszcze swoich reprezentantów w Ekstraklasie. Transfery w tym przypadku działały tylko w jedną stronę, i to Polacy reprezentowali bogate arabskie kluby (m.in. Adrian Mierzejewski czy Grzegorz Krychowiak). Kto wie, może w przyszłości to bogate polskie odpowiedniki będą wabić do siebie piłkarzy z Półwyspu Arabskiego

Podsumowanie

Ekstraklasę w grupie H możemy podsumować w łatwy sposób: H jak Hiszpania. Kraj w Półwyspu Iberyjskiego to w ostatnich latach najmocniejsza zagraniczna nacja w naszej lidze ze świetnym Jesusem Imazem na czele. Oprócz tego królowie strzelców, a także zasłużeni piłkarze, jak Inaki Astiz czy Gerard Badia i Jorge Felix. Urugwaj na tle Hiszpanii wypada po prostu blado, tak samo jak Republika Zielonego Przylądka. Ale kto wie, może te różnice zmniejszą się jeszcze w następnych latach?

Artykuł Mundialowy pojedynek Ekstraklasy — Grupa H pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Benelux(us)

Bo tak można nazwać jednego z Belgów, którego przygoda z Ekstraklasą była dość krótka, ale jakże treściwa i jakościowa. Mowa o Vadisie Odjidji-Ofoe, który przywdziewał barwy Legii Warszawa w sezonie 2016/2017 — pamiętnym przede wszystkim ze względu na udział stołecznego klubu w Lidze Mistrzów. Belg był absolutną gwiazdą Ekstraklasy: w 31 meczach zdobył 4 bramki i zanotował 11 asyst. Wraz z Miroslavem Radoviciem, Nemanją Nikoliciem, czu Guilherem tworzył być może najsilniejszą jedenastkę Wojskowych w XXI wieku. Jak to drzewiej w polskiej lidze bywało, gwiazda równie szybko zabłysnęła, co opuściła nasz kraj. Transfer do Olympiakosu Pireus za 2,5 miliona euro pozwolił napełnić kieszeń Legii, która postanowiła spożytkować zarobione pieniądze na Armando „Ferrari” Sadiku, czy Cristiana Pasquato… Interes życia.

Pomimo statusu legendy, to nie Ofoe jest Belgiem z największą liczbą rozegranych meczów w Ekstraklasie. W tej klasyfikacji króluje, w dalszym ciągu aktywny gracz Korony Kielce, Martin Remacle. Niedawne przedłużenie kontraktu przez tego środkowego pomocnika może sugerować, że nadal będzie kluczową postacią kieleckiej drużyny, która tym razem celuje w coś więcej niż środek tabeli. Remacle rozegrał w Koronie 94 mecze w ramach Ekstraklasy. Do polskiego klubu przeniósł się w 2023 roku za zaledwie 20 tysięcy euro z rumuńskiego Botosani. Za półdarmo Kielczanie zyskali gwarancję solidności na lata.

Między Ofoe, a Remacle’a wcisnął się jeszcze Herve Matthys. Belg przeniósł się zimą 2025 roku z rodzimego Beerschot VA do Motoru Lublin, którego jest podstawowym stoperem aż do dziś. W lubelskim rozegrał 37 meczów w Ekstraklasie, jednak jego przyszłość jest niepewna. Stoperowi za niespełna tydzień wygasa kontrakt, a nowa umowa nie została na razie przedstawiona. Argumentem za pozostaniem w Polsce, choć niekoniecznie w Lublinie jest jego nowa partnerka — znana polska aktorka, z którą Matthys być może wiąże również swoją przyszłość.

W sumie, w Ekstraklasie pojawiło się 7 Belgów. Dwóch reprezentowało Wartę Poznań (Milan Corryn oraz Mohamed Mezghrani), jeden sprawdzał się w Miedzi Legnica (Mehdi Lehaire). Przypisany do Jagiellonii Białystok, choć aktualnie występujący głównie w rezerwach Dumy Podlasia jest też Youssuf Sylla.

Perskie trio wkrótce zaktualizowane

Do tej pory, na boiskach Ekstraklasy mieliśmy okazję oglądać trzech Irańczyków. Tym z największą ilością meczów jest oczywiście Ali Gholizdadeh — absolutna gwiazda ligi i odpowiednik legendy pokroju Ofoe dla kibiców Lecha Poznań. Do Kolejorza dołączył w listopadzie 2023 roku, jednak do tej pory zdołał rozegrać „zaledwie” 62 mecze w Ekstraklasie. Powód? Niekończące się kontuzje… gdyby nie aktualny uraz, Gholizadeh z pewnością przebywałby teraz w Ameryce Północnej na mistrzostwach świata. W sumie, podczas pobytu w Poznaniu problemy zdrowotne eliminowały go na łącznie pięć miesięcy (choć z pewnością należy dodać kilka dodatkowych ze względu na aktualną kontuzję). Niemniej jednak, to piłkarz wybitnie przerastający umiejętnościami, techniką oraz zmysłem boiskowym naszą ligę. Oby więcej takich przedstawicieli Persów! Tego lata do irańskiej kolonii w Lechu dołącza Allahyar Sayyadmanesh, który również ma zadatki na gwiazdę Ekstraklasy.

25 meczów dla Śląska Wrocław w latach 2018-2019 rozegrał Farshad Ahmadzadeh. Ten ofensywny gracz całą karierę spędził w rodzimej lidze. Oprócz krótkiego, jednosezonowego epizodu we Wrocławiu. Kampania napastnika w Polsce była jednak średnio udana. Miał problemy z regularną grą, co odbiło się na jego skuteczności. W Ekstraklasie zdobył zaledwie jednego gola przeciwko Zagłębiu Sosnowiec. Latem 2019 roku wrócił do ojczyzny, gdzie gra do dziś.

Ciekawym przypadkiem jest Yadegar Rostami, który jako jedyny Irańczyk pojawiał się w barwach dwóch różnych klubów na boiskach Ekstraklasy. Nie ma to jednak zbyt dużego znaczenia, bo w Pogoni Szczecin zameldował się dwukrotnie. Tyle samo meczów w polskiej lidze rozegrał w ŁKS-ie Łódź. Pers ma jednak całkiem solidne podstawy — spędził kilka lat w rezerwach Portowców, a transfer zimą 2025 roku do rodzimego Fajr Sepasi sprawił, iż w końcu zaczął zaliczać stosunkowo dużo minut. To perspektywiczny, 22-letni zawodnik, dla którego Polska była z pewnością jedynie pierwszym przystankiem w karierze.

Samotny jak oaza na Saharze

Tylko jeden Egipcjanin miał szansę zagrać w Ekstraklasie — Ahmed Ghanem Soltan, który dołączył do Legii Warszawa w 2005 roku, w wieku zaledwie 19 lat. Wychowanek kairskiego Zamalek polskiej ligi nie zwojował — rozegrał jedynie 2 spotkania. Co ciekawe, tak skromny dorobek pozwolił mu sięgnąć z Wojskowymi po mistrzostwo Polski w sezonie 2005/2006. Dwa lata później zdobył Puchar Egiptu z Zamalek, co było jego drugim i zarazem ostatnim trofeum w karierze. Po odejściu z Legii latem 2006 roku, pozostałą część swojej przygody z futbolem związał wyłącznie z Egiptem.

Trójka z kraju kiwi

Alex Paulsen jest ostatnim i zarazem najbardziej doświadczonym nowozelandzkim piłkarzem w Ekstraklasie. Młody golkiper Lechii Gdańsk ma na koncie 24 mecze w naszej lidze, jednak często był wymieniany w gronie najgorszych bramkarzy rozgrywek. Przeciętna dyspozycja oraz spadek Gdańszczan do 1. Ligi nie przeszkodził w powołaniu Nowozelandczyka do kadry narodowej na tegoroczne mistrzostwa świata (w reprezentacji zgromadził w sumie 8 meczów). Najprawdopodobniej nie będzie jednak kontynuował kariery na drugim poziomie rozgrywkowym, gdyż wraz z końcem sezonu opuścił struktury Lechii.

Paulsen był ostatnim z Nowozelandczyków na polskiej ziemi, jednak pionierem w tej kategorii okazuje się Aaran Lines, który zadebiutował w Ekstraklasie w marcu 2003 roku! Co prawda reprezentował Ruch Chorzów i Arkę Gdynia, jednak tylko w tym pierwszym miał okazję pojawić się na boisku w najwyższej klasie rozgrywkowej. Lines dołączył do śląskiej drużyny już jako 36-latek z doświadczeniem 31 meczów w reprezentacji. Rozegrał jedynie 12 meczów w Ekstraklasie, po czym dokończył karierę w klubach MLS, niższych ligach niemieckich oraz w australijskim Richmond SC.

Pioniera i „nowego” rozdziela jedynie Themistoklis Tzimopoulos, który rozegrał 18 meczów dla Korony Kielce w sezonie 2019/2020. Pomocnik z greckimi korzeniami wraz z Kielczanami spadł z elity, ale postanowił kontynuować przygodę w Polsce jeszcze przez jeden sezon w 1. Lidze. Był już jednak wiekowym zawodnikiem, którego kariera powoli chyliła się ku końcowi. Reprezentował swój kraj 14-krotnie w latach 2015-2017. W 2024 roku zakończył karierę w rodzinnym greckim mieście Kozani.

Skromnie, ale konkretnie

Państwa grupy G tegorocznego mundialu dały nam okazję do oglądania futbolu na najwyższym ekstraklasowym poziomie. Z pewnością Odjidja-Ofoe, czy Ali Gholizadeh wpisują się w annałach najbardziej pozytywnych historii Ekstraklasy. Spośród tych czterech zespołów najlepiej wypada Belgia, która oprócz legendarnego gracza Legii może pochwalić się obecnością Matthysa, czy Remacle’a. Iran skromnie, choć Gholizadeh, kolokwialnie pisząc, robi robotę za trzech. Jest też marna, jednoosobowa reprezentacja Egiptu oraz bardzo miernie wyglądające trio z Nowej Zelandii.

Artykuł Mundialowy pojedynek Ekstraklasy — Grupa G pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Gracze z Królestwa Niderlandów

Aż 22 Holendrów mogliśmy oglądać w XXI wieku w Ekstraklasie. W poprzednim sezonie mieliśmy dwóch przedstawicieli w naszej lidze. Dłużej grającym z nich jest Bradly van Hoeven. Skrzydłowy łącznie rozegrał aż 41 meczów na polskich boiskach. Drugim z nich był Jesse Bosch. Przeszedł on z Willem II do GKS Katowice. Ma tylko 11 występów w barwach GieKSy, gdyż w lutym doznał kontuzji miednicy, która wykluczyła go z gry aż do końca sezonu. Aktualnie gra w pierwszej lidze katarskiej.

Z najbardziej pamiętnych zawodników tego kraju należy wspomnieć o byłym napastniku Cracovii, którym jest Pelle van Amersfoort. Piłkarz wystąpił aż w 95 meczach Ekstraklasy i w swoim bilansie zapisał 22 bramki i 8 asyst (wg portalu Flashscore). Największą przewagą tego Holendra był wzrost. Mierzy aż 193 centymetry, co tworzy z niego spore zagrożenie przy dośrodkowaniach. Potrafił też odcisnąć swoje piętno w meczach o stawkę, gdzie w derbach Krakowa zdobył wyrównującą bramkę w 84. minucie spotkania.

Jeszcze dwóch piłkarzy przebiło barierę 50 spotkań w Ekstraklasie. Pierwszym z nich był Mickey van der Hart. Bramkarz reprezentował barwy Lecha Poznań w 65 meczach i łącznie zachował 25 czystych kont w naszej rodzimej lidze. Drugim był stoper Bert Esselink, który dla Stali Mielec zagrał 54 mecze w Ekstraklasie. Odszedł, gdy Stal spadła z Ekstraklasy, a obecnie gra w lidze szkockiej.

Mamy też dwóch zawodników, którzy występowali w meczach reprezentacji Holandii i grali w naszej lidze. Pierwszym z nich był Kew Jaliens, który w 2006 roku zadebiutował w kadrze i wystąpił łącznie w 10 spotkaniach dla swojego kraju. Zagrał nawet na mistrzostwach świata w 2006 roku. W Ekstraklasie miał okazję zaprezentować się w barwach Wisły Kraków, gdzie w sezonie 2010/2011 zdobył wraz z zespołem mistrzostwo Polski. Łącznie miał 46 występów, ale ostatecznie w 2013 roku przeszedł do australijskiego Newcastle. Dwa lata później zakończył karierę piłkarską.

Drugim graczem był Collins John. W kadrze zadebiutował w 2004 roku i łącznie zaliczył w niej dwa występy. Do Polski zawitał dziewięć lat później, przechodząc do Piasta Gliwice. Jego statystyki nie robią jednak najlepszego wrażenia, gdyż dostał tylko 15 minut na boisku w dwóch meczach. Po tym epizodzie klub rozwiązał z nim kontrakt i piłkarz stał się wolnym zawodnikiem. Cztery lata temu zawiesił korki na kołku.

Nie każdy z Królestwa Niderlandów przedzierał się do topki, ale paru piłkarzy wyrobiło sobie rangę solidnych zawodników. Wielu z nich miało jednak problemy, by poradzić sobie w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce.

Reprezentanci Kraju Kwitnącej Wiśni

19 zawodników z Japonii miało okazję poznać naszą ligę. Najwięcej osób zapewne pamięta Ryoyę Morishitę. Sympatyczny skrzydłowy występował aż w 48 meczach Ekstraklasy w barwach Legii Warszawa i wyrobił sobie rangę bardzo solidnego ligowca. Opuścił jednak Łazienkowską za 2 miliony euro i kontynuuje swoją karierę w drugoligowym Blackburn, gdzie dalej prezentuje sporą jakość na boisku. W tym sezonie również mamy kolejnego Japończyka i jest nim Yuki Kobayashi z Jagiellonii Białystok. Do tej pory spędził 1040 minut na boisku i dołożył jedną bramkę w meczu z Rakowem Częstochowa.

Są jednak zawodnicy z większą liczbą meczów w Ekstraklasie. Okrągłe 115 spotkań w tych rozgrywkach zaliczył Takafumi Akahoshi. Pomocnik był długo związany z Pogonią Szczecin. Grał w niej jeszcze przed awansem do najwyższej klasy rozgrywkowej i pomógł zespołowi ugruntować się na najwyższym szczeblu. Może pochwalić się 14 bramkami i 20 asystami przez cały swój pobyt. Szczególnie poprawił te statystyki w sezonie 2013/2014, w którym zdobył 7 bramek i dołożył 13 asyst. Odszedł z Pogoni w 2017 roku do tajlandzkiego Ratchaburi FC. Dopiero osiem lat później zakończył swoją karierę.

Poza nim jeszcze czterech piłkarzy przebiło barierę 50 meczów. Pierwszy z nich to Koki Hinokio, który dotychczas rozegrał aż 85 spotkań w Ekstraklasie. Występował w barwach Zagłębia Lubin i Stali Mielec, z którą w sezonie 2024/2025 spadł (wraz z Bertem). Napisałem wcześniej „dotychczas”, bo pomocnik dalej gra na polskich boiskach w barwach ŁKS-u. Mimo że jest obecnie w niższej lidze, to niewykluczone, że będzie miał jeszcze okazję sprawdzić się w czołówce. Drugim z nich był Takuya Murayama, który miał okazję grać w Pogoni Szczecin z Takafumim. Odszedł z Dumy Pomorza w 2016 roku do Ratchaburi FC. Bardzo możliwe, że to on zachęcił swojego kolegę z drużyny Takafumiego do przejścia tam rok później. Trzeci to Takuto Oshima z okrągłą liczbą 60 występów w naszej lidze, a ostatnim graczem z tej kategorii jest Ryota Morioka.

Natomiast mieliśmy aż czterech zawodników, którzy również zagrali w kadrze Japonii. O dwóch z nich już wspomniałem. Morishita może pochwalić się trzema spotkaniami w kadrze oraz jedną bramką w meczu przeciwko Indonezji. Morioka miał pięć meczów w seniorskiej kadrze. Kolejnym z reprezentantów jest Kanji Okunuki, który zagrał tylko w meczu towarzyskim z Tajlandią. Natomiast ostatnim i najciekawszym zawodnikiem w tym zestawieniu jest Daisuke Matsui. Ma on aż 31 występów dla seniorskiej kadry Japonii. Pomocnik zawitał do Polski w 2013 roku i przez pół roku grał w Lechii Gdańsk. Imponował swoją techniką i doświadczeniem, ale musiał odejść z zespołu już zimą, gdyż żona spodziewała się dziecka, a nie chciała zostać w Europie. Matsui był piłkarzem, który w swoim CV miał chociażby grę na mistrzostwach świata w 2010 roku, na których nawet dołożył asystę. Był to piłkarz z „wyższej półki”.

Gracze z tego kraju są raczej wspominani jako pozytywne wzmocnienia. Zazwyczaj wyróżniali się techniką i byli w stanie szybko rozkochać w sobie polskich kibiców. Na mundialu ta reprezentacja również radzi sobie ponadprzeciętnie i ciekawi nas, jak daleko zajdzie w tym turnieju.

Tunezyjska czwórka

Trzech na czterech piłkarzy z tego kraju miało przyjemność grać w Widzewie Łódź. Żaden z nich nie przebił bariery 50 meczów. Blisko był Hachem Abbes mający 44 spotkania w barwach RTS-u. Do klubu dołączył w 2011 roku i szybko stał się graczem wyjściowej jedenastki. Odszedł do swojej rodzimej ligi w 2014 roku, ale podczas tego okresu nie był jedynym graczem z tego kraju. Poza nim w Ekstraklasie grał też Mohamed Amine Hadj Saïd. Był to jednak okazjonalny epizod, gdyż miał tylko cztery mecze w Piaście Gliwice oraz 167 minut gry.

Ciekawszymi przypadkami są dwaj dawni koledzy z szatni Hachema, którzy mieli nawet okazję, by zadebiutować w barwach swojej reprezentacji. Jednym z nich był boczny obrońca Souheil Ben Radhia. Grał w Łodzi od sezonu 2009/2010. Klub wtedy występował na zapleczu Ekstraklasy. Potem miał okazję zagrać w 23 meczach w naszej lidze, ale często pauzował przez problemy zdrowotne oraz z czasem konflikty ze sztabem. Obrońca często przez swój trudny charakter tracił cenne minuty na boisku, ale w 2008 roku dostał okazję, by zadebiutować w kadrze Tunezji i przez całą swoją karierę trzykrotnie wystąpił w drużynie narodowej.

Ostatnim z tej listy piłkarzem jest Mehdi Ben Dhifallah. Napastnik przyszedł do Widzewa w lutym 2012 roku i miał udane wejście. W dziewięciu meczach zdobył cztery bramki i wydawał się solidną opcją, by zostać wyjściową dziewiątką w klubie. Natomiast w sezonie 2012/2013 zdobył już tylko dwie bramki, w tym jedną z karnego, co spowodowało, że opuścił Widzew po tamtych rozgrywkach. Swój debiut w kadrze zaliczył w 2008 roku i zagrał aż 10 meczów na poziomie międzynarodowym. Nie dołożył jednak żadnej bramki, co może być rozczarowującym bilansem dla napastnika.

Tych zawodników głównie zapamiętamy z Widzewa Łódź, w barwach którego w sezonie 2011/2012 cała trójka spotkała się na boisku w meczu u siebie przeciwko Lechowi Poznań. Tylko wtedy wszyscy ci zawodnicy byli razem na boisku. Jednak poza tą sytuacją raczej żaden z nich nie zapisał się w historii Ekstraklasy. Może w przyszłości zobaczymy nowych zawodników z tego kraju.

Gracze ze Szwecji

Na sezon 2025/2026 było zarejestrowanych 10 Szwedów w polskich klubach. Natomiast przez cały XXI wiek mieliśmy do czynienia z 31 piłkarzami tej narodowości. Jest to największa liczba ze wszystkich narodów z dzisiejszego zestawienia i sporo z nich miało okazję grać na poziomie międzynarodowym.

Najpopularniejszy jest oczywiście Mikael Ishak, który ma również najwięcej występów ze wszystkich Szwedów. Aż 166 spotkań w barwach Lecha Poznań, w których może pochwalić się 89 bramkami oraz 24 asystami w swoim ligowym bilansie. Sam napastnik przyczynił się do zdobycia trzech mistrzostw Polski i kibice widzą w nim żywą legendę klubu.

Poza nim jeszcze dwóch zawodników było w stanie przebić barierę 100 meczów w naszej lidze. Jednym z nich był kolega z drużyny Mikaela, Jesper Karlström. Pomocnik w swoim dorobku może też pochwalić się dwukrotnym triumfem w Ekstraklasie. Jego jakość zapewniła mu transfer do Udinese, w którym jest regularnym piłkarzem wyjściowej jedenastki. Ostatnim piłkarzem z „setką” na koncie jest Linus Wahlqvist, który do dzisiaj gra w Pogoni Szczecin, więc możliwe, że poprawi jeszcze ten wynik. Blisko tego osiągnięcia był też Gustav Berggren, ale zabrakło mu 17 występów. Niedawno pomocnik przeszedł do New York Red Bulls, ale tam dostaje znacznie mniej minut niż w Polsce.

Z reprezentantów mamy dziewięciu piłkarzy, którzy grali w barwach narodowych Szwecji. W tym gronie znajdują się wyżej wymienieni: Ishak, Wahlqvist, Berggren oraz Karlström. Dawny pomocnik z Lecha jako jedyny stąd załapał się nawet na grę w tegorocznym mundialu, gdzie jest zawodnikiem wyjściowego składu. Poza nimi do tego grona można wpisać Mattiasa Johanssona, który w ośmiu meczach z reprezentacją dołożył jedną bramkę. Reszta z tej kategorii to znowu dawni piłkarze Lecha Poznań. Filip Dagerstål, Nicklas Barkroth oraz Elias Andersson, który pomimo tylko jednego występu może pochwalić się debiutancką bramką z rzutu wolnego.

W dalszym ciągu mamy wielu utalentowanych Szwedów w naszej Ekstraklasie. Patrik Wålemark, który z buta wszedł w naszą ligę i tylko kontuzje stopują jego dalszy rozwój. Leo Bengtsson również daje z siebie sporo na boisku i pozostaje czekać jak będzie prezentował się w przyszłym sezonie. Wykraczając poza Poznań mamy też takich graczy jak Marcus Haglind-Sangré czy Gustav Henriksson. Piłkarze z tego kraju potrafią wykazać się sporą jakością na boisku.

Podsumowanie

Szwedzi pewnie wygrywają tę grupę. Mają najliczniejszą grupę zawodników z Ekstraklasy oraz ich osiągnięcia są znacznie większe w porównaniu z resztą. Szczególnie ten naród czuje się dobrze w Poznaniu, z którego pochodzą najciekawsi piłkarze. Pozostaje nam czekać w przyszłości na nowych reprezentantów chociażby z Tunezji, czy Japonii.

Artykuł Mundialowy pojedynek Ekstraklasy — Grupa F  pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Podolski i spółka

Zdecydowanie największą niemiecką gwiazdą polskich boisk jest Lukas Podolski. W lipcu 2021 roku trafił do Górnika Zabrze, spełniając tym samym obietnicę złożoną kilka lat wcześniej. Wielokrotnie podkreślał, że chciałby zakończyć karierę w swoim ulubionym klubie z dzieciństwa. W Ekstraklasie zanotował 125 występów, strzelił 23 bramki i asystował 21 razy. Obecność takiego zawodnika w polskiej lidze była czymś wyjątkowym, ze względu na osiągnięcia Podolskiego. Wraz z reprezentacją Niemiec pojechał trzy razy na mistrzostwa wiata i za każdym razem wracał z medalem. W 2006 i 2010 roku Niemcy zajęli trzecie miejsce, pokonując odpowiednio Portugalię i Urugwaj. Największy sukces to zwycięstwo na mundialu w Brazylii w 2014 roku. Podolski łącznie reprezentował Niemcy aż 130 razy, strzelając tym samym 49 goli.

Poza Podolskim na boiskach Ekstraklasy w XXI wieku występ zanotowało 45 Niemców. Przedstawimy zawodników z największą ilością występów na polskim terenie. Michael Gardawski zajmuje drugie miejsce tuż za Podolskim. Do Ekstraklasy trafił w roku 2017, zamieniając Hansę Rostock na Koronę Kielce. Następnie trafił do Cracovii, w której spędził dwa sezony. W drużynie Pasów rozegrał zaledwie 5 spotkań, a jego przygoda z Ekstraklasą zakończyła się w 2021 roku po transferze do greckiego PAS Giannina. Łącznie, w 80 spotkaniach w Polsce strzelił jedną bramkę i asystował czterokrotnie. W reprezentacji Niemiec U-17 wystąpił zaledwie trzy razy.

Na najniższym stopniu podium pod względem występów znajduje się Adam Cichon. Niemiec polskiego pochodzenia zaczynał w 1.FC Köln. Nie zdołał się jednak przebić do pierwszego zespołu. W 2003 roku trafił do Widzewa Łódź, dla którego wystąpił w 30 meczach. Po dwóch latach spędzonych w Łodzi przeniósł się do Polonii Warszawa. Jego bilans w Ekstraklasie to 77 meczów, 8 bramek i 4 asysty. Choć nie osiągnął statusu gwiazdy, przez kilka sezonów był istotną postacią dla klubów grających w polskiej lidze.

W sezonie 2025/2026 w Ekstraklasie występowało pięciu Niemców. Najwięcej meczów rozegrał zawodnik Arki Gdynia — Sebastian Kerk. W 33 spotkaniach trafił do siatki czterokrotnie. Następni zawodnicy to: Gabriel Isik i Morgan Faßbender z zespołu Bruk-Bet Termalica Nieciecza oraz Lukas Podolski i Roberto Massimo z Górnika Zabrze.

Ekwadorski duet

W przeciwieństwie do Niemiec, związki Ekwadorczyków z Ekstraklasą są ograniczone. W całej ligowej historii wystąpiło ich zaledwie dwóch. Nie byli to jednak zawodnicy drugoplanowi. John Yeboah rozpoczynał swoje zmagania w młodzieżowych drużynach Wolfsburga. Do Śląska Wrocław trafił latem 2022 roku z Willem II Tilburg. Pierwszy sezon Ekwadorczyka w Polsce był jego najlepszym na boiskach Ekstraklasy. Ligowy dorobek zakończył z 10 trafieniami i 2 asystami. Między innymi dzięki jego dobrej formie Śląsk utrzymał się w lidze. Po zawodnika zgłosił się Raków Częstochowa, który zapłacił 1,5 miliona euro. Epizod w Częstochowie nie był dla niego tak udany, jak we Wrocławiu. Liczby pozostawiały wiele do życzenia, ponieważ zdobył zaledwie 3 bramki i 5 asyst. Yeboah rozegrał w Ekstraklasie 2 sezony, zaliczając łącznie 62 spotkania. W 2024 trafił do Venezii, z którą w tym roku awansował do Serie A. W reprezentacji Ekwadoru rozegrał 24 spotkania i otrzymał powołanie na tegoroczne Mistrzostwa Świata.

Drugim Ekwadorczykiem, który kiedykolwiek grał w Ekstraklasie, jest Joel Valencia. Został kupiony przez Piast Gliwice w 2017 roku. Pierwszy sezon na polskich boiskach zakończył z trzema bramkami w 25 występach. Prawdziwa magia Ekwadorczyka objawiła się w sezonie 2018/2019. Valencia był jednym z najlepszych piłkarzy w lidze. Opuścił zaledwie jeden mecz i odegrał kluczową rolę w zdobyciu Mistrzostwa Polski. Fenomenalna forma zapewniła mu transfer do lepszego zespołu. Po Valencię zgłosiło się Brentford, które zapłaciło 2 miliony euro. Przygoda w Anglii okazała się rozczarowaniem. Ekwadorczyk miał problem z przebiciem się do pierwszego składu. W 2020 roku został wypożyczony do Legii Warszawa, tym samym powrócił do Ekstraklasy. Liczył na odbudowę w lidze, którą świetnie zna. W swoim ostatnim sezonie na najwyższym szczeblu rozgrywkowym w Polsce zagrał zaledwie 8 razy. Legia wygrała mistrzostwo Polski, jednak wpływ Valencii nie był zasadniczy. W reprezentacji Ekwadoru U-17 wystąpił trzykrotnie.

Iworyjczycy na polskich boiskach

Aż siedmiu przedstawicieli Wybrzeża Kości Słoniowej grało w Ekstraklasie. Co ciekawe, dwóch z nich zdobyło mistrza. Pierwszy z nich to Yannick Agnero, występujący w Lechu Poznań. Napastnik urodził się w 2003 roku, a do Kolejorza trafił na początku ubiegłego sezonu. Rozegrał 27 spotkań, jednak w głównej mierze wchodził z ławki rezerwowych. W lidze trafił do siatki trzy razy, dołożył po jednej bramce w Lidze Konferencji i Pucharze Polski.

Lech Poznań w swojej kadrze w przeszłości posiadał kolejnego zawodnika z WKS. Adriel Ba Loua przychodził w 2021, zmieniając Pilzno na stolicę Wielkopolski. Iworyjczyk dwukrotnie zdobył mistrzostwo Polski w sezonach 2021/2022 i 2024/2025. Ba Loua jednak nie spełnił oczekiwań, które pokładali w nim kibice. Przechodził za 1,2 mln euro, co przebiło ówczesny rekord transferowy Kolejorza. Z drużyny odszedł podczas zimowego okienka w 2025 roku. Zmienił barwy na SM Caen. We Francji zagrał zaledwie 6 spotkań, notując jedną asystę. Obecnie jest piłkarzem drużyny FK Qabala, która zapewniła sobie utrzymanie w azerskiej ekstraklasie poprzez baraże. Ba Loua zaliczył 3 występy w barwach narodowych Wybrzeża Kości Słoniowej do lat 20.

Z obecnych iworyjskich piłkarzy Ekstraklasy warto wyróżnić Zié Outtara’e. Obrońca rozegrał solidny sezon w Radomiaku Radom. W ciągu dwóch sezonów wystąpił w 60 meczach, zaliczając pięć asyst i sześć bramek. Outtara zadebiutował w kadrze U-23 w 2019 roku. Brał również udział w Igrzyskach Olimpijskich 2020, które zostały rozegrane w 2021 ze względu na pandemię.

Minionego sezonu do udanych na pewno nie zaliczy Allasane Sidibe, który wraz z Arką Gdynia spadł do Betclic 1. Ligi. Do Żółto-Niebieskich trafił w 2024 roku z Atalanty Bergamo, której jest wychowankiem. Sezon 2025/2026 był jego pierwszą stycznością z Ekstraklasą. W 21 występach nie udało mu się zaliczyć udziału przy żadnej bramce.

Żeby poznać sylwetkę pozostałych piłkarzy z WKS, trzeba cofnąć się o kilka lat. Pierwszym Iworyjczykiem w historii Ekstraklasy był Moustapha Ouedraogo. Do Pogoni Szczecin przyszedł w 2013 roku jako wolny zawodnik. Jego poprzednim zespołem była Al Hamra ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. W Ekstraklasie zagrał wyłącznie 15 spotkań, a po sezonie odszedł do tunezyjskiego CA Bizertin.

Rok po debiucie Ouedraogo do Korony Kielce przyszedł Boliguiba Outtara. On również nie zachwycał na polskich boiskach i podobnie jak poprzednik, odszedł po roku do innego klubu. Ostatni Iworyjczyk na liście to Souleymane Koné. Rozpoczął grę w Ekstraklasie w 2021 roku. Rozegrał w Wiśle Kraków zaledwie 7 meczów i odszedł po sześciu miesiącach.

Piłkarze z Karaibów

Obecność Curaçao na mistrzostwach świata jest wielkim zaskoczeniem. To pierwszy raz, gdy piłkarze z tej narodowości pojawili się na tak ogromnej imprezie. Ich obecność w Ekstraklasie również może zaskakiwać, ponieważ trzech zawodników z karaibskiego kraju, wystąpiło na polskich boiskach. Premierowym zawodnikiem był Gino Van Kessel, który został wypożyczony ze Slavii Praga do Lechii Gdańsk w 2017 roku. Dla ekipy z Trójmiasta zagrał tylko trzykrotnie, notując jedną asystę. Przygoda z Polską zakończyła się na dobre, ponieważ Van Kessel wrócił do Czech. W reprezentacji zagrał łącznie 26 razy, wpisując się na listę strzelców ośmiokrotnie. Wraz z Curaçao próbował zakwalifikować się na mundial w 2018 roku, natomiast na ich drodze stanął Salwador, który zwyciężył w trzeciej rundzie kwalifikacji CONCACAF. Ostatni mecz w barwach narodowych rozegrał w 2022 roku przeciwko Indonezji.

Historia zatoczyła koło w 2023, ponieważ do Ekstraklasy kolejny raz został wypożyczony piłkarz z Curaçao. Anthony van den Hurk to zawodnik z przeszłością w młodzieżowych zespołach PSV Eindhoven. Większość kariery spędził w Holandii, a jego droga z polską ligą, przecięła się w sezonie 2022/2023. Do Górnika Zabrze przyszedł zaledwie na cztery miesiące. Nie odgrywał kluczowej roli w tureckim Caykurze Rizespor, więc klub zdecydował się go wypożyczyć. Ekstraklasy nie podbił, a w sześciu spotkaniach strzelił zaledwie jedną bramkę. Den Hurk w drużynach młodzieżowych reprezentował Holandię, ale nigdy nie przebił się do dorosłej kadry Oranje. W seniorskiej reprezentacji Curaçao zagrał 7 razy i nie był głównym wyborem selekcjonera.

Ostatni zawodnik ma zdecydowanie większe doświadczenie na polskich boiskach. Jurich Carolina trafił do Polski w roku 2020. Zamienił NAC Breda na Stomil Olsztyn. W drużynie z Warmii i Mazur rozegrał 41 spotkań, po czym przeniósł się do wyżej notowanej Miedzi Legnica. W pierwszym sezonie wraz z nowym zespołem awansował do Ekstraklasy. Z Miedzią spędził tam zaledwie jeden rok, ponieważ nie zdołali się utrzymać. Na najwyższym szczeblu rozgrywkowym zagrał 23 mecze. Z Legnicy odszedł w 2024 roku i obecnie występuje w FK Borac Banja Luka. W barwach narodowych wystąpił 15 razy, strzelając jedną bramkę.

Podsumowanie

Patrząc na historię występów zawodników z Grupy E w Ekstraklasie, trudno nie odnieść wrażenia, że zdecydowanie dominują Niemcy. To właśnie za tego kraju pochodzi największa liczba piłkarzy, którzy występowali na polskich boiskach. Ewidentnym liderem jest Lukas Podolski. Przychodził jako gwiazda, która zrobiła ogromną karierę. Nie oznacza to jednak, że pozostałe reprezentacje nie mają się czym pochwalić. Zarówno Ekwador, Wybrzeże Kości Słoniowej i Curaçao zapisały się w historii Ekstraklasy. Mimo tego, że ich przedstawicieli było znacznie mniej, wielu z nich pozostawiło po sobie dobre wspomnienia wśród kibiców.

Artykuł Mundialowy pojedynek Ekstraklasy — Grupa E pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Tuzin po amerykańsku

12 zawodników z USA meldowało się na boiskach Ekstraklasy w XXI wieku. W tym gronie znaleźli się mało istotni gracze, których liczba występów w polskiej lidze zamknęła się na wartości jednocyfrowej. W ostatnich latach zdarzało się, iż Amerykanie posiadali regularnie pojawiających się przedstawicieli, jednak ogólnie rzecz biorąc dorobek żadnego z nich nie imponuje.

Aż 33-krotnie w barwach Lechii Gdańsk w Ekstraklasie pojawiał się Kenny Saief. Na Pomorzu przebywał od lutego 2020 roku do końca czerwca 2021 roku. Był to zawodnik z dorobkiem w dwóch seniorskich reprezentacjach narodowych. W marcu 2016 roku zadebiutował w barwach Izraela, aby nieco ponad rok później wystąpić w koszulce USA. Żadna z przygód nie trwała jednak długo — Saief rozegrał 2 mecze dla drużyny z Bliskiego Wschodu oraz 4 mecze dla Jankesów. W Lechii, pomimo stosunkowo długiego pobytu brakowało skuteczności. W 33 meczach dla Gdańska jako ofensywny zawodnik zdobył tylko 1 bramkę.

Saiefa najprawdopodobniej już w przyszłym sezonie wyprzedzi Leon Flach. Gracz Jagiellonii Białystok ma kontrakt z Dumą Podlasia do końca czerwca 2027 roku, a przy 33 spotkaniach w Ekstraklasie wystarczy, że na boisku pojawi się raz, aby rekord pobić. Amerykanin dołączył do Jagi na początku 2025 roku i niemal natychmiast stał się podstawowym graczem swojej drużyny. Z biegiem czasu tracił grunt pod nogami, a jego pozycja w klubie osłabła. Przyczyniła się do tego również niedawna kontuzja kolana. Nie zmienia to faktu, iż być może jest to najsolidniejszy przedstawiciel USA w historii naszej ligi.

W dalszym ciągu aktywnym w Ekstraklasie graczem jest Kahveh Zahiroleslam. Amerykanin z irańskimi korzeniami został sprowadzony zeszłego lata do Cracovii, jednak okazał się całkiem sporym rozczarowaniem. Gromadził pojedyncze minuty jako rezerwowy napastnik Pasów (23 mecze w sezonie 2025/2026), ale w samej Ekstraklasie zdobył jedynie 3 bramki. Przez pewien czas, jego forma była na tyle chwiejna, iż został odesłany do rezerw zespołu. Rozczarowanie, które może w najbliższym czasie udać się na wypożyczenie…

Pozostałych Amerykanów w polskiej lidze możemy traktować jedynie jako egzotyczną ciekawostkę. Poza wyżej wymienioną trójką, więcej niż 20 meczów w Ekstraklasie rozegrał były ofensywny gracz Korony Kielce Danny Trejo. Reszta może być traktowana jako rozczarowujący eksperyment. Ian Hoffmann, AZ Jackson, czy Neil Hlavaty to tylko niektóre z tych przykładów. Nie poradzili sobie również: 58-krotny reprezentant USA Kellyn Acosta (chociaż w dalszym ciągu ma szansę udowodnić swoją wartość w Pogoni Szczecin) oraz Aron Johannsson, który dla kadry narodowej przed transferem do Lecha Poznań rozegrał 19 meczów.

Kangury także skromnie…

Australia również nie może pochwalić się wybitnymi przedstawicielami w Ekstraklasie. Najwięcej meczów w naszej lidze ma Jacob Burns. 11-krotny reprezentant występował w Wiśle Kraków w latach 2006-2008. Tyle samo spotkań ma na koncie Labinot Haliti. Ten zawodnik grał w latach 2008-2009 w barwach ŁKS-u Łódź. On z kolei nie miał szansy reprezentować seniorskiej drużyny Australii na arenie międzynarodowej.

Najnowsze dzieje przynoszą jednak bardzo perspektywicznego zawodnika. Deni Jurić to 28-letni napastnik Wisły Płock, który dzięki dobrym występom w sezonie 2025/2026 zdołał zadebiutować w narodowej kadrze w marcu 2026 roku. Niestety, póki co skończyło się na dwóch meczach towarzyskich, jednak gracz z chorwackimi korzeniami pokazał, iż gra w średniaku polskiej ligi może przynieść powołanie do jednej z najlepszych ekip federacji azjatyckiej. Jurić dołączył do Nafciarzy we wrześniu 2025 roku i rozegrał w Ekstraklasie 19 spotkań, podczas których zdobył 5 bramek.

Do 2019 roku Wisłę Płock reprezentował również Jake McGing. Wówczas 25-letni obrońca rozegrał jedynie 12 meczów dla Nafciarzy. Taką samą ilość spotkań zanotował Louis D’Arrigo dla Lechii Gdańsk w latach 2023-2025. Większy udział miał jednak podczas sezonu, gdy Gdańszczanie awansowali do Ekstraklasy w sezonie 2023/2024. W samej najwyższej klasie rozgrywkowej pojawił się na boisku tylko 12 razy…

Dwóch australijskich zawodników zanotowało mniej niż 10 meczów w Ekstraklasie. Byli to: Jordan Courtney-Perkins z przerwami w latach 2021-2023 (Warta Poznań i Raków Częstochowa) oraz Michael Thwaite w latach 2006-2008 (Wisła Kraków). Ten drugi to również 13-krotny reprezentant Kangurów. Obaj jednak w Polsce praktycznie nie zaistnieli.

Turecka ofensywa

W XXI wieku mieliśmy okazję oglądać pięciu Turków. Każdy z nich był graczem ofensywnym, a w Polsce najbardziej wyróżnił się chyba Ilkay Durmus. Przede wszystkim rozegrał 58 meczów w Ekstraklasie w barwach Lechii Gdańsk (2021-2023). Grał wówczas bardzo regularnie, sporadycznie strzelając gole. We wrześniu 2023 roku opuścił Ekstraklasę, ale został w Polsce. Najpierw grał w barwach Górnika Łęczna, a od lipca 2024 roku jest podstawowym zawodnikiem Polonii Warszawa. To także młodzieżowy reprezentant zarówno Turcji, jak i Niemiec.

Z kolei Burak Ince miał przyjemność przywdziewać barwy Śląska Wrocław w latach 2023-2025. Wówczas, był również reprezentantem U-21 swojego kraju. Do Polski trafił z niemieckiej Arminii Bielefeld za darmo początkowo jako element rezerw Śląska. W pierwszej drużynie zadebiutował w lipcu 2023 roku i grał raczej rzadziej niż częściej. 36 meczów nie oddaje realnie małej liczby minut, jaką zanotował w Ekstraklasie. Po spadku Wrocławian do Betclic 1. Ligi odszedł do ligi saudyjskiej, w której ponownie odnalazł dobrą formę.

21 meczów w polskiej lidze rozegrał Enis Destan. „Dziewiątka” młodzieżowej reprezentacji Turcji występowała w Warcie Poznań w sezonie 2022/2023. Młody talent nie odnalazł się jednak w Ekstraklasie, gdzie w 21 meczach zdobył zaledwie 1 gola. W 2023 roku wrócił z wypożyczenia do Trabzonsporu i już w następnym sezonie w barwach tureckiego klubu zdobył 9 bramek w Super Lig. Wielkopolska drużyna była więc krótkim i eksperymentalnym przystankiem dla tego zawodnika.

Poza tą trójką, w Ekstraklasie mieliśmy przyjemność 14 razy oglądać Sinana Bakisa w barwach Górnika Zabrze. Środkowy napastnik spędził na Śląsku cały sezon 2024/2025 na wypożyczeniu z Realu Saragossy. Przygoda była całkiem nieudana, gdyż Turek nie zdołał strzelić nawet jednej bramki.

Podobnie jak Nadir Ciftci, który udał się na półroczne wypożyczenie z Celticu Glasgow do Pogoni Szczecin w rundzie wiosennej sezonu 2016/2017. 8 meczów w Ekstraklasie i 0 goli to bilans absolutnie do zapomnienia. Co ciekawe, 34-latek do dzisiaj reprezentował barwy aż 18 różnych klubów! Tylko trzykrotnie udało mu się strzelić dwucyfrową liczbę bramek w lidze (w barwach szkockiego Dundee United oraz tureckiego Genclerbirligi). Szału nie ma.

Paragwajski rodzynek

Tylko jeden zawodnik z tego kraju miał okazję zadebiutować w Ekstraklasie. Był nim Jorge Salinas, który zadebiutował w barwach Legii Warszawa w sierpniu 2012 roku. Zaledwie 20-letni zawodnik profesjonalną karierę rozpoczął w rodzimym Libertad. Następnie udał się za szalone 5 tysięcy euro do słowackiego Trencina, a w lipcu 2012 za dwukrotność tej kwoty przeniósł się do stołecznego klubu. Łącznie rozegrał dla Wojskowych 13 meczów, jednak już w kwietniu 2013 roku rozwiązał umowę z warszawskim zespołem. Paragwajski rodzynek nie zawojował Ekstraklasy…

Mało imponujące reprezentacje

Podsumowując, można śmiało stwierdzić, iż żaden z krajów grupy D nie miał godnego reprezentanta w polskiej lidze. Jedynym piłkarzem z całkiem pokaźnym dorobkiem jest Ilkay Durmus z Turcji. Również pojedynczy Amerykanie oraz inni przedstawiciele Anatolii rozgrywali pełne, reguralne sezony w Ekstraklasie, jednak naprawdę solidnych graczy możemy policzyć na palcach jednej ręki.

Artykuł Mundialowy pojedynek Ekstraklasy — Grupa D pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.