Odejścia 

Motorowcy dokonali licznych roszad w składzie w tym okienku. Na części z nich byli w stanie uzyskać pewne profity. Najgłośniej mówi się o transferze Brighta Ede do Deportivo La Coruna. Motor zainkasował aż 6 mln euro z tej transakcji i na pewno jest zadowolony z takiego wzmocnienia budżetu klubowego. Również za kwotę 100 tysięcy euro kadrę opuścił Bartosz Wolski, który będzie występował w GKS-ie Katowice.

Sporo piłkarzy odeszło jako wolni agenci. Duża część z nich była regularnymi graczami pierwszego składu. Z defensywy klub pożegnał: Ivana Brkicia (Legia Warszawa), Pawła Stolarskiego (bez klubu), Filipa Wójcika (Ruch Chorzów) oraz Herve Matthysa (AIK Solna). W środku pola zespół stracił Sergi Sampera (Debrecen), Jakuba Łabojkę (Piast Gliwice), Mathieu Scaleta (Odra Opole), Kacpra Karaska (Radomiak Radom) oraz Arkadiusza Najemskiego (Warta Poznań). Natomiast w obszarze ofensywnym kadra zmniejszyła się o Renata Dadashova (bez klubu), Michała Króla (Wisła Płock) i Bradly’ego van Hoevena (Livingston). Jak można zauważyć, są to liczne odejścia, po których potrzebne są solidne transfery przychodzące.

Wzmocnienia  

Pomimo sporych strat, zarząd starał się szukać alternatyw za odchodzących piłkarzy i sprowadził paru interesujących graczy. Najgłośniejszym zawodnikiem jest Bartosz Bereszyński, który swoim doświadczeniem z pewnością wzmocni formację defensywną. Do obrony zakontraktowano jeszcze Mihaia Popę oraz młodego Artema Akatova.

Do środka boiska przyszli Mateusz Łęgowski oraz Yacine Bourhane. Dawny gracz Pogoni Szczecin wraca do Ekstraklasy i wraz z Bourhanem będzie dyrygować grą w pomocy. Obszar ofensywny także doczekał się paru nabytków. Ogłoszono transfer Francuza Makana Aiko. W przeszłości napastnik grał w Portugalii czy Holandii i wydaje się być ciekawym wzmocnieniem. Poza nim do klubu przyszedł Dominik Gregorski z Zagłębia Lubin. Młoda dziewiątka wykazywała spory potencjał na niższych szczeblach rozgrywkowych.

Dodatkowo, z wypożyczeń powrócili Kikis, Sebastian Koziej, Oskar Jeż i Kacper Szymanek. Fani wciąż oczekują kolejnych ruchów na rynku, ale trzeba uczciwie przyznać, że klub racjonalnie dokonuje zakupów i nie wybiera „pierwszej lepszej opcji”. Szerzej o tych transferach napisał nasz redaktor Adam (tutaj).

Zmiana trenera 

Niepewności dodaje fakt, że Motor pożegnał się z Mateuszem Stolarskim. Młody szkoleniowiec dołączył do sztabu w 2022 roku i dwa lata później przejął obowiązki po Gonçalo Feio, zostając głównym trenerem zespołu. W tym czasie udało mu się wprowadzić klub do Ekstraklasy i w debiutanckim sezonie zakończył rozgrywki na historycznym, siódmym miejscu. W jego miejsce przyszedł Mariusz Misiura, który wcześniej trenował zeszłorocznego beniaminka — Wisłę Płock.

Kibice byli załamani z powodu odejścia poprzedniego trenera. Stolarski miał wizję gry zespołu i fani uważali go za osobę na odpowiednim miejscu. Dodatkowo, ze sporą dezaprobatą spotkał się sposób pożegnania poprzedniego menedżera. Nie nagrano żadnego dłuższego filmiku, tylko zarząd opublikował post dedykowany jego odejściu, po czym wrzucono ogłoszenie nowego trenera. Ponadto, Misiura słynie z defensywnej taktyki, co jest dużym kontrastem do planów meczowych Stolarskiego. Sam gwiazdor Lublinian — Karol Czubak — krytykował w przeszłości styl gry jego poprzedniego zespołu.

„Umiemy grać w piłkę, a nie tylko posyłać lagi. Są tacy, którzy tylko grają lagi i bronią. Jak Wisła Płock.”

Tak napastnik powiedział do stopera Stefana Kapuadiego, który zapytał go, czy Motor to dobry klub (podczas meczu z Widzewem Łódź). Widzimy więc, że nowy trener nie zadowalał kibiców. Jednak jak to realnie wyglądało w meczach?

Solidne sparingi 

Pomimo tych wątpliwości, Motorowcy wygrali wszystkie mecze kontrolne. Łącznie zdobyli aż 11 bramek, a stracili tylko 3 gole. Pokonali Dinamo Bukareszt (3:1), Wartę Poznań (4:1), Polonię Warszawa (2:1) oraz Hapoel Jerusalem (2:0). Drużyna odniosła pewne zwycięstwa i prawdopodobnie lekko zaskoczyła swoich fanów. Wbrew sporym obawom o skupienie na grze defensywnej zespół wykazał się nieprzeciętną skutecznością w grze ofensywnej. Trener w podsumowaniu obozu dodał nawet, że liczył na większą liczbę czystych kont w tych spotkaniach.

Misiura dawał szansę młodszym zawodnikom, chociażby Paskalowi Meyerowi, który w poprzednim sezonie otrzymał tylko 217 minut na boisku. Polak odwdzięczył się trenerowi, strzelając dwie bramki w tych starciach, i może dostać większe szanse niż w ubiegłej kampanii ligowej. Sam szkoleniowiec nazwał go „największym wygranym okresu przygotowawczego”.

W tych pojedynkach Motor zaprezentował się bardzo pewnie, ale trzeba pamiętać, że wyniki w sparingach nie zawsze mają przełożenie na realną formę całej kadry. Pomimo tych rezultatów, Misiura eksperymentował ze składem i jego drużyna grała z zespołami o rożnej klasie. Kibice zastanawiają się przez to jak menedżer ostatecznie ułoży wyjściową jedenastkę.

Podsumowanie i potencjalny skład

Tak w mojej opinii cały skład poukłada nowy trener w starciu z Widzewem Łódź:

• Bramkarz – Mihai Popa

• Obrona – Filip Luberecki, Marek Bartos, Krystian Brzozowski, Bartosz Bereszyński

• Pomoc – Mbaye Ndiaye, Christopher Simon (Kikis), Ivo Rodrigues, Mateusz Łęgowski, Fabio Ronaldo

• Napastnik – Karol Czubak

Ci zawodnicy najregularniej dostawali szanse w sparingach. Ciężko określić, jaką formacją będzie chciał grać były szkoleniowiec Wisły Płock, więc sporo z tych typów może być przez to nietrafionych, ale na papierze ta jedenastka wygląda w miarę solidnie. Dużo zależy od dalszej polityki transferowej, ale uważam, że Motor z obecnym składem jest w stanie zagrać podobnie jak w poprzednim sezonie i utrzymać się w Ekstraklasie.

Menedżer podkreśla w podsumowaniu obozu przygotowawczego, że chce skupić się na organizacji całej taktyki oraz oczekuje jeszcze transferów do klubu. Jest jednak świadomy, że cała kadra będzie węższa w zestawieniu z poprzednim sezonem, co może budzić obawy kibiców. Pomimo pozytywnych wyników w okresie przygotowawczym zarząd z pewnością jest skupiony na rynku, by znaleźć kolejnych piłkarzy do drużyny Mariusza Misiury.

Ich pierwszy rywal — Widzew Łódź — może być dobrym sprawdzianem tego, jak realnie wygląda obecny potencjał całego klubu. Jaki wynik obstawiacie?

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — Motor Lublin pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Lech Poznań 3:1 Górnik Zabrze [GALERIA] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Gracze z Królestwa Niderlandów

Aż 22 Holendrów mogliśmy oglądać w XXI wieku w Ekstraklasie. W poprzednim sezonie mieliśmy dwóch przedstawicieli w naszej lidze. Dłużej grającym z nich jest Bradly van Hoeven. Skrzydłowy łącznie rozegrał aż 41 meczów na polskich boiskach. Drugim z nich był Jesse Bosch. Przeszedł on z Willem II do GKS Katowice. Ma tylko 11 występów w barwach GieKSy, gdyż w lutym doznał kontuzji miednicy, która wykluczyła go z gry aż do końca sezonu. Aktualnie gra w pierwszej lidze katarskiej.

Z najbardziej pamiętnych zawodników tego kraju należy wspomnieć o byłym napastniku Cracovii, którym jest Pelle van Amersfoort. Piłkarz wystąpił aż w 95 meczach Ekstraklasy i w swoim bilansie zapisał 22 bramki i 8 asyst (wg portalu Flashscore). Największą przewagą tego Holendra był wzrost. Mierzy aż 193 centymetry, co tworzy z niego spore zagrożenie przy dośrodkowaniach. Potrafił też odcisnąć swoje piętno w meczach o stawkę, gdzie w derbach Krakowa zdobył wyrównującą bramkę w 84. minucie spotkania.

Jeszcze dwóch piłkarzy przebiło barierę 50 spotkań w Ekstraklasie. Pierwszym z nich był Mickey van der Hart. Bramkarz reprezentował barwy Lecha Poznań w 65 meczach i łącznie zachował 25 czystych kont w naszej rodzimej lidze. Drugim był stoper Bert Esselink, który dla Stali Mielec zagrał 54 mecze w Ekstraklasie. Odszedł, gdy Stal spadła z Ekstraklasy, a obecnie gra w lidze szkockiej.

Mamy też dwóch zawodników, którzy występowali w meczach reprezentacji Holandii i grali w naszej lidze. Pierwszym z nich był Kew Jaliens, który w 2006 roku zadebiutował w kadrze i wystąpił łącznie w 10 spotkaniach dla swojego kraju. Zagrał nawet na mistrzostwach świata w 2006 roku. W Ekstraklasie miał okazję zaprezentować się w barwach Wisły Kraków, gdzie w sezonie 2010/2011 zdobył wraz z zespołem mistrzostwo Polski. Łącznie miał 46 występów, ale ostatecznie w 2013 roku przeszedł do australijskiego Newcastle. Dwa lata później zakończył karierę piłkarską.

Drugim graczem był Collins John. W kadrze zadebiutował w 2004 roku i łącznie zaliczył w niej dwa występy. Do Polski zawitał dziewięć lat później, przechodząc do Piasta Gliwice. Jego statystyki nie robią jednak najlepszego wrażenia, gdyż dostał tylko 15 minut na boisku w dwóch meczach. Po tym epizodzie klub rozwiązał z nim kontrakt i piłkarz stał się wolnym zawodnikiem. Cztery lata temu zawiesił korki na kołku.

Nie każdy z Królestwa Niderlandów przedzierał się do topki, ale paru piłkarzy wyrobiło sobie rangę solidnych zawodników. Wielu z nich miało jednak problemy, by poradzić sobie w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce.

Reprezentanci Kraju Kwitnącej Wiśni

19 zawodników z Japonii miało okazję poznać naszą ligę. Najwięcej osób zapewne pamięta Ryoyę Morishitę. Sympatyczny skrzydłowy występował aż w 48 meczach Ekstraklasy w barwach Legii Warszawa i wyrobił sobie rangę bardzo solidnego ligowca. Opuścił jednak Łazienkowską za 2 miliony euro i kontynuuje swoją karierę w drugoligowym Blackburn, gdzie dalej prezentuje sporą jakość na boisku. W tym sezonie również mamy kolejnego Japończyka i jest nim Yuki Kobayashi z Jagiellonii Białystok. Do tej pory spędził 1040 minut na boisku i dołożył jedną bramkę w meczu z Rakowem Częstochowa.

Są jednak zawodnicy z większą liczbą meczów w Ekstraklasie. Okrągłe 115 spotkań w tych rozgrywkach zaliczył Takafumi Akahoshi. Pomocnik był długo związany z Pogonią Szczecin. Grał w niej jeszcze przed awansem do najwyższej klasy rozgrywkowej i pomógł zespołowi ugruntować się na najwyższym szczeblu. Może pochwalić się 14 bramkami i 20 asystami przez cały swój pobyt. Szczególnie poprawił te statystyki w sezonie 2013/2014, w którym zdobył 7 bramek i dołożył 13 asyst. Odszedł z Pogoni w 2017 roku do tajlandzkiego Ratchaburi FC. Dopiero osiem lat później zakończył swoją karierę.

Poza nim jeszcze czterech piłkarzy przebiło barierę 50 meczów. Pierwszy z nich to Koki Hinokio, który dotychczas rozegrał aż 85 spotkań w Ekstraklasie. Występował w barwach Zagłębia Lubin i Stali Mielec, z którą w sezonie 2024/2025 spadł (wraz z Bertem). Napisałem wcześniej „dotychczas”, bo pomocnik dalej gra na polskich boiskach w barwach ŁKS-u. Mimo że jest obecnie w niższej lidze, to niewykluczone, że będzie miał jeszcze okazję sprawdzić się w czołówce. Drugim z nich był Takuya Murayama, który miał okazję grać w Pogoni Szczecin z Takafumim. Odszedł z Dumy Pomorza w 2016 roku do Ratchaburi FC. Bardzo możliwe, że to on zachęcił swojego kolegę z drużyny Takafumiego do przejścia tam rok później. Trzeci to Takuto Oshima z okrągłą liczbą 60 występów w naszej lidze, a ostatnim graczem z tej kategorii jest Ryota Morioka.

Natomiast mieliśmy aż czterech zawodników, którzy również zagrali w kadrze Japonii. O dwóch z nich już wspomniałem. Morishita może pochwalić się trzema spotkaniami w kadrze oraz jedną bramką w meczu przeciwko Indonezji. Morioka miał pięć meczów w seniorskiej kadrze. Kolejnym z reprezentantów jest Kanji Okunuki, który zagrał tylko w meczu towarzyskim z Tajlandią. Natomiast ostatnim i najciekawszym zawodnikiem w tym zestawieniu jest Daisuke Matsui. Ma on aż 31 występów dla seniorskiej kadry Japonii. Pomocnik zawitał do Polski w 2013 roku i przez pół roku grał w Lechii Gdańsk. Imponował swoją techniką i doświadczeniem, ale musiał odejść z zespołu już zimą, gdyż żona spodziewała się dziecka, a nie chciała zostać w Europie. Matsui był piłkarzem, który w swoim CV miał chociażby grę na mistrzostwach świata w 2010 roku, na których nawet dołożył asystę. Był to piłkarz z „wyższej półki”.

Gracze z tego kraju są raczej wspominani jako pozytywne wzmocnienia. Zazwyczaj wyróżniali się techniką i byli w stanie szybko rozkochać w sobie polskich kibiców. Na mundialu ta reprezentacja również radzi sobie ponadprzeciętnie i ciekawi nas, jak daleko zajdzie w tym turnieju.

Tunezyjska czwórka

Trzech na czterech piłkarzy z tego kraju miało przyjemność grać w Widzewie Łódź. Żaden z nich nie przebił bariery 50 meczów. Blisko był Hachem Abbes mający 44 spotkania w barwach RTS-u. Do klubu dołączył w 2011 roku i szybko stał się graczem wyjściowej jedenastki. Odszedł do swojej rodzimej ligi w 2014 roku, ale podczas tego okresu nie był jedynym graczem z tego kraju. Poza nim w Ekstraklasie grał też Mohamed Amine Hadj Saïd. Był to jednak okazjonalny epizod, gdyż miał tylko cztery mecze w Piaście Gliwice oraz 167 minut gry.

Ciekawszymi przypadkami są dwaj dawni koledzy z szatni Hachema, którzy mieli nawet okazję, by zadebiutować w barwach swojej reprezentacji. Jednym z nich był boczny obrońca Souheil Ben Radhia. Grał w Łodzi od sezonu 2009/2010. Klub wtedy występował na zapleczu Ekstraklasy. Potem miał okazję zagrać w 23 meczach w naszej lidze, ale często pauzował przez problemy zdrowotne oraz z czasem konflikty ze sztabem. Obrońca często przez swój trudny charakter tracił cenne minuty na boisku, ale w 2008 roku dostał okazję, by zadebiutować w kadrze Tunezji i przez całą swoją karierę trzykrotnie wystąpił w drużynie narodowej.

Ostatnim z tej listy piłkarzem jest Mehdi Ben Dhifallah. Napastnik przyszedł do Widzewa w lutym 2012 roku i miał udane wejście. W dziewięciu meczach zdobył cztery bramki i wydawał się solidną opcją, by zostać wyjściową dziewiątką w klubie. Natomiast w sezonie 2012/2013 zdobył już tylko dwie bramki, w tym jedną z karnego, co spowodowało, że opuścił Widzew po tamtych rozgrywkach. Swój debiut w kadrze zaliczył w 2008 roku i zagrał aż 10 meczów na poziomie międzynarodowym. Nie dołożył jednak żadnej bramki, co może być rozczarowującym bilansem dla napastnika.

Tych zawodników głównie zapamiętamy z Widzewa Łódź, w barwach którego w sezonie 2011/2012 cała trójka spotkała się na boisku w meczu u siebie przeciwko Lechowi Poznań. Tylko wtedy wszyscy ci zawodnicy byli razem na boisku. Jednak poza tą sytuacją raczej żaden z nich nie zapisał się w historii Ekstraklasy. Może w przyszłości zobaczymy nowych zawodników z tego kraju.

Gracze ze Szwecji

Na sezon 2025/2026 było zarejestrowanych 10 Szwedów w polskich klubach. Natomiast przez cały XXI wiek mieliśmy do czynienia z 31 piłkarzami tej narodowości. Jest to największa liczba ze wszystkich narodów z dzisiejszego zestawienia i sporo z nich miało okazję grać na poziomie międzynarodowym.

Najpopularniejszy jest oczywiście Mikael Ishak, który ma również najwięcej występów ze wszystkich Szwedów. Aż 166 spotkań w barwach Lecha Poznań, w których może pochwalić się 89 bramkami oraz 24 asystami w swoim ligowym bilansie. Sam napastnik przyczynił się do zdobycia trzech mistrzostw Polski i kibice widzą w nim żywą legendę klubu.

Poza nim jeszcze dwóch zawodników było w stanie przebić barierę 100 meczów w naszej lidze. Jednym z nich był kolega z drużyny Mikaela, Jesper Karlström. Pomocnik w swoim dorobku może też pochwalić się dwukrotnym triumfem w Ekstraklasie. Jego jakość zapewniła mu transfer do Udinese, w którym jest regularnym piłkarzem wyjściowej jedenastki. Ostatnim piłkarzem z „setką” na koncie jest Linus Wahlqvist, który do dzisiaj gra w Pogoni Szczecin, więc możliwe, że poprawi jeszcze ten wynik. Blisko tego osiągnięcia był też Gustav Berggren, ale zabrakło mu 17 występów. Niedawno pomocnik przeszedł do New York Red Bulls, ale tam dostaje znacznie mniej minut niż w Polsce.

Z reprezentantów mamy dziewięciu piłkarzy, którzy grali w barwach narodowych Szwecji. W tym gronie znajdują się wyżej wymienieni: Ishak, Wahlqvist, Berggren oraz Karlström. Dawny pomocnik z Lecha jako jedyny stąd załapał się nawet na grę w tegorocznym mundialu, gdzie jest zawodnikiem wyjściowego składu. Poza nimi do tego grona można wpisać Mattiasa Johanssona, który w ośmiu meczach z reprezentacją dołożył jedną bramkę. Reszta z tej kategorii to znowu dawni piłkarze Lecha Poznań. Filip Dagerstål, Nicklas Barkroth oraz Elias Andersson, który pomimo tylko jednego występu może pochwalić się debiutancką bramką z rzutu wolnego.

W dalszym ciągu mamy wielu utalentowanych Szwedów w naszej Ekstraklasie. Patrik Wålemark, który z buta wszedł w naszą ligę i tylko kontuzje stopują jego dalszy rozwój. Leo Bengtsson również daje z siebie sporo na boisku i pozostaje czekać jak będzie prezentował się w przyszłym sezonie. Wykraczając poza Poznań mamy też takich graczy jak Marcus Haglind-Sangré czy Gustav Henriksson. Piłkarze z tego kraju potrafią wykazać się sporą jakością na boisku.

Podsumowanie

Szwedzi pewnie wygrywają tę grupę. Mają najliczniejszą grupę zawodników z Ekstraklasy oraz ich osiągnięcia są znacznie większe w porównaniu z resztą. Szczególnie ten naród czuje się dobrze w Poznaniu, z którego pochodzą najciekawsi piłkarze. Pozostaje nam czekać w przyszłości na nowych reprezentantów chociażby z Tunezji, czy Japonii.

Artykuł Mundialowy pojedynek Ekstraklasy — Grupa F  pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Przed Ruchem

Skrzydłowy jeszcze długo przed przyjściem do Chorzowa miał okazję grać w drugiej najwyższej klasie rozgrywkowej. Wcześniej wyglądał na solidnego piłkarza w barwach GKS-u Katowice. Najciekawiej prezentował się w sezonie 2021/2022. Te zmagania zakończył z dorobkiem 7 bramek i 3 asyst. Zimą 2023 roku jego nieprzeciętna forma zagwarantowała mu transfer do Ekstraklasy.

Przychodził do Śląska z nadzieją na grę, ale spotkał się ze sporą konkurencją. Podczas całych dwóch sezonów skrzydłowy dostał niespełna 400 minut na boisku. Dlatego zdecydowano się wypożyczyć piłkarza do Głogowa. Tam miał możliwość regularnej gry, co zaowocowało lepszą formą. Podczas sezonu 2024/2025 zdobył 5 bramek i 3 asysty i szybko zapewnił sobie transfer do Chorzowa. W tym zespole pokazuje swoją najlepszą dotychczasową formę w karierze.

Świetna forma i pozycja piłkarza

Podczas sezonu 2025/2026, jak pisałem wyżej, zawodnik miał łącznie 19 punktów w klasyfikacji kanadyjskiej. Zaliczył udział w 1/3 bramek zdobytych przez Ruch. Najlepszy swój występ zanotował przeciwko Stali Rzeszów, gdzie skompletował hat-tricka i dołożył jedną asystę. Były zawodnik Śląska Wrocław z pewnością liczył na walkę w barażach, ale w ostatnim meczu sezonu cała drużyna zagrała poniżej swoich możliwości.

Szwedzik jest interesującym typem zawodnika. Jest to piłkarz, który odnajdzie się w każdej ofensywnej roli na boisku. Zazwyczaj gra na lewym skrzydle, ale często trener wystawiał go również po drugiej stronie boiska. Czasem też był w stanie zagrać jako napastnik, gdyż na tej pozycji grał w czasach juniorskich. W jednym z wywiadów piłkarz stwierdził, że woli występować na flance niż na szpicy. Tę uniwersalność czuć również w grze na boisku.

Główne atuty Szwedzika

Wychowanek Miedzi Legnica słynie ze swojej szybkości, co jest niemalże kluczowe dla graczy na jego pozycji. Dyrektor sportowy Ruchu — Tomasz Foszmańczyk — tak mówił o jego możliwościach motorycznych:

“Spełnia wymagania, jakich oczekujemy – cechuje go szybkość, intensywność i konkrety w polu karnym przekładające się na liczby.”

Poza tymi zaletami Szwedzik ma skuteczny drybling. Często jednym zwodem jest w stanie przełożyć dwóch rywali i dograć do kolegi z zespołu (tak jak w meczu z Odrą Opole). Dodatkowo ma solidne warunki fizyczne, mierzy aż 185 centymetrów i wraz z solidną posturą, tworzy się skrzydłowy, który nie boi się pojedynków bark w bark. Ten wzrost jest również ważnym parametrem, gdy przypomnimy sobie o jego przeszłości na pozycji numer dziewięć. Parę razy 24-latek wchodził w pole karne i wygrywał pojedynki w powietrzu, dając w taki sposób kolejne bramki drużynie.

Te wszystkie atuty składają się na to, że jest piłkarzem groźnym dla rywala z paru stron. Potrafi tworzyć przewagę na flance, ale również jest w stanie wykorzystać swój instynkt strzelecki w polu karnym. Taki gracz byłby przydatny w każdej formacji ofensywnej. Pytanie jednak, jakie kluby byłyby obecnie zainteresowane jego usługami.

Obecna sytuacja na rynku

Ruch na pewno znowu będzie walczył o awans do Ekstraklasy, ale czy te ambicje utrzymają Szwedzika w Chorzowie? Trzeba pamiętać, że obecnie jest w całkiem korzystnym dla siebie momencie kariery. Jest już widziany jako piłkarz z doświadczeniem, a jednocześnie kończy dopiero 25 lat w tym roku. W samej pierwszej lidze rozegrał już 101 meczów, więc z pewnością nowy kierunek by go zainteresował.

Jeśli spojrzymy na obecne plotki transferowe, to nie znajdziemy jednak żadnych konkretów. Tylko Łukasz Gikiewicz dwa tygodnie temu poruszył ten temat w programie „1. Liga styl życia”:

“Szwedzik ma oferty z Czech, ofertę z Ukrainy, nie chcą tam jechać z agentem.”

Prawdopodobnie skrzydłowy czeka na jakiś klub z Polski. Na uwadze trzeba mieć, że niedawno narodziła mu się córka i wszelkie przeprowadzki za granicę raczej odpadają z gry. Bez wątpienia zawodnik dysponuje już sporym doświadczeniem i umiejętnościami, ale potencjalni kupcy z Ekstraklasy na pewno będą mieli w pamięci jego poprzedni, trudny epizod na tym poziomie rozgrywkowym. Warto też się zastanowić, czy dla samego Szwedzika natychmiastowe odejście przyniesie oczekiwane korzyści?

Czy powinien zostać?

To nie jest takie proste pytanie. Łatwo powiedzieć, że pozostanie w Chorzowie mu posłuży, skrzydłowy ma już za sobą sporo meczów w 1. Lidze. Zapewne chciałby jak najszybciej znowu sprawdzić się w Ekstraklasie. Zostając w Chorzowie, nie ma również pewności, że klub powalczy o awans lub o baraże. Pod względem umiejętności Szwedzik mógłby poradzić sobie w najwyższej klasie rozgrywkowej.

Warto też przypomnieć, że obecna pozycja piłkarza w Ruchu jest bardzo komfortowa. Został on wyróżniony jako piłkarz roku 2025 Ruchu Chorzów. W jego kontrakcie istnieje możliwość przedłużenia do czerwca 2028. Jego uniwersalność i świetna forma tworzą z niego naturalnego lidera formacji ofensywnej. Podobnie przez długi czas wyglądała sytuacja Karola Czubaka.

Napastnik rozegrał ponad 140 meczów w 1. Lidze i został najlepszym strzelcem w historii Arki Gdyni. Pomimo nieudanego epizodu w Belgii, Czubak miał okazję zagrać w Ekstraklasie i widzimy z jakim skutkiem. Strzelił aż 18 bramek i zajął drugie miejsce w klasyfikacji króla strzelców. W meczu towarzyskim Polska kontra Nigeria udało mu się nawet zaliczyć reprezentacyjny debiut. Jest to dobry przykład, że nie warto śpieszyć się z odejściem.

Potencjalna przyszłość Polaka

Teraz nie ma konkretnych kierunków, które mogłyby zainteresować młodego piłkarza. Pomimo jego nieprzeciętnej formy ciężko określić, jaki klub może o niego powalczyć latem. Moim zdaniem najlepszym rozwiązaniem dla skrzydłowego będzie pozostanie w zespole Niebieskich. Jest to jego drugi sezon w 1. Lidze po epizodzie w Ekstraklasie. Szwedzikowi potrzebna jest regularność. Widać, że po sezonie w Chrobrym Głogów piłkarz rozwinął się i zaczął grać lepiej niż wcześniej. Z dobrą dyspozycją jest w stanie powalczyć z Ruchem o awans, co definitywnie jest głównym celem piłkarza, jak i samego klubu. Patryk Szwedzik to ciekawy piłkarz, na którego warto zwrócić uwagę w przyszłości, bo może zadziwić Ekstraklasę, jeśli dalej będzie rozwijał swój potencjał.

Artykuł Gdzie Patryk Szwedzik będzie grał w nowym sezonie? pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Podbeskidzie Bielsko-Biała 3:1 Sandecja Nowy Sącz [GALERIA ZDJĘĆ] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Polska 2:2 Nigeria [GALERIA ZDJĘĆ] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Przeszłość piłkarza

Mazur swoją karierę rozpoczynał na Ukrainie. Tam jednak nie został zbyt długo i z czasem zaczął często zmieniać kluby. Chwilę grał w Sf. Gheorghe, gdzie miał okazję dostać sporo czasu na boisku — aż 1300 minut. Następnie przeszedł do drugoligowego szwedzkiego klubu Umeå. Tam regularnie dostawał szanse, ale nie był jeszcze zawodnikiem wyjściowego zespołu. Najciekawszy jest jednak jego następny pracodawca, którym była Jagiellonia Białystok.

Sam piłkarz jednak raczej nie wspomina pozytywnie tego okresu. Na początku lutego ściągnął go Bogdan Zając, który dawał mu grać, ale… w 3. Lidze. Tam obrońca dostał 315 minut na boisku, natomiast miał okazję zadebiutować również w Ekstraklasie. W końcówce sezonu, tymczasowy trener Rafał Grzyb dał mu tę okazję, gdyż zespół już o nic nie grał. Stoper nie wykazał się niczym fenomenalnym i nie został na dłużej w Białymstoku. Wrócił do drugiej klasy rozgrywkowej w Szwecji.

Dalsza kariera i powrót do Polski

W zespole Östersund w końcu dostał szansę bycia zawodnikiem wyjściowej jedenastki. Łącznie rozegrał tam aż 61 meczów, gdzie dołożył 4 bramki. Sam klub jednak nie był najlepszą perspektywą dla zawodnika. Nie był w stanie wywalczyć awansu do lepszej ligi oraz dodatkowo miał spore problemy finansowe.

W styczniu 2024 roku przeszedł do litewskiego Żalgirisu. Miał okazję znowu zagrać na najwyższym szczeblu rozgrywkowym w kraju i ten rok z nowym klubem z pewnością wspomina pozytywnie. Pomimo mniejszej liczby minut na murawie był wciąż ważnym zawodnikiem w, ale co ważniejsze udało mu się wygrać mistrzostwo Litwy. Był to jego pierwszy i dotychczas jedyny puchar mistrzowski, jakim może się pochwalić w swoim piłkarskim CV.

Ostatecznie, po zakończeniu sezonu zawodnik stał się wolnym agentem i wrócił do Polski, by grać w Chrobrym Głogów. Już w kwietniu 2025 roku mógł liczyć na grę w pierwszym składzie i szybko stał się filarem zespołu, co pokazał w następnym sezonie.

Sezon 2025/2026 w Chrobrym Głogów

To właśnie ten sezon pokazał najwięcej możliwości Ukraińca. W samej lidze zagrał wszystkie 33 mecze od początku do końca (2970 minut na boisku). Opuścił tylko jedno spotkanie, gdyż pauzował za kartki. Poza atutami defensywnymi stoper pokazał się na tle ofensywnym, zdobywając 9 bramek przez cały sezon. Miał najwięcej trafień spośród swoich wszystkich kolegów z zespołu. Te imponujące liczby z przodu w żadnym stopniu nie odbijały się jednak na jego podstawowych zadaniach.

Chrobry był wyjątkową drużyną w minionym sezonie, tylko Wisła Kraków straciła mniej bramek niż Głogowianie. Silna defensywa była kluczowa, ponieważ zespół wywalczył sobie miejsce w barażach do Ekstraklasy. Pomarańczowo-Czarni dostali się do finału, ale tam polegli w starciu z Wieczystą Kraków.

Mazur również odcisnął swoje piętno w barażach. W finałowym starciu zdobył bramkę i łącznie oddał aż 3 celne strzały na bramkę. Najbliżej był w 87. minucie, gdzie świetna interwencja Antoniego Mikułki uratowała Wieczystą przed dogrywką. Pomimo tej porażki to właśnie Ukrainiec, według portalu Sofascore, został najlepszym piłkarzem tamtego spotkania.

Profil zawodnika i jego miejsce w nowym zespole

Mazur już oficjalnie przeszedł do Miedzi Legnica, gdzie będzie również kluczowym elementem układanki. Jest to lewonożny stoper mierzący 190 centymetrów. Taki profil zawodnika budzi spory popyt na rynku piłkarskim. Ukrainiec swoją grę opierał na swoich warunkach fizycznych. Jest ogromnym zagrożeniem w polu karnym, bo poza wzrostem, ma również świetny wyskok. Często wychodził wysoko poza swoją pozycję, by pomóc swojej drużynie w zdobyciu bramki. Do tych warunków, stoper dokłada świetne wyprowadzenie piłki. Daje dużo przekątnych podań i potrafi rozszerzyć grę na skrzydłowych.

Trener Miedzi Janusz Niedźwiedź w taki sposób wypowiada się o nowym nabytku:

“W naszym systemie może występować jako centralny stoper, jak i półlewy środkowy obrońca. Ma znakomite warunki fizyczne. Bardzo dobrze wyprowadza piłkę, szuka progresywnych podań, co dla mnie jest dużą zaletą. W minionym sezonie tylko raz pauzował za żółte kartki, a poza tym grał wszystkie mecze od początku do końca. Myro jest pozytywnie nastawiony i otwarty, co pomaga w lepszej komunikacji.”

Miedzianka jest bardzo zadowolona z tego wzmocnienia. Piłkarz był widziany jako rewelacja 1. Ligi i z miejsca przychodzi jako lider defensywy. Warto spojrzeć na fakt, że drużyna Janusza Niedźwiedzia straciła najwięcej bramek w zestawieniu ze wszystkimi zespołami w top 10. Dlatego taki transfer w tym obszarze z pewnością napawa optymizmem. Dodatkowo sporym problemem w klubie były urazy piłkarzy defensywnych, natomiast Mazur słynie ze swojej regularności. Przez całą karierę miał tylko jeden uraz i jak pisałem wyżej, tylko raz w tym sezonie pauzował za kartki.

Klub szuka stabilizacji. Nie zależy im obecnie na bezpośrednim awansie w przyszłym sezonie. Właściciel Miedzi Legnica mówił w wywiadzie dla Kamila Warzochy, że zależy mu na budowaniu długofalowego projektu i sporą część budżetu przeznacza na wzmacnianie akademii. Jest to pozytywna wiadomość dla nowego zawodnika. Będzie miał okazję na regularne występy i Miedź może być dla niego perspektywiczną opcją na dalszy rozwój. Możliwe też, że po kolejnym regularnym sezonie w Betclic 1. Lidze, któryś z zespołów Ekstraklasy zainteresuje się jego usługami.

Czy to wypali?

Są spore podstawy, by twierdzić, że tak. Mazur będzie pełnił podobną rolę jak w Chrobrym w zespole, który ma większe perspektywy. Obecnie z dawnej drużyny Mazura odszedł także Szymon Bartlewicz, więc niedawny finalista baraży może spotkać się z problemami w przyszłym sezonie.

Z wypowiedzi trenera Janusza Niedźwiedzia widać, że ma plan na samego zawodnika i może w tym klubie pozostanie na dłużej. Jeśli dalej nie będą mu przeszkadzać urazy, to Miedzianka wchodzi w nowy sezon ze sporym wzmocnieniem w defensywie. A wy co sądzicie o tym ruchu?

Artykuł Czy Myroslav Mazur odnajdzie sie w Miedzi Legnica? pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Przeszłość zawodnika

Snajper przygodę z piłką rozpoczynał w zespole Iskry Pszczyny. Z biegiem lat trenował w szkółkach Ruchu Chorzów i Górnika Zabrze. Jednak na dłużej pozostał w akademii Legii Warszawa. Napastnik w barwach Wojskowych wykazywał ogromny talent! Dla młodzieżowego zespołu (U19) łącznie zdobył aż 26 bramek, ale już w Legii Warszawa II na listę strzelców wpisał się tylko czterokrotnie.

Najpierw przeszedł na wypożyczenie do Stali Stalowej Woli. Jednak ten epizod nie należał do udanych, gdyż na ponad 700 minut gry piłkarz zdobył tylko jedną bramkę i zanotował jedną asystę. Były to jego pierwsze występy w eWinner 2. Lidze. Pomimo tego, zawodnikiem zainteresowała się Stal Mielec, do której przeszedł jako wolny piłkarz przed sezonem 2020/2021.

Pierwsza konfrontacja z Ekstraklasą

Zjawiński stał przed sporą okazją w karierze. Miał gwarancję regularnych występów w związku z restrykcyjnymi przepisami wobec gry młodzieżowców. Na sezon 2020/2021 władze zarządziły, że w każdej drużynie musi być co najmniej jeden młody piłkarz na murawie. Status młodzieżowca przysługiwał każdemu polskiemu piłkarzowi, który miał maksymalnie 22 lata.

Pomimo korzystnych warunków, napastnik nie zaaklimatyzował się w nowych rozgrywkach. Łącznie dostał ponad 900 minut gry, ale strzelił tylko jedną bramkę (przeciwko Jagiellonii Białystok). Warto też odnotować jego pamiętny występ przeciwko Legii Warszawa. Gracze Stali zwyciężyli 3:2 z Wojskowymi, a wszystkie ich bramki padły po rzutach karnych, które wywalczył obecny zawodnik Polonii Warszawa.

Po tym sezonie piłkarz pożegnał się ze Stalą i przeszedł do Lechii Gdańsk. Początkowo gdańszczanie nie dawali mu zbyt wielu szans na murawie, stąd podjęli decyzję o wypożyczeniu go do Sandecji Nowy Sącz (grającej wtedy w Fortuna 1. Lidze). Ten ruch okazał się strzałem w dziesiątkę dla zawodnika i podczas rundy wiosennej poczuł znowu wiatr w żaglach. W 14 występach zdobył 9 bramek, w tym 5 z rzutów karnych. Jego udany okres szybko został zauważony przez Widzew Łódź. Tamtejszy beniaminek miał problem z młodzieżowcami, dlatego zdecydował się wypożyczyć go od gdańskich Lwów na sezon 2022/2023.

Gra w Widzewie Łódź i dalsze losy

Ten okres jednak również nie był najlepszy dla jego kariery. Spędził 700 minut na boisku. W tym czasie nie dołożył żadnej bramki ani asysty. Jedyne trafienie dla Czerwonej Armii odnotował w Pucharze Polski. Przegrał rywalizację o podstawowego młodzieżowca z Ernestem Terpiłowskim, który grał znacznie lepiej od piłkarza z Pszczyny. W ten sposób Zjawiński po raz kolejny nie dał sobie rady w Ekstraklasie. RTS nie skorzystał z opcji wykupu i snajper wrócił do Lechii Gdańsk.

Biało-Zieloni sezon 2022/2023 zakończyli w strefie spadkowej, stąd snajper znowu wrócił do niższej klasy rozgrywkowej. Następny sezon mógł zaliczyć do bardziej udanych. Zdobył 5 bramek i zaliczył jedną asystę oraz miał swój udział w szybkim powrocie Lechii Gdańsk do Ekstraklasy. Jednak sam napastnik dalej nie mógł być z siebie zadowolony. Z biegiem sezonu zaczął przegrywać rywalizację z Tomasem Bobczekiem. Słowak zdobył więcej bramek i to w nim trener widział podstawowego napastnika. Klub zdecydował się pożegnać z zawodnikiem, a ten przeniósł się do Polonii Warszawa, gdzie w końcu mógł liczyć na regularną grę.

Gra dla Czarnych Koszul

Transfer ten ożywił jego karierę piłkarską. W debiutanckim sezonie zdobył aż 23 bramki, co dało mu pierwszą nagrodę króla strzelców Betclic 1. Ligi (miał tyle samo bramek co Rodado). Snajper największą różnicę robił swoimi warunkami fizycznymi. Mierzy ponad 193 centymetry i sporo ze swoich trafień zawdzięcza precyzyjnym dośrodkowaniom.

Potrafi idealnie ustawić się w polu karnym i czekać na wrzutkę czy na piłkę odbitą przez bramkarza. Warto również wyróżnić jego pracowitość. Jest bardzo aktywny w pressingu i często zespół zdobywał bramki przez jego skuteczny nacisk. Dodatkowo, jak wspomniałem wyżej, 25-latek świetnie wykonuje rzuty karne. Przez całą swoją karierę do tego stałego fragmentu gry podchodził aż 27 razy i tylko 2 razy spudłował.

W tym sezonie pokazuje swoją regularność. Obecnie w swoim bilansie ma 19 trafień oraz 2 asysty i może będzie miał okazję go poprawić, jeśli jego zespół dotrze do baraży. Jednak napastnik ma umowę do końca czerwca i już od zimy dziennikarze spekulują o jego odejściu z Polonii.

Powrót do czasów młodości i możliwa konkurencja

Mówiło się o Koronie Kielce czy Cracovii. Bardzo długo zabiegała o niego Wisła Kraków, która widziała w nim idealnego konkurenta dla Ángela Rodado. Obecnie jednak w mediach głównie mówi się o powrocie do Legii Warszawa. Prawdopodobnie właśnie tam Zjawiński będzie grał w przyszłym sezonie.

Czeka go całkiem spora konkurencja. Legia od lat ma spory problem z pozycją napastnika. Wydano grube miliony w tym sektorze boiska. Pomimo tego, żaden piłkarz nie okazał się rozwiązaniem tego problemu. Mileta Rajović zdobył tylko 6 bramek. Jest to średni wynik, patrząc na jego cenę (3 miliony euro) oraz to, jak dużo szans otrzymywał na boisku (prawie 2300 minut). Antonio Čolak przez problemy zdrowotne również nie był najlepszym rozwiązaniem.

Największą konkurencją dla nowego zawodnika prawdopodobnie będzie Rafał Adamski. Piłkarz ten przyszedł zimą podczas bardzo kryzysowego momentu w Warszawie. Szybko okazał się sporym wzmocnieniem formacji ofensywnej. Na listę strzelców wpisywał się 4 razy, ale bez tych trafień Legia straciłaby aż 8 punktów w lidze. Jest to piłkarz o podobnym profilu do Zjawińskiego, dlatego będzie dla niego bezpośrednim rywalem do gry w pierwszym składzie.

Ostateczny werdykt

Trzeba jednak pamiętać, że Wojskowi z pewnością dokonają sporych roszad podczas letniego okienka transferowego. Nie można wykluczać dalszych ruchów na pozycji numer dziewięć, ale jest też szansa, że Legia pożegna się z którymś z obecnych snajperów.  

Czy jednak ta ponowna konfrontacja z Ekstraklasą będzie w końcu pozytywna dla 25-letniego zawodnika? Myślę, że są na to spore szanse. Pomimo wcześniejszych nieudanych epizodów wychowanka Iskry Pszczyny, teraz piłkarz nabrał sporo doświadczenia, bo w końcu miał okazję na regularną grę. To bardzo pomogło jego karierze i widać, że obecnie jest to inny napastnik.  

Główna krytyka, spadająca na Rajovicia była spowodowana jego zmarnowanymi okazjami. Skuteczniejszy Adamski szybko zyskał wielu sympatyków i niejednokrotnie ratował mecze Legii. Zjawiński jest bardzo podobnym typem zawodnika, dlatego ma potencjał, by również zabłysnąć w nowym środowisku. Pytanie jednak, czy będzie w stanie wygrać rywalizację z Adamskim. Czas pokaże.  

Artykuł Łukasz Zjawiński — czy jest gotowy na Ekstraklasę? pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Raków Częstochowa 4:4 (4:2)k GKS Katowice [GALERIA] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Pogoń Szczecin 1:0 Widzew Łódź [GALERIA] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.