Początki kariery

Sanchez to urodzony w Barcelonie Hiszpan, który już jako 8-latek pokazywał się na boiskach akademii Blaugrany. Kariery większej tam nie zrobił, a w latach 2011-2016 występował w niższych szczeblach rozgrywkowych swojego kraju. Nadzieję na rozwój kariery rosłego napastnika przyniósł transfer do Valencii w 2016 roku. Nie udało mu się jednak zadebiutować w drużynie z południa Hiszpanii, lecz zaliczył równo 100 meczach w jej rezerwach. Pobyt w zespole Nietoperzy trwał 2 lata (2016-2018). W sezonie 2017/2018 Hiszpan strzelił dla rezerw Valencii 10 goli w Segunda Division B. Był to jego jedyna kampania w karierze z dwucyfrowym dorobkiem ligowym. A przecież mówimy o niemalże 32-letnim napastniku! Po tym okresie zawodnik udał się za darmo do ligowego rywala drugiego składu Valencii — Numancii.

Całkiem porządnym dorobkiem mógł się jeszcze pochwalić pod koniec sezonu 2019/2020. Wówczas, zdobył 8 bramek w lidze, będąc wypożyczonym z Numancii do… rezerw Valencii! W międzyczasie był jeszcze wypożyczany do UD Ibizy. Nadążacie jeszcze za skomplikowaną biografią tego gracza?

Awans sportowy i szybka weryfikacja

W 2020 roku Sanchez został zauważony przez ekipę z LaLiga2 — Castellon. W miarę obiecujący sezon na wypożyczeniu w Valencii dawał nadzieję na zwyżkę formy wówczas 26-letniego Hiszpana. Zaplecze najwyższej klasy rozgrywkowej brutalnie zweryfikowało jego skuteczność. W 17 meczach rundy jesiennej 2020/2021 nie strzelił ani jednego gola. Decyzja o wypożyczeniu zawodnika na wiosnę do UCAM Murcia była więc całkowicie uzasadniona. Sanchez ponownie wylądował w niższej lidze.

W Segunda Division B nie powalił. W 14 meczach zdobył tylko 4 bramki. Castellon nie chciał przetrzymywać dłużej zawodnika w swoich strukturach. Sanchez odszedł za darmo 1 lipca 2021 roku do Albacete z wówczas trzeciego szczebla rozgrywkowego. Przez rok spędzony w regionie Kastylii-La Manchy strzelił 8 bramek w 39 meczach. Wynik poprawny, ale jak na klasę ligi zdecydowanie nieimponujący. Na początku lipca 2022 roku podjął radykalny krok w swojej karierze — pierwszy zagraniczny transfer.

Pierwsza przygoda w Polsce

Hiszpan dołączył do ówczesnego beniaminka sezonu 2021/2022 PKO BP Ekstraklasy — Widzewa Łódź. Niemal od razu stał się podstawowym napastnikiem RTS-u, strzelając 2 bramki w trzech pierwszych meczach nowego sezonu. Nie rozkręcił się w Łodzi zanadto, kończąc z bilansem 6 goli w sezonie. Rok później zdobył 2 trafienia więcej. Przygodę z Widzewem zamknął na 65 meczach, 19 golach i 10 asystach. Był to jego drugi najlepszy klubowy bilans po tym z rezerw Valencii. Latem 2024 roku zawodnik przykuł uwagę japońskiego klubu Sapporo, który wyłożył na Hiszpana pół miliona euro.

Raz na wozie, raz pod wozem. Tym razem wyprawa Sancheza na Daleki Wschód okazała się opłakana w skutkach. Półtora roku spędzonego na Hokkaido sprawiło, iż Hiszpan utracił nie tylko skuteczność, ale również rytm meczowy. Często nie łapał się nawet na ławkę rezerwowych, a mówimy o spadkowiczu tamtejszej ligi. W sumie, w 20 meczach zdołał strzelić zaledwie 2 bramki. W jednym z wywiadów dla tribalfootbal.com Jordi podkreślał odmienny styl gry Japończyków od Europejczyków, co mogło wpłynąć na jego konsternację u azjatyckiego pracodawcy. Pomimo tego, w styczniu 2026 roku szansę dała mu… Wisła Kraków!

Historia Najnowsza

W ekipie Mariusza Jopa Sanchez miał pełnić funkcję zmiennika czołowego strzelca — Angela Rodado. Los jednak chciał, iż jego rodak w kwietniu doznał bolesnej kontuzji, która wykluczyła go z gry do końca sezonu. Trzy tygodnie później Sanchez wpisał się na listę strzelców w meczu z Puszczą Niepołomice. Tym samym wywalczył miejsce w podstawowym składzie Białej Gwiazdy. W 11 meczach rundy wiosennej 2025/2026 strzelił 2 gole i zanotował 1 asystę. W dalszym ciągu szału nie było, a krakowscy kibice z niecierpliwością wyczekiwali powrotu Rodado.

Wraz z początkiem sezonu 2026/2027 stała się jednak rzecz całkowicie niespodziewana. Sanchez w dwóch pierwszych kolejkach Ekstraklasy zdobył jako jedyny piłkarz aż 3 bramki. Do tego, mimo powrotu Rodado, w dalszym ciągu wychodzi w podstawowym składzie na kluczowe mecze Wisły. Jeśli drugi z Hiszpanów wróci do pełni sił, mamy szansę oglądać najbardziej elektryzujące ofensywne duo w Ekstraklasie. Na razie, Sanchez udowodnił, iż potrafi świetnie odnajdywać się w klasycznych dla napastnika sytuacjach, na co mogłaby nie wskazywać jego przeszłość.

Wisła może odetchnąć z ulgą, gdyż przedłużenie z Hiszpanem kontraktu w czerwcu już zwróciło się z nawiązką. 31-latka z pewnością będziemy oglądali na polskich boiskach jeszcze co najmniej przez rok.

Artykuł Niespodziewany lider strzelców Ekstraklasy — Jordi Sanchez pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Lech jak Tbilisi

Roztrwonić trzybramkową z pierwszego meczu w II rundzie eliminacji europejskich pucharów potrafiły tylko dwie drużyny — Lech Poznań w Lidze Mistrzów oraz Dinamo Tbilisi w Lidze Konferencji. Liczba ta pokazuje skalę klęski Kolejorza, który ze świetnie zgranej drużyny, bawiącej się piłką na wyjeździe w Danii, stał się zbiorem przypadkowych najemników, którzy sprawiali wrażenie grania ze sobą po raz pierwszy. Do tego niewykorzystane sytuacje, których liczba niczym futbolówka po strzale Luisa Palmy drastycznie się podnosiła.

Za porażkę Lecha winić wypada chyba każdego. Od trenera Frederiksena, który zdecydowanie zbyt długo zwlekał z potrzebnymi zmianami, które bądź co bądź, w większości przypadków wprowadziły jakiś powiew świeżości. Yannickowi Agnero wiele brakuje do tego, aby stać się czołowym napastnikiem Ekstraklasy, jednak jego chęć do gry i podłączanie się do akcji drastycznie kontrastowały z nieudolnością Mikaela Ishaka. Ospały Szwed miał problem z najprostszym przyjęciem piłki, a zmieniony został dopiero w 88. minucie!

Środek pola Kolejorza był dziurawy niczym sito. Antoni Kozubal i Radosław Murawski nie pokazali absolutnie nic, co mogłoby przekonać postronnego kibica do sklasyfikowania ich w czołówce ligi. Z kolei po występie bramkarza — Mateusza Lisa — wielu kibiców z Poznania zatęskniło za wciąż obecnym Bartoszem Mrozkiem.

Paradoksalnie w strukturach Lecha najlepiej wypadła… środkowa linia defensywy. Wojciech Mońka niejednokrotnie ratował Lecha z licznych kłopotów, a Terry Yegbe pomimo kilku rozpaczliwych zagrań ofensywnych całkiem solidnie zabezpieczał pole karne. Gorzej prezentowała się prawa strona, na której zarówno Robert Gumny, jak i Joel Pereira kompletnie nie radzili sobie z szarżami młodego Emmery’ego. Ostatecznie, to ich stroną przeszły 3 z 4 akcji zakończonych bramką… Pozostaje liczyć na to, że porywisty wiatr na Wyspach Owczych nie przeszkodzi Lechowi w walce o Ligę Europy.

Oprócz umiejętności nie zabrakło niczego

Z kolei Górnik Zabrze paradoksalnie pokazał się z naprawdę dobrej strony w meczu przeciwko Fenerbahce. Pierwsze spotkanie obfitowało w ustawianie przysłowiowego autobusu i desperackie bronienie się przed akcjami graczy wicemistrza Turcji. Cel minimum raczej zrealizowano, gdyż zorganizowana gra w obronie, oparta na bardzo doświadczonych zawodnikach, przyniosła w miarę wymierny rezultat jak na klasę rywala.

Rewanż w Zabrzu przebiegał jeszcze pomyślniej. Górnik nie dość, że oddał 15 strzałów w kierunku bramki przeciwników, to jeszcze zanotował podobny współczynnik posiadania piłki do piłkarzy znad Bosforu. Owszem, zawodnicy Fenerbahce dochodzili do lepszych sytuacji, jednak śląski klub pokazał, iż delikatne zluzowanie szyków obronnych może prowadzić do znacznego ulepszenia w ataku całkiem niewielkim kosztem.

O ile statystyka goli oczekiwanych w tym meczu nie powala, o tyle Górnik udowodnił, że nie będzie drużyną, której jedynym celem jest zminimalizowanie strat i liczenie na błędy rywala. Podopiecznie Gasparika dali argumenty do tego, aby myśleć realnie optymistycznie w kontekście meczu z przeciętnym ostatnio Ferencvarosem. Zresztą to wymarzony cel, a sam awans do Ligi Konferencji byłby niemałym sukcesem dla Zabrzan.

Drużyna z charakterem

GKS Katowice pokazał wczoraj, iż jest zespołem niesamowicie zgranym, w którym panuje dobry duch drużyny. To chemia pomiędzy poszczególnymi zawodnikami oraz żywiołowy doping w katowickim kotle poniósł ich do zwycięstwa z Żiliną. Gieksa miała to, czego zabrakło Lechowi w rewanżowym meczu z Aarhus — mentalność ze stali pomimo wyboistej drogi na szczyt. Wyrównujący gol Słowaków nie wywołał wśród podopiecznych Rafała Góraka przysłowiowego doła. Wręcz przeciwnie — sprzedał im potężnego kopniaka, który zmotywował do skutecznego operowania zmianami personalnymi, a także do większej asekuracji piłki w ataku.

Rewanż z Żiliną sprawdził również skuteczność składu GKS-u. Górak nie pomylił się praktycznie z żadną zmianą w podstawowym składzie w porównaniu do pierwszego meczu. Znakomite spotkanie w środku pola rozegrał doświadczony Bartosz Wolski, który do spółki z młodym Łukasiakiem skutecznie rozgrywali piłkę, jednocześnie bardzo dobrze absorbując ataki rywali. Potrzebną rotacją była również ta dotycząca napastnika. Adam Zrelak nadal nie ma papierów na napastnika pokroju Ligi Konferencji, jednak swoją zawziętością, boiskowym sprytem i ogromną aktywnością zasłużył na pierwszy skład kosztem Ilji Szkurina.

Zresztą trzeba posypać głowy popiołem i przyznać, iż Białorusin zaliczył bardzo udane wejście na boisko w rewanżu ze Słowakami. Bezradny i nieaktywny w pierwszym meczu, dał gola przypieczętowującego awans Gieksy do III rundy. Napastnik idealny pod zmianę, który po prostu nie wypala w podstawowej jedenastce, ale daje argumenty z ławki.

Gra GKS-u mogła podobać się na tyle, iż można patrzeć optymistycznie na zbliżający się mecz z Hapoelem Tel-Aviv. Izraelczycy są klubem bardzo przeciętnym, który od dłuższego czasu nie podołał zakwalifikowaniu się do europejskich pucharów. Bardziej korzystnym rywalem byłby Łudogorec Razgrad (w przypadku pokonania Bułgarów, GKS byłby rozstawiony w IV rundzie), jednak obie drużyny pogrążone w kryzysie są przeciwnikami w zasięgu Katowiczan.

Częstochowska formalność

Raków zrobił to co musiał. Nic dodać, nic ująć. Częstochowianie rozgromili w dwumeczu maltańską Vallettę FC 7:1. W rewanżu na wyjeździe udowodnili, iż są zespołem skrojonym pod grę w Lidze Konferencji pomimo delikatnego kryzysu personalnego na środku ataku. Dawid Kroczek powoli organizuje struktury zespołu w sposób zrównoważony, korzystając zarówno ze sprawdzonych rozwiązań, jak i eksperymentując z nowymi twarzami w zespole.

Martwić może jedynie stracony gol w meczu u siebie, który jednak nie pogrzebał całkowicie mentalności Medalików. Na podopiecznych Kroczka czeka teraz szwedzkie Hammarby, które zawsze pozostaje stosunkowo tajemniczym (jak większość drużyn skandynawskich) zespołem. W dwumeczu wydarzyć się może praktycznie wszystko — w końcu Hammarby walczyło jak równy z równym z belgijskim Anderlechtem. Pokonanie Szwedów ostatecznie zweryfikuje gotowość Rakowa na grę w fazie ligowej Ligi Konferencji.

Artykuł Eliminacje do europejskich pucharów — krótkie wnioski pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Artykuł Wisła Kraków 2:1 GKS Katowice [GALERIA ZDJĘĆ] pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Chaotyczna zmiana szkoleniowca

Jeszcze 26 maja oficjalna strona internetowa Wisły informowała o pozostaniu Mariusza Misiury na pozycji trenera Nafciarzy. Aktywowanie klauzuli przedłużenia ucieszyło wielu fanów płockiej drużyny — w końcu 45-latek był jednym z głównych autorów sukcesu, jakim była pierwsza pozycja w tabeli rundy jesiennej 2025/2026. W ślad za Misiurą podążył również jego sztab, który w całości przedłużył umowę z Wisłą na kolejny sezon. Jednak to, co wydarzyło się 16 czerwca zdecydowanie wstrząsnęło strukturami klubu.

Wówczas oficjalnie poinformowano o odejściu Misiury do Motoru Lublin. Szkoleniowiec prowadził Nafciarzy od 1 czerwca 2024 roku przez nieco ponad 2 lata. Decyzja była szokująca, choć niezaskakująca — trener od dłuższego czasu łączony był z przenosinami do Motorowców. Jednocześnie, z klubem pożegnał się również Radosław Kucharski, który przez rok pełnił funkcję dyrektora sportowego. Z zespołu odeszło także sześciu członków sztabu szkoleniowego.

Niespełna tydzień później zaprezentowano nowego szkoleniowca Wisły — Adama Majewskiego, który podpisał kontrakt do końca sezonu 2027/2028. 52-latek w przeszłości prowadził Stomil Olsztyn, Stal Mielec oraz kadrę Polski U-21. Zmiany w strukturach organizacyjnych były prawdopodobnie najbardziej przełomową rewolucją w klubie latem 2026 roku.

Masowe odejścia

Z Wisłą Płock pożegnało się naprawdę pokaźne grono zawodników. I choć większość z nich odgrywała role drugo lub trzecioplanowe, o tyle kadra przez pewien moment drastycznie się skurczyła. Krótko po sezonie klub pożegnał Kevina Custovicia, z którym nie przedłużono kontraktu. 26-letni Szwed spędził w Płocku 1,5 roku. W międzyczasie rozegrał 40 meczów i zanotował 3 asysty. Teraz, będzie sprawdzał się w lidze chorwackiej w barwach HNK Gorica.

Podobny los spotkał Ibana Salvadora. 30-letni reprezentant Gwinei Równikowej spędził w Wiśle niemal 2 lata. Napastnik w 48 meczach zdobył 5 bramek i zanotował 7 asyst. Był również jednym z autorów sukcesu, jakim był powrót do Ekstraklasy w sezonie 2024/2025. Po odejściu z Płocka nadal pozostaje bez klubu. Również bez pracodawcy w dalszym ciągu pozostaje Tomas Tavares. Wychowanek Benfiki spędził w Wiśle jeden sezon, jednak pełnił rolę główni rezerwowego. W drużynie Misiury pojawiał się na boisku 14 razy.

Z kolei Dominik Kun w sezonie 2026/2027 spróbuje pomóc Arce Gdynia w walce o awans do polskiej elity. 32-letni pomocnik w ciągu 2 lat od debiutu w Wiśle rozegrał 105 meczów oraz popisał się 5 bramkami i 15 asystami dla Nafciarzy. Ta strata boli jeszcze bardziej, gdyż popularny Kunik był podstawowym zawodnikiem Płocka również w minionym sezonie 2025/2026.

Wraz z końcem czerwca zakończyły się również wypożyczenia niektórych z zawodników. Klub opuścił Dominik Sarapata, który po nieudanym okresie w Wiśle wrócił do FC Kopenhagi. 18-latek zdołał wejść na boisko jedynie 7-krotnie. Nieco dłużej w barwach Nafciarzy miał okazję prezentować się Matchoi Djalo. Portugalczyk w 19 meczach sezonu 2025/2026 zdołał zanotować jedną asystę. W lipcu powrócił do tureckiego Basaksehiru. Podobny staż odbył młody Wiktor Nowak. 21-latek w ciągu roku pojawił się na boisku 33 razy, zdobył 5 bramek i zaliczył jedno ostatnie podanie. Po powrocie do Górnika Zabrze został sprzedany do mistrza Czech — Slavii Praga — za kwotę niespełna 2,5 miliona euro.

Z klubem pożegnał się również Quentin Lecoeuche. Francuski zawodnik lewej strony boiska przeniósł się do greckiego Volos. Przez jeden sezon spędzony w Wiśle rozegrał 29 meczów, strzelił 1 bramkę i zanotował 1 asystę. Z kolei niewypał transferowy w postaci Giannisa Niarchosa dołączył do czeskiego Slovacko. Grecki napastnik w 20 meczach dla Nafciarzy zdołał zdobyć zaledwie jedną bramkę.

W Płocku nie ma również już miejsca dla Nemanji Mijuskovicia. 34-letni Czarnogórzec spędził w barwach Wisły półtora roku. Na pozycji stopera rozegrał 43 meczów, zdobył gola oraz zaliczył 2 asysty. Teraz będzię reprezentował barwy pierwszoligowej Odry Opole. Na niższe szczeble rozgrywkowe w Polsce przenoszą się w ramach wypożyczenia: Maciej Famulak (Chojniczanka), Bartosz Borowski (Chojniczanka), Oskar Dari (Sokół Kleczew) oraz Oskar Klat (Olimpia Grudziądz). Do Unii Skierniewice udał się z kolei bramkarz Stanisław Pruszkowski.

Wykupienie sprawdzonych graczy

Wisła mogła świętować sukces już na początku letniego okienka transferowego. Po okresie wypożyczenia z Widzewa Łódź, Nafciarze wykupili Diona Gallapeniego. 21-letni reprezentant Kosowa spędził ostatnie pół roku w Płocku, gdzie był jednym z najlepszych zawodników trenera Misiury. W łódzkim zespole musiałby mierzyć się z całkiem liczną konkurencją, natomiast w barwach Nafciarzy ma niemal zapewnione miejsce w pierwszym składzie. O znaczeniu tego transferu świadczy chociażby kwota, którą Wisła zapłaciła Widzewowi. 800 tysięcy euro to nowy rekord transferowy klubu z Mazowsza.

Wraz z trenerem Misurą, wbrew plotkom, z klubu nie odszedł Zan Rogelj. 26-letni prawy pomocnik po zakończeniu wypożyczenia z belgijskiego Charleroi miał przejść do Motoru Lublin. Tak się jednak nie stało, a Słoweniec przystał na warunki Wisły Płock. Dzięki temu, zostaje w klubie, podpisując kontrakt do 2029 roku. 26-latek w poprzednim sezonie rozegrał dla Nafciarzy 27 meczów. Zdobył 3 bramki i zanotował 3 asysty.

To nie koniec transferów

Wisła w letnim okienku postawiła głównie na zawodników z Polski. Do klubu dołączył między innymi Marcin Fils — 32-letni środkowy obrońca z doświadczeniem w takich zespołach jak ŁKS Łódź, Stal Mielec, czy Piast Gliwice. Ostatnio reprezentował w Betclic 1. Lidze Pogoń Siedlce. W 14 meczach zdobył aż 8 bramek! Kolejny bramkostrzelny stoper w Ekstraklasie!

Dominik odchodzi, ale liczba Kuników w Wiśle nadal musi się zgadzać. Do mazowieckiego klubu dołączył Patryk Kun, które ostatnie lata spędził w Legii Warszawa. 31-latek ma na swoim koncie również mistrzostwo Polski z Rakowem Częstochowa, czy superpuchar w barwach Arki Gdynia. Za transferem zawodnika w dalszym ciągu przemawia potrzebne na skrzydle bardzo dobre przyspieszenie oraz doświadczenie w Ekstraklasie (191 meczów).

Nie ulega wątpliwości, iż całkiem zaskakującym transferem były przenosiny Olafa Kobackiego. 24-latek opuścił angielskie Sheffield Wednesday i podpisał kontrakt do 30 czerwca 2028 roku z Nafciarzami. Wychowanek Lecha Poznań nie był jednak podstawowym zawodnikiem spadkowicza z Championship, co może martwić w kontekście jego rytmu meczowego. W swoim CV ten ofensywny pomocnik ma również Miedź Legnica, czy Arkę Gdynia.

Do Wisły wrócił środkowy pomocnik Adam Radwański, który ostatnie 2 lata spędził w Zagłębiu Lubin. 28-latek jest wychowankiem Nafciarzy, w której barwach zadebiutował już w sezonie 2014/2015 (rozegrał jednak zaledwie 2 mecze). Następnie reprezentował między innymi Widzew Łódź, Raków Częstochowa, a przed transferem na Dolny Śląsk przez 4 lata występował w barwach Termaliki. W poprzednim sezonie w barwach Miedziowych zagrał 33 mecze we wszystkich rozgrywkach. Zdobył 4 bramki i zaliczył 6 asyst.

Linię pomocy w tym okienku uzupełnił także Michał Król. 26-latek został sprowadzony za darmo z Motoru Lublin, którego jest wychowankiem. Przez 4 lata w barwach Motorowców rozegrał 153 mecze, zdobył 13 goli i zanotował 17 asyst. Prawdopodobnie będzie pełnił funkcję zmiennika Zana Rogelja.

Ostatnim z dużych transferów, a jednocześnie jedynym całkowicie nowym zagranicznym zawodnikiem okazał się Jurica Prsir. 26-letni Chorwat to ofensywny pomocnik, który ostatnio reprezentował klub HNK Gorica. To stosunkowo doświadczony zawodnik — rozegrał już 163 mecze w chorwackiej ekstraklasie. Początkowo, miał dołączyć do Wisły we wrześniu, jednak zdołał przyjechać już w lipcu na obóz przygotowawczy do Opalenicy.

Przygotowania i mecze kontrolne

Już 27 czerwca Wisła rozegrała swój pierwszy sparing przedsezonowy. Rywalem Płocczan była pierwszoligowa Pogoń Grodzisk Mazowiecki. Derby Mazowsza wygrali Nafciarze, którzy po golu Deniego Juricia oraz samobóju zawodnika Pogoni wygrali 2:1. W barwach Wisły zadebiutowali Michał Król oraz Marcin Fils.

4 lipca był jeszcze bardziej udanym dniem dla Nafciarzy. Pokonali oni Polonię Warszawa aż 3:0 po bramkach Saida Hamulicia, Patryka Kuna (debiut) oraz Kacpra Błaszkiewicza. Oprócz Kunika w niebiesko-białych barwach zadebiutował również Olaf Kobacki.

6 lipca przyszedł czas na rozpoczęcie obozu w przygotowawczego w Opalenicy. Nafciarze rozegrali tam 2 sparingi z czeskimi klubami. 11 lipca zremisowali 2:2 z Banikiem Ostrawa (gole dla Wisły strzelali Said Hamulić oraz Krystian Pomorski), a debiut zaliczył Adam Radwański. Z kolei 3 dni później pokonali Bohemians Praga 2:0 po golach Jorge Jimeneza oraz Radwańskiego. Wówczas, po raz pierwszy mieliśmy okazję zobaczyć na boisku Juricę Prsira.

17 lipca w Łodzi odbył się sparing przeciwko lokalnemu ŁKS-owi. Wisła ponownie ucieszyła swoich kibiców — wygrana 3:0 po golach Hamulicia, Kuchko oraz Sekulskiego rozbudziła nadzieje na dobrą grę w zbliżającym się sezonie PKO BP Ekstraklasy.

Żelazna defensywa się sypie?

Przynajmniej tak mogłaby sugerować druga część sezonu 2025/2026. Wówczas Wisła straciła dużo więcej bramek, aniżeli w bardzo dobrej rundzie jesiennej. Pokazuje to też, jak dotkliwa była zimowa strata Edmundssona, który zapewniał większe bezpieczeństwo bramki. Po odejściu Farera, sytuacja stała się nieco chaotyczna.

Jedno jest pewne — pomiędzy słupkami ponownie ujrzymy doświadczonego Rafała Leszczyńskiego. 34-letni golkiper był prawdopodobnie najlepszym bramkarzem rundy jesiennej sezonu 2025/2026. Niejednokrotnie ratował Nafciarzy z licznych opałów, pokazując klasę i zasługując na miejsce w ścisłej, bramkarskiej czołówce ligi. Młodzi Jakub Burek oraz Szymon Wada nie powinni stanowić dla niego żadnego zagrożenia.

Najprawdopodobniej Wisła zostanie przy formacji z trzema stoperami. Tak ustawiani byli w sparingach, więc Adam Majewski z pewnością nie ruszy nic względem Mariusza Misiury. Pewniakami do wyjścia w podstawowym składzie są Marcin Kamiński oraz Marcus Haglind-Sangre. O trzecie miejsce powinni rywalizować Marcin Fils, Marin Karamarko oraz Przemysław Misiak. W sparingach grali mniej więcej podobną ilość czasu. W odwodzie jest też młodziutki Białorusin Matvey Bokhno oraz perspektywiczny Polak Marcin Więckowski.

Przetasowania w środkowej linii

O bezpieczeństwo lewego wahadła z pewnością zadba Dion Gallapeni. Kosowianin to kluczowa postać w układance Wisły Płock. Z prawej strony najczęściej będziemy mieli okazję oglądać Zana Rogelja, którego zatrzymanie było jednym z najważniejszych celów Nafciarzy tego lata. Alternatywnymi wyborami za Słoweńca są Michał Król oraz Fabian Hiszpański, którzy z pewnością regularnie będą pojawiać się z ławki rezerwowych. W odwodzie dla Gallapeniego przygotowany jest Patryk Kun, który w Płocku może jednak odgrywać rolę nieco bardziej ofensywną, aniżeli w Legii. Podczas sparingów sprawdził się również 17-letni Nikodem Rogowski.

W środku ciężej wskazać zdecydowanych faworytów do gry w pierwszym składzie. Na ten moment faworytami wydają się Dani Pacheco, Adam Radwański oraz nieco bardziej wysunięty w przód Jorge Jimenez. Nie ulega wątpliwości, iż alternatywą za tych graczy, regularnie pojawiającą się na boisku będzie Krystian Pomorski, Jurica Prsir, czy Olaf Kobacki. Do rywalizacji może również włączyć się Grek Kyriakos Savvidis, gdy tylko powróci do gry po urazie. Ostatecznie, trener Majewski może postawić na Gleba Kuchko.

Siła ofensywna

Wydaje się, iż optymalnym ustawieniem dla Wisły będzie gra z dwoma napastnikami. Kandydatów trzech, jednak to Said Hamulić udowodnił w sparingach swoje bramkostrzelne atuty. Towarzyszyć mu będzie ktoś z dwójki Deni Jurić/Łukasz Sekulski. Wszyscy trzej charakteryzują się przede wszystkim okazałym wzrostem, lecz Sekulski to zawodnik, który w listopadzie skończy 36 lat. Tak zaawansowany wiek może faworyzować Juricia w walce o pierwszy skład. Młodą krew w płockim ataku uzupełnia też Kacper Błaszkiewicz, który testowany był również na pozycji środkowego pomocnika.

Podsumowując, skład Wisły na najbliższe mecze może przedstawiać się następująco:

Rafał Leszczyński — Marcus Haglind-Sangre, Marcin Kamiński, Marcin Fils — Dion Gallapeni, Dani Pacheco, Jorge Jimenez, Adam Radwański, Zan Rogelj — Said Hamulić, Deni Jurić

Pewny spadkowicz?

Wśród ankietowanych i ekspertów nie brakuje opinii, iż Wisła Płock jest murowanym kandydatem do spadku. Ich gra w 2026 roku posypała się jakościowo względem bardzo dobrej rundy jesiennej, a i transfery przychodzące nie wzbudziły powszechnej ekscytacji. Kadra Nafciarze wygląda jednak całkiem solidnie, a przy odrobinie szczęścia i przebłysku umiejętności poszczególnych zawodników, utrzymanie się w lidze nie musi być misją niemal niemożliwą.

Jeśli poszczególnie piłkarze Wisły podtrzymają poziom z poprzedniego sezonu, to płoccy kibice mogą patrzeć całkiem optymistycznie w przyszłość. Martwić może przede wszystkim dość nierówno grająca linia obrony, lecz cieszy zwiększona skuteczność napastników. Nafciarze mają wystarczająco dobry skład na Ekstraklasę, jednak rywale zbroili się nieco mocniej, co może budzić wątpliwości o jakość zespołu. Niemniej jednak, Wisła nie wydaje się tak bardzo murowanym kandydatem do spadku, jakim chociażby rok temu była Termalica. Owszem, przy zwiększeniu konkurencyjności ligi o utrzymanie będzie bardzo trudno, jednak kto jeszcze rok temu obstawiał Nafciarzy na pozycji lidera tabeli na zakończenie rundy jesiennej…

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — Wisła Płock pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Gwiazdy zostają

Kibice drużyny z Bułgarskiej pod koniec sezonu 2025/2026 odetchnęli z ulgą. W klubie udało się zatrzymać aktualnie kontuzjowanego Alego Gholizadeha oraz Luisa Palmę. Honduranin został wykupiony przez Kolejorza z Celticu Glasgow. Misja zakupu Palmy wydawała się niemal niemożliwa do zrealizowania. Macierzysty klub był niechętny na jego sprzedaż (pomimo wpisanej klauzuli wykupu), a sam zawodnik również wahał się w kwestii pozostania w Polsce. Ostatecznie, suma 4 milionów euro przekonała władze mistrza Szkocji, a Honduranin podpisał kontrakt z Lechem do 2029 roku. Jak przyznał dyrektor sportowy Tomasz Rząsa:

Nie można było przejść obojętnie wobec osiągnięć Luisa, który bardzo szybko wkomponował się do drużyny i dawał na boisku odpowiednią jakość. Potwierdzają to zresztą statystyki. Podchodziliśmy jednak spokojnie do wszystkich spekulacji dotyczących naszego zawodnika, bo wiedzieliśmy, że mamy wszystkie karty w ręce. Dlatego spokojnie czekaliśmy do końca sezonu i po analizie zdecydowaliśmy, żeby wykupić skrzydłowego z Celticu. Mamy nadzieję, że nadal będzie prezentować tak dobrą formę jak do tej pory i pomoże nam od początku sezonu, bo już wtedy czekają nas ważne wyzwania, czyli eliminacje Ligi Mistrzów. Pracujemy mocno nad tym, żeby już w trakcie przygotowań dysponować jak najmocniejszą kadrą. 

Zupełnie inna sytuacja zaistniała w przypadku Irańczyka. Podczas wiosennego, wyjazdowego meczu z Motorem Lublin Gholizadeh doznał poważnej kontuzji, która wykluczyła go na co najmniej kilka miesięcy. Kolejny taki uraz podawał w wątpliwość przetrzymywanie Persa w klubie, jednak Lech postanowił wyciągnąć do niego pomocną dłoń. Przedłużony do końca sezonu 2026/2027 kontrakt daje szansę Irańczykowi na ponowne zabłyśnięcie na polskich boiskach.

Powrót wychowanka

Już w połowie czerwca Kolejorz ogłosił pozyskanie za około 900 tysięcy euro z tureckiego Goztepe bramkarza Mateusza Lisa. Wychowanek Lecha nigdy nie miał okazji zadebiutować w pierwszej drużynie, a pierwsze triumfy święcił w barwach Wisły Kraków. Po opuszczeniu Polski zaliczył stosunkowo nieudane pobyty w angielskim Southampton oraz francuskim Troyes. Drugie życie dało mu wypożyczenie do, wówczas drugoligowego, tureckiego Goztepe. Po znakomitym sezonie i awansie do najwyższej klasy rozgrywkowej, Lis został w Turcji jeszcze 2 lata. W ubiegłym sezonie Super Lig zaliczył aż 16 czystych kont, a jego drużyna zajęła sensacyjne 6. miejsce w lidze.

29-letni golkiper podpisał kontrakt z Lechem do 2029 roku. Taki transfer może zwiastować odejście z klubu Bartosza Mrozka, który być może uda się za granicę. Jeśli jednak do tego nie dojdzie, czeka nas bardzo ciekawa rywalizacja o „jedynkę” w drużynie aktualnego mistrza Polski.

Perska kolonia

Również do 2029 roku umowę z Lechem podpisał Allahyar Sayyadmanesh. 25-letni rodak Gholizadeha to 9-krotny reprezentant Iranu, który został sprowadzony za darmo z belgijskiego Westerlo. Ofensywny gracz ma również w swoim CV angielskie Hull City, ukraińską Zorię Ługańsk, czy pojedyncze epizody w tureckim Fenerbahce. Jego pozycyjna uniwersalność sprawia, iż jest nie tylko naturalnym zastępstwem dla Gholizadeha, ale również opcją do grania na obu skrzydłach, a nawet na klasycznej „dziewiątce”. Z pewnością do poznańskiego transferu zachęcił go również dobry przyjaciel z drużyny, co w wywiadzie potwierdził sam Sayyadmanesh:

Od jakiegoś czasu oglądałem niektóre mecze Kolejorza, bo występuje tutaj mój dobry znajomy, Ali Gholizadeh, więc już trochę poznałem drużynę i atmosferę. Są tutaj świetni kibice, którzy wspierają drużynę. Od początku byłem pod wrażeniem, dodatkowo rozmawiałem z Alim, który opowiadał mi dużo o klubie i o tym, jak tutaj wszystko funkcjonuje. To dla mnie interesujący projekt, dlatego właśnie jestem w Lechu.

Środek defensywy z najwyższej półki?

Odchodzącego stopera Antonio Milicia po prostu trzeba było zastąpić. Mateusz Skrzypczak zdecydowanie nie przeszedł próby, a Alex Douglas w dalszym ciągu jest wielką, kontuzjogenną niewiadomą. Lech sięgnął więc po okazały transfer prosto ze spadkowicza francuskiej Ligue 1. Terry Yegbe dołączył do Kolejorza za 3 miliony euro z Metz. Wraz z Wojciechem Mońką ma tworzyć duet niemalże nie do przejścia dla graczy ofensywnych drużyny przeciwnej.

2-krotny reprezentant Ghany pierwsze kroki w profesjonalnym futbolu stawiał w krajach nordyckich, gdzie reprezentował takie kluby jak fińskie SJK, czy szwedzki Elfsborg. W sierpniu 2025 roku przeniósł się za niemal 3 miliony do francuskiego Metz, w którym spędził jeden sezon (24 mecze i 1 asysta). To znakomicie zbudowany, mierzący 195 cm stoper, który stanowi poważne niebezpieczeństwo w polu karnym rywala oraz świetnie przechwytuje górne piłki. Ma dobrze wyważoną lewą stopę, co sprawia iż potrafi być zabójczo dokładny w przerzutach piłki lub dośrodkowaniach. Jak widać, poprzez jego transfer, Lech nie tylko wzmacnia defensywę, ale również zyskuje gracza aktywnie przyspieszającego akcje zespołu.

Koniec wypożyczeń

Kibice Kolejorza raczej nie będą opłakiwać strat poniesionych do tej pory w letnim okienku transferowym. Końca dobiegło m.in. wypożyczenie Taofeeka Ismaheela. 25-letni Nigeryjczyk wrócił do Górnika Zabrze, jednak niewykluczone iż opuści również wicemistrza Polski. Przez rok w barwach Lecha rozegrał 34 mecze we wszystkich rozgrywkach, strzelając 4 gole i notując 4 asysty (3 bramki i 3 ostatnie podania zanotował w Lidze Konferencji).

Dla Plamena Andreeva przygoda na Bułgarskiej okazała się jeszcze krótsza. Młody bramkarz po zaledwie jednym rozegranym meczu przeciwko Pogoni Szczecin, wrócił do Feyenoordu Rotterdam. Został jednak szybko sprzedany przez holenderski klub za 500 tysięcy euro do węgierskiego Debrecenu, gdzie będzie kontynuował swoją karierę.

Nieco gorzej można znieść stratę Timothy’ego Oumy. Owszem, Kenijczyk już w listopadzie podpadł trenerowi Frederiksenowi swoją nieprofesjonalną postawą, jednak sezonu spędzonego w Lechu nie może zaliczyć do całkowicie nieudanych. Rozegrał 34 mecze we wszystkich rozgrywkach, notując przy tym 1 asystę. Jako zmiennik spisywał się całkiem solidnie, choć z pewnością brakowało mu jakości do wywalczenia stałego miejsca w podstawowej jedenastce. Wiele wskazuje na to, iż opuści również macierzystą Slavię Praga. Od momentu powrotu do Czech nie rozegrał nawet minuty w żadnym ze sparingów przedsezonowych mistrza naszych południowych sąsiadów.

Kto jeszcze odszedł?

Jedyny naprawdę duży transfer wychodzący Lecha Poznań był całkowicie zaskakujący. 20-letni Kornel Lisman przeniósł się za 2,5 miliona euro do beniaminka Serie A — Venezii. Niewykluczone, że rzuci wyzwanie na skrzydle występującemu tam byłemu graczowi m.in. Śląska Wrocław — Johnowi Yeboah. Za Polakiem zdecydowanie przemawia młodość, jednak brakuje mu cennego doświadczenia w seniorskiej piłce. Zresztą, wielu młodych Polaków z większym doświadczeniem poległo na poziomie słabszych drużyn włoskiej ligi (np. Filip Marchwiński, czy Adrian Przyborek). Lisman rozegrał jedynie 33 mecze w pierwszej drużynie i 31 meczów w drugim zespole Lecha. Zagadką wydaje się również jego dyspozycja fizyczna — od stycznia zmagał się z bolesną kontuzją kolana. Pomimo tego, Kolejorz zainkasował za niego całkiem pokaźną sumę.

Definitywnie z klubem pożegnał się również Filip Szymczak, który ostatni sezon mógłby zdecydowanie spisać na straty. Tragiczne wypożyczenie w belgijskim Charleroi sprawiło, iż napastnik kompletnie utracił rytm meczowy. Pomimo braku regularności postanowiło po niego sięgnąć Zagłębie Lubin. Szymczak przebywał w Lechu już od 2013 roku, gdy dołączył do jednej z młodzieżowych drużyn Kolejorza. W sumie, dla pierwszej drużyny rozegrał 120 meczów, strzelił 12 goli i zanotował 11 asyst. 24-latek był również dwukrotnie wypożyczany do GKS-u Katowice w sezonie 2021/2022 oraz w rundzie wiosennej 2024/2025.

Pierwszy skład Lecha ucierpiał przede wszystkim stratą Antonio Milicia. 32-latek opuścił Kolejorza po ponad 5 latach na rzecz Wieczystej Kraków. Chorwat rozegrał w sumie 179 meczów dla poznańskiego klubu, strzelił 11 bramek i zanotował 8 asyst. Jako stoper otrzymał zaledwie jedną czerwoną kartkę i 31 żółtych. Wychowanek Hajduka Split przeszedł do Lecha w styczniu 2021 roku za 500 tysięcy euro z belgijskiego Anderlechtu. Od tamtej pory aż do dziś był podstawowym środkowym obrońcą aktualnego mistrza Polski. Z kolei Ian Hoffmann został ponownie wypożyczony. Tym razem padło na najlepszą drużynę poprzedniego sezonu ligi szwedzkiej — Mjallby AIF.

Z Kolejorzem definitywnie pożegnał się bramkarz Krzysztof Bąkowski. 23-latek dołączył za darmo do Chrobrego Głogów. Nie miał okazji zadebiutować w pierwszej drużynie Lecha, lecz pojawił się na boisku 50 razy w rezerwach klubu z Bułgarskiej. Z kolei trzech innych młodych Polaków udało się na roczne wypożyczenia. 19-letni Bartłomiej Barański dołączył do Odry Opole, 18-letni Sammy Dudek przeniósł się do Unii Skierniewice, a Tymoteusz Gmur w nadchodzącym sezonie będzie reprezentował Stal Mielec.

Przygotowania Lecha do sezonu 2026/2027

Do nadchodzącej ekstraklasowej kampanii Lech przygotowywał się w pobliskim Centrum Badawczo-Rozwojowym we Wronkach. Do pierwszej drużyny na zgrupowanie dołączyli również młodzi zawodnicy z akademii. Trener Frederiksen zaprosił do treningów bramkarzy Wiktora Obremskiego oraz Aleksa Olsztyna i trzech zawodników z pola: Karola Delikata, Piotra Bartczaka oraz Wojciecha Szymczaka. Obóz rozpoczął się już 22 czerwca nie bez powodu — Lech miał do rozegrania aż dwa oficjalne mecze przed właściwym startem Ekstraklasy. Sezon zaczął się jednak od dwóch spotkań towarzyskich.

4 lipca rywalem Lecha w sparingach była słowacka Podbrezova — 5. drużyna poprzedniego sezonu Nike Ligi. Kolejorz wygrał ten mecz 3:1 po golach wkrótce później wypożyczoncyh Sammy’ego Dudka i Tymoteusza Gmura oraz gracza pierwszego zespołu — Pablo Rodrigueza. Po ponad dwumiesięcznej przerwie barwy Lecha ponownie przybrał także Gisli Thordarson, który końcówkę poprzedniego sezonu przypłacił kontuzją. Po zwycięstwie, trener Frederiksen krótko podsumował pierwszy okres zgrupowania:

Pierwszy tydzień obozu upłynął zgodnie z planem, udało nam się zrealizować cele na ten okres przygotowań. Sporo było pracy typowo pod kątem fizycznym i motorycznym, ale nie zabrakło także tej taktycznej. Za nami dobre sesje treningowe, ale i wartościowy sparing, podczas którego obie połowy rozegraliśmy na niezłym poziomie.

Tydzień później, drugim sparingpartnerem Lecha było czeskie Bohemians Praga. Dzięki golom Antoniego Kozubala, Mikaela Ishaka oraz dubletowi Wojciecha Szymczaka udało się zwyciężyć 4:0. Dodatkowo, zaraz po spotkaniu z Czechami, Kolejorz rozegrał 45-minutowy sparing z Polonią Środa Wielkopolska zakończony wynikiem 0:0. Zgodnie z planem, pozwoliło to przetestować każdego z zawodników w warunkach praktycznych, co było nadrzędnym celem Frederiksena.

16 lipca na Lecha czekał jeden z dwóch sprawdzianów generalnych przed inauguracją Ekstraklasy. Zdecydowanie wygrany Superpuchar Polski 3:1 przeciwko Górnikowi Zabrze udowodnił, iż Kolejorz nie utracił dobrej formy z zeszłego sezonu. Poznaniacy dominowali niemal cały mecz przeciwko wicemistrzom Polski. Był to bardzo dobry prognostyk przed spotkaniem międzynarodowym z mistrzem Danii — Aarhus. Lech nie zawiódł również w pierwszym starciu ze Skandynawami. Po golach Mikaela Ishaka, Terry’ego Yegbe i dublecie Patrika Walemarka Poznaniacy wygrali na wyjeździe 4:1 i są jedną nogą w III rundzie eliminacji Ligi Mistrzów.

Transfer Mrozka na horyzoncie?

Analizę składu rozpoczniemy od newralgicznej pozycji bramkarza. Tutaj, Lech nie ma wielu powodów do obaw. Zarówno Mateusz Lis, jak i Bartosz Mrozek prezentują poziom absolutnej czołówki Ekstraklasy. Problemem jednak nie jest niedobór, a dobrobyt. W końcu każdy z nich byłby głęboko rozczarowany pozycją golkipera numer dwa. Pogłoski mówią o tym, iż to właśnie Lis ma być podstawowym wyborem trenera Frederiksena. Jaka jest więc sytuacja tego drugiego? Takie deklaracje mogą wskazywać na rychły transfer Mrozka za granicę. Niewyobrażalne jest, aby bramkarz tej klasy zaakceptował pozycję rezerwowego nawet w drużynie mistrza Polski. Możliwe, że o jego przyszłości dowiemy się dopiero pod koniec okna transferowego.

Sytuacja na obronie

Tutaj zmiany są z pozoru kosmetyczne, jednak po prawdzie diametralne. Odchodzącego z klubu Antonio Milicia zastąpił Ghańczyk Terry Yegbe, który razem z Wojciechem Mońką powinien stanowić o sile środka defensywy Kolejorza. Jako rezerwy, Frederiksen ma do dyspozycji Mateusza Skrzypczaka oraz powracającego po kontuzji Alexa Douglasa. Ostatecznie, jako stoperzy mogą wystąpić Robert Gumny lub Michał Gurgul.

Gumny jest zresztą stosunkowo uniwersalnym obrońcą. Jego zadania nie muszą ograniczać się jedynie do boków, choć jest to jego domyślna pozycja. Ciężko mu więc będzie wygrać rywalizację z Joelem Pereirą na prawej obronie oraz Michałem Gurgulem na lewej, którzy w poprzednim sezonie, mimo pojedynczych wpadek, prezentowali się z najlepszej możliwej strony. Zdecydowanie mniej presji ze strony konkurentów może odczuwać Gurgul. Jego zmiennik — Joao Moutinho — to jedno z największych rozczarowań Ekstraklasy ubiegłego sezonu. Niewykluczone, iż Portugalczyk prędko zmieni pracodawcę.

Pomocnicy

W środku pola, Frederiksen ma poważny problem — po powrocie do gry Radosława Murawskiego kandydatów na tą pozycję jest aż za dużo. Pewniakiem do gry w pierwszym składzie jest Antoni Kozubal, który najprawdopodobniej zostanie w Poznaniu pomimo plotek transferowych związanych z odejściem za granicę.

Obstawa środka pola to plejada sprawdzonych w Lechu zawodników. Pablo Rodriguez to nieco bardziej ofensywnie nastawiony pomocnik, który w ubiegłym sezonie był również sprawdzany nieco głębiej w defensywie. Podobna sytuacja pojawiała się niejednokrotnie w przypadku Filipa Jagiełły, który zadania w ataku przeplatał tymi obronnymi. Wspomniany wyżej Murawski to z kolei klasyczny defensywny pomocnik potrzebny do bronienia wyniku w co bardziej zaciętych meczach. Do tego uniwersalny reprezentant Islandii Gisli Thordarson.

Nie zapominajmy również o lechickich Szwedach z zadatkami na gwiazdy ligi. Patrik Walemark po bolesnej kontuzji wrócił w 2026 roku w pełnej chwale i niemal od razu wywalczył podstawowy skład w Kolejorzu. Z kolei Leo Bengtsson właśnie ostatnim sezonem udowodnił swoją wartość ofensywną, realizując wyznaczone zadania również na skrzydle.

Generalnie, oprócz Murawskiego reszta graczy środka pola może spokojnie rotować się na pozycjach zależnie od aktualnej sytuacji w meczu. Taka uniwersalność jest niezwykle ważna zarówno w nieprzewidywalnej Ekstraklasie, jak i dynamicznie zmieniających się warunków w europejskich pucharach. Tak naprawdę, Lechowi niepotrzebny jest żaden nowy transfer, dopóki wszyscy z zarejestrowanych graczy są w pełnej dyspozycji.

Bajeczny atak?

Najwyżej ustawiona linia formacji Lecha ma kilka gwiazd Ekstraklasy, jednak rozpiętość jakościowa pomiędzy podstawowymi graczami kadry, a rezerwowymi jest całkiem znacząca. O skuteczności skrzydeł z pewnością ponownie będzie decydować Luis Palma. W końcu 4 miliony wydane na Honduranina nie były transakcją w ciemno. Do pary, po drugiej stronie mógłby towarzyszyć mu Ali Gholizadeh, jednak Irańczyk doznał bolesnej kontuzji, która może przekreślić mu wszystkie występy rundy jesiennej. Lech nie czekał długo i na pozycję Persa sprowadził jego rodaka — Allahyara Sayyadmanesha, który ma realne szanse na występy w pierwszym składzie już w lipcu.

Grając mniej ryzykownie, logicznym rozwiązaniem może być również rotowanie skrzydłami według sprawdzonych schematów Nielsa Frederiksena. Zarówno Luis Palma, jak i Leo Bengtsson udowodnili, iż w zależności od potrzeb są dysponowani do gry nie tylko na obu stronach boiska, ale również na środku. Gorzej wygląda sytuacja z tzw. backupem — przygoda Fina Daniela Hakansa w Lechu nie należy do najbardziej udanych. Z drugiej strony Patrik Walemark ostatnimi meczami w Ekstraklasie udowodnił swoją wartość nie tylko w środku, lecz również na prawym skrzydle. Dobdobyt jest, ale trener będzie musiał manewrować pozycjami względem domyślnego ustawienia i przysposobienia poszczególnych zawodników.

Z kolei pozycja klasycznego napastnika jest niemal całkowicie niezagrożona. Zdrowy Mikael Ishak to gwarancja przynajmniej kilkunastu goli w sezonie i raczej reputacja niepodważalna. Gorzej z rezerwowymi. Z klubem najprawdopodobniej pożegna się nieskuteczny Bryan Fiabema, a Yannick Agnero póki co częściej rozczarowuje niż potwierdza swoją wartość. Z drugiej strony, to szansa na przebicie się do pierwszego zespołu dla Wojciecha Szymczaka. 18-letni napastnik dostał kredyt zaufania na obozie przygotowawczym, a jako zmiennik może znacznie szybciej zaadaptować się do zespołu niż na pierwszy rzut oka się wydaje.

Przewidywany skład Lecha na początek sezonu 2026/2027: Lis — Gurgul, Mońka, Yegbe, Pereira — Murawski, Kozubal, Rodriguez — Palma, Ishak, Walemark

Oczekiwania wzrastają

Z taką obsadą i budżetem celem minimum Lecha powinna być obrona tytułu mistrzowskiego oraz awans do europejskich pucharów. W zasięgu, przy dobrej drabince powinna być nawet kwalifikacja do Ligi Mistrzów. Kolejorz z takim składem i potencjałem nie może prześliznąć się przez Ekstraklasę, co chwila potykając się z teoretycznie słabszymi rywalami. Realne sportowe wzmocnienie musi przekładać się na konsekwentne wyniki i stabilność taktyczną. Sinusoidalna forma Lecha w niektórych fragmentach poprzedniego sezonu nie ma prawa zagwarantować jeszcze bardziej dynamicznego rozwoju.

Kolejorz zainauguruje sezon 2026/2027 Ekstraklasy meczem u siebie z Cracovią. Następnie rozegra rewanż z duńskim Aarhus, a 1 sierpnia czeka go wyjazdowe spotkanie z Wieczystą Kraków. Szczególnie mecze z krakowskimi drużynami powinny zweryfikować skuteczność obozu przygotowawczego oraz planu Frederiksena na najbliższą kampanię.

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — Lech Poznań pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Pożegnania po sezonie

Już dzień po zakończeniu kampanii 2025/2026 Piast poinformował o odejściu kilku zawodników. Największą stratą było z pewnością odejście Patryka Dziczka. Filar środka pola i jednocześnie żywa legenda klubu już zimą podpisała kontrakt z Pogonią Szczecin. 2-krotny reprezentant Polski przeniósł się do Portowców za darmo w ramach kontraktu do 2029 roku. W barwach Piasta występował od początku swojej seniorskiej kariery do 2019 roku. Następnie udał się do Włoch, gdzie na wypożyczeniu z Lazio rozgrywał mecze dla tamtejszej Salernitany. W 2022 roku wrócił do Gliwic, gdzie stał się kluczowym graczem aż do dziś. W Piaście rozegrał w sumie 191 meczów, strzelił 22 bramki i zanotował 8 asyst.

Był to również ostatni sezon dla Michała Chrapka. 34-latek dołączył na zasadzie transferu definitywnego do Ruchu Chorzów po niemal 6 latach spędzonych w Gliwicach. W ubiegłym sezonie pełnił funkcję głównie rezerwowego, jednak od 2020 roku rozegrał dla Piasta w sumie 191 meczów, strzelił 21 bramek i zaliczył 21 asyst. Liczba „191” jest więc bardzo symboliczna w tym okienku transferowym.

Jeszcze dłużej, bo aż 8 sezonów z rzędu i 11 w sumie w barwach Gliwiczan zanotował Tomasz Mokwa. Obrońca od kilku sezonów odgrywał jednak rolę epizodyczną w klubie, choć jego ogólny wkład do skromnych nie należy. 33-latek zamknął bilans na 139 meczach, 3 golach i 5 asystach. Poza jednosezonowym epizodem w GKS-ie Katowice był związany z Piastem nieprzerwanie od 2014 roku. Po odejściu Mokwy tylko 2 aktualnych piłkarzy z Gliwic mogło cieszyć się z mistrzostwa w sezonie 2018/2019 (Jakub Czerwiński oraz Jorge Felix).

24 maja Piast oficjalnie pożegnał także Karola Szymańskiego. 33-letni bramkarz dołączył do drużyny w sierpniu 2020 roku z Lecha Poznań. W międzyczasie rozegrał 25 meczów; większość w Pucharze Polski. Zarówno Szymański, jak i Mokwa w dalszym ciągu pozostają bez klubu. Podobnie jak „awaryjny” golkiper Dominik Holec, który został sprowadzony wiosną, jako zastępstwo za kontuzjowanego Frantiska Placha. W Gliwicach rozegrał 6 meczów, zachowując przy tym jedno czyste konto.

10 czerwca klub zakomunikował o odejściu Grzegorza Tomasiewicza. 30-latek był podstawowym graczem Piasta w ostatnich 4 sezonach, odkąd przybył do klubu w 2022 roku ze Stali Mielec. Dla Piasta rozegrał w sumie 142 mecze, strzelił 7 bramek i zanotował 8 asyst. Polak, podobnie jak Dziczek, zostaje jednak w Ekstraklasie. Podpisał kontrakt z tegorocznym beniaminkiem — Śląskiem Wrocław.

Wraz z końcem czerwca zakończyło się również wypożyczenie Germana Barkovskiyego. Tym samym, białoruski napastnik wrócił do pierwszoligowej Puszczy Niepołomice. 24-latek spędził w Piaście cały sezon 2025/2026. Rozegrał 33 mecze we wszystkich rozgrywkach, strzelił 4 bramki i zanotował 2 asysty.

Kontrowersyjne rozstania ze sztabem

Z kolei szerokim echem w przestrzeni publicznej odbiły się odejścia członków sztabu gliwickiej drużyny. Jednym z nich był asystent trenera bramkarzy i legenda klubu Jakub Szmatuła. 198-krotny reprezentant Piasta w latach 2008-2022 na pożegnanie dostał… klubowy kubek, proporczyk, okazjonalną koszulkę oraz butelkę klubowej wódki. Tak zdecydowanie nie powinno żegnać się kultowego gracza, który 18 lat swojej kariery poświęcił dla jednego klubu.

Podobna sytuacja miała miejsce w przypadku trenera przygotowania motorycznego — Tomasza Stranca, który przebywał w Piaście od 2017 roku. Klub zapewnił jednak, iż właściwe pożegnania byłych pracowników z kibicami odbędą się już podczas jednego z meczów sezonu 2026/2027, a działania ich honorujące w dalszym ciągu nie zostały zakończone. Niesmak medialny jednak pozostał, a Piast poprzez pierwszy komunikat, czy wymowny komentarz Szmatuły utracił część swojej reputacji.

Nowi gracze jako lekarstwo na straty

Bramkarze, bramkarze i jeszcze raz bramkarze. Piast uzupełnia tę newralgiczną pozycję przede wszystkim Domenem Grillem. W obliczu poważnej kontuzji Frantiska Placha, Słoweniec staje się niemal z automatu podstawowym golkiperem gliwickiej drużyny. 25-latek ostatnie 5 sezonów spędził w drugoligowym, portugalskim Academico Viseu, gdzie był pierwszym wyborem na tej pozycji.

Marcel-Mendes Dudziński to z kolei zagadka, jakich mało. Młody Polak z brazylijskimi korzeniami wzięty za darmo z Legii Warszawa nie zadebiutował nawet na zeszłosezonowym wypożyczeniu w Świcie Szczecin. Być może Piast dostrzega w nim jakikolwiek potencjał, którego nie potrafił wykrzesać stołeczny klub, jednak raczej nie można liczyć na regularne występy 21-latka. Równie zagadkowa może być również pozycja w klubie Dawida Rychty, który wrócił do Gliwic z wypożyczenia KS CK Troszynie.

Jeśli chodzi o zawodników z pola, to Piast na razie sprowadził ich zaledwie dwóch. Naturalnym następcą Patryka Dziczka w środku pola ma zostać Jakub Łabojko sprowadzony za darmo z Motoru Lublin. 28-latek w zeszłym sezonie odgrywał jednak rolę rezerwowego, lecz dla Gliwiczan nawet takie wzmocnienie może uzupełnić kosztowne braki przed sezonem.

Jako następcę Barkovskiyego wyznaczono z kolei Samuela Ntamacka. 25-letni napastnik przebywał ostatnio na wypożyczeniu w drugoligowym, francuskim Amiens, gdzie podczas rundy wiosennej strzelił zaledwie 2 gole. Jesień spędził natomiast w swoim macierzystym klubie, którym był spadkowicz z LaLiga 2 — Huesca. Zdobył dla niej 4 gole przez pierwsze pół roku sezonu 2025/2026. Hiszpanie oddali Ntamacka do Piasta za darmo.

Nie można również zapomnieć o 17-letnim Macieju Kucharskim sprowadzonym z rezerw Śląska Wrocław oraz o, powracającym z wypożyczenia ze Stal Stalowej Woli, ofensywnym pomocniku Jakubie Niedbale, który rozegrał 19 meczów w poprzednim sezonie Betclic 2. Ligi.

Sparingi przedsezonowe

Piast, podczas obozu przygotowawczego w Opalenicy, rozegrał mecze towarzyskie z aż pięcioma zespołami. 27 czerwca Gliwiczanie zmierzyli się z Rakowem Częstochowa, przegrywając 2:0 po golach Brunesa oraz Pawłowskiego. W drużynie miał okazję zadebiutować Domen Grill, Maciej Kucharski oraz Jakub Łabojko.

Z kolei drugi sparing przebiegł już znacznie lepiej. 1 lipca Piast pokonał pucharowicza — GKS Katowice — 1:0. Jedyną bramkę w spotkaniu strzelił Jason Lokilo. 3 dni później Gliwiczanie ponownie byli górą. Tym razem przeciwko czeskiemu Banikowi Ostrawa. Debiutancką bramkę w barwach Piasta zdobył Maciej Kucharski. Była to też okazja do debiutu dla nowego snajpera — Samuela Ntamacka.

Kolejne dwa mecze towarzyskie Gliwiczanie rozegrali z pierwszoligowcami. Ich wyniki nie powinny jednak w żadnym stopniu usatysfakcjonować kibiców śląskiego zespołu. Piast na zakończenie obozu, 8 lipca zremisował 2:2 z Miedzią Legnica po bramkach Jasona Lokilo oraz Samuela Ntamacka. 10 dni później rozegrali na swoim stadionie zamknięty sparing z Odrą Opole. Ulegli jednak 2:0.

Wyniki przedsezonowych spotkań praktycznie nic nie udowodniły. Piast nadal pokazuje formę wziętą żywcem z poprzedniego sezonu Ekstraklasy — dobre mecze przeciwko faworytom przeplata wpadkami z drużynami niżej notowanymi. Eksperymentalny charakter sparingów sprawia jednak, iż testowanie różnych wariantów przez Daniela Myśliwca mogło przynieść niespodziewane rezultaty. Zarówno te pozytywne, jak i negatywne.

Słoweński pewniak na bramce

Z pewnością sezon 2026/2027 w Piaście Gliwice jako podstawowy golkiper rozpocznie Domen Grill. Niewykluczone, iż Słoweniec zadomowi się na dłużej pomiędzy słupkami z uwagi na kontuzję i wiek potencjalnie najmocniejszego rywala — Frantiska Placha. Czech w dalszym ciągu nie jest dysponowany do gry, co wymusiło transfer obiecującego Grilla.

Podczas sparingów z ławki wchodził 18-letni Jakub Grelich, czy wówczas testowany Marcel Mendes-Dudziński, jednak są to bramkarze zdecydowanie zbyt mało doświadczeni do wrzucenia na głęboką wodę, jaką jest Ekstraklasa.

Obrona bez zmian

Linia defensywna Piasta nie tylko nie przeszła rewolucji, ale nawet względnej ewolucji. To po prostu te same nazwiska, które mieliśmy okazję oglądać w sezonie 2025/2026. O stabilność w środku pola ma zadbać przede wszystkim młody Igor Drapiński, który jeszcze tej wiosny łączony był z Widzewem Łódź, czy kilkoma klubami zagranicznymi. 22-latek już 2 lata temu przebojem wdarł się do podstawowego składu Gliwiczan, gdzie stanowi o sile defensywy aż do dziś.

Jego towarzyszem prawdopodobnie pozostanie Juande Rivas. Hiszpan rozegrał przyzwoity debiutancki sezon w Ekstraklasie, który zwieńczył nawet 3 golami. Piast wyciągnął mu pomocną dłoń latem zeszłego roku, gdy 27-latek miał poważne problemy z regularną grą w LaLiga2. Teraz, stał się jednym z kluczowych filarów obrony, lecz jedynie w walce o utrzymanie.

Alternatywą dla każdego z powyższych zawodników może okazać się doświadczony Jakub Czerwiński. 33-latek to bezpieczna opcja w przypadku nieobecności Drapińskiego, co udowodnił wiosną 2026 roku, gdy zastępował młodszego o 12 lat kolegę z zespołu. Czerwiński to zresztą jeden z zaledwie dwóch aktualnych piłkarzy Piasta, którzy świętowali pamiętne mistrzostwo Polski w 2019 roku. Bilans 261 meczów w barwach Gliwiczan tylko udowadnia, jak wiele mądrości boiskowej i doświadczenia może wnieść na murawę były stoper Termaliki, czy Legii Warszawa.

Ostatecznie, Piast może również zdecydować się na powracającego z wypożyczenia ze szkockiego Ross County Levisa Pitana. 21-letni Polak, co prawda ma na koncie zaledwie 4 oficjalne mecze w Gliwicach, jednak dostawał kilkukrotnie szansę w sparingach przedsezonowych, co może wskazywać na zdobycie pewnego rodzaju zaufania od trenera.

Wydaje się, iż boki obrony Piasta również udowodniły, że prezentują ekstraklasowy poziom. Przynajmniej wystarczający na utrzymanie. Na prawej stronie dobrze spisujący się Emmanuela Twumasi na spółkę z młodym Filipem Borowskim. Po lewej jeszcze bardziej klarownym wyborem jest Jakub Lewicki. 19-latek rozegrał aż 26 meczów w ubiegłym sezonie Ekstraklasy. Alternatywnie, Myśliwiec może postawić na młodego Albańczyka Eltona Fikaja lub przesunąć do tyłu 21-letniego Oskara Leśniaka. Piast dysponuje naprawdę dużymi możliwościami w kwestii perspektywicznych, defensywnych graczy.

Wybrakowana pomoc

Znacznie większe straty Piast poniósł w drugiej linii. Po odejściu Patryka Dziczka, Grzegorza Tomasiewicza, czy Michała Chrapka dziura w linii pomocy rozciągnęła się do rozmiarów niemal maksymalnych. Sprowadzenie Jakuba Łabojko, czy powrót z wypożyczenia Jakuba Niedbały ma za zadanie ją załatać, jednak jeśli Gliwiczanie nie ruszą po kolejnego zawodnika do środka może się to dla nich źle skończyć.

Największym problemem mogą okazać się zadania defensywne środkowych pomocników. Jedynym w miarę defensywnym graczem z tej formacji, nie licząc Łabojki, jest wcześniej wspomniany Oskar Leśniak. Poza tym, parząc na środek pola Piasta można dopatrzeć się głównie stricte ofensywnych zawodników. Jednym z nich jest Quentin Boisgard, który po naprawdę niemrawej rundzie jesiennej, powoli wybudzał się ze snu zimowego, jednak kontuzja w lutym uniemożliwiła mu regularną grę w pierwszym składzie. Piast posiada w składzie również 22-letniego Polaka Szczepana Muchę, czy 19-letniego Oliwiera Maziarza.

Sytuacja wygląda lepiej na skrzydłach, gdzie zarówno Jason Lokilo oraz Hugo Vallejo pokazywali się w zeszłym sezonie z co najmniej dobrej strony. Hiszpan zdobył w zeszłym sezonie 4 bramki, a Kongijczyk błyszczał w przedsezonowych sparingach. Jakość na bokach może również uzupełniać Leandro Sanca, który miewał przebłyski naprawdę niezłej formy szczególnie w rundzie wiosennej.

W końcu klasyczna dziewiątka?

Możliwe, iż Piast w końcu nie będzie musiał kombinować z obsadą najbardziej wysuniętej pozycji. German Barkovskiy był transferem co najwyżej przeciętnym, a trenerzy musieli sięgać po wymyślne alternatywy w postaci Jorge Felixa, czy Quentina Boisgarda. Ten pierwszy to żywa legenda gliwickiego klubu i dowód na to, iż zaawansowany wiek wcale nie przekreśla dobrej formy. 34-letni Hiszpan w dalszym ciągu jest liderem zespołu, a w sezonie 2025/2026 zdobył 4 bramki i zanotował 3 asysty.

Kluczowym ogniwem ma stać się nowy nabytek — Samuel Ntamack. Francuz zdążył już strzelić gola w jednym ze sparingów, a kibice z Gliwic liczą na jego większą skuteczność niż w przypadku białoruskiego poprzednika. Jako zmiennik na ostatnie minuty może w końcu wypalić Andreas Katsantonis. Cypryjczyk wrócił do gry po długiej kontuzji dopiero w lutym, choć po rocznej przerwie zdążył strzelić gola 7 minut po wejściu na boisku w wygranym spotkaniu z Lechem Poznań. Zarazem był to jego dotychczasowy ostatni gol dla Piasta.

Myśliwiec może też liczyć na 17-letniego Maciej Kucharskiego, który dostał zaskakująco wiele szans w przedsezonowych sparingach. Nie zapominajmy również o zimowym nabytku Piasta — Ivanie Lima, którego liczby w Gliwicach póki co zamykają się na jednej czerwonej kartce… Jest jeszcze 32-letni Adrian Dalmau, który jednak nie strzelił gola od października 2025 roku.

Przewidywana jedenastka Piasta Gliwice na sezon 2026/2027: Domen Grill — Jakub Lewicki, Igor Drapiński, Juande Rivas, Filip Borowski — Hugo Vallejo, Jakub Łabojko, Oskar Leśniak, Jorge Felix, Jason Lokilo — Samuel Ntamack

Kolejna walka o utrzymanie?

Czy Piast ma coś więcej do zaoferowania niż jedna z dolnych pozycji w tabeli Ekstraklasy? Patrząc na skład wydaje się to najbardziej prawdopodobne. Drużyna Myśliwca jest straszliwie nierówna, szczególnie w ofensywnie, gdzie ciężko skleić jakikolwiek sensowny blok. Do końca okna transferowego jeszcze miesiąc, jeśli jednak nowe nabytki nie wypalą zostanie bardzo mało czasu na korekty nim będzie za późno.

Z pewnością należy pochwalić stawianie na młodych, perspektywicznych zawodników. Z drugiej strony ich obecność jest zauważalna głównie w formacji defensywnej. Atak to całkowita zagadka, którą był również rok temu. Kibice muszą tu liczyć przede wszystkim na skuteczne działania skrzydeł oraz bramkostrzelność nowego, francuskiego napastnika. Piast musi także czym prędzej wzmocnić środek pola, jeśli nie chce powtórki sprzed roku i rozpaczliwej walki o utrzymanie do samego końca. Każdy wynik powyżej 10. miejsca w tabeli trzeba rozpatrywać jako ogromny sukces.

Artykuł Przygotowania do sezonu 2026/2027 — Piast Gliwice pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Przebłyski w RPA

Szczególną uwagę warto zwrócić na dwóch piłkarzy Południowej Afryki, którzy wyróżniali się na tle przeciętnej reszty. Pierwszym z nich jest młody stoper Mbekezeli Mbokazi, który na co dzień reprezentuje barwy Chicago Fire. 20-latek turniejem w Ameryce Północnej udowodnił swój ogromny potencjał na międzynarodową karierę, co w ostatnich latach było bardzo rzadkim zjawiskiem w przypadku graczy z RPA. Afrykańczyk przykuł uwagę takich klubów, jak Galatasaray, Napoli, czy Nottingham Forest, które mogą oferować za niego nawet 10 milionów. Kwota ta mogłaby się po czasie obniżyć do okolic 5 milionów, co znalazłoby się w zasięgu bogatszych klubów Ekstraklasy. Zawodnik raczej z tych niemal nieosiągalnych, jednak pomarzyć zawsze można…

Drugim piłkarzem z RPA, który z powodzeniem mógłby zostać gwiazdą naszej ligi jest Oswin Appollis. Aktywny skrzydłowy regularnie rozgrywa mecze dla rodzimego Orlando Pirates. 24-latek pokazał wolę walki na mundialu i przykuł uwagę FC Porto, które podobno zaoferowało za niego około 4 miliony euro. Appollis mógłby jednak oczekiwać podtrzymania rytmu meczowego, którego portugalski klub mógłby nie gwarantować (szczególnie, że na podobnej pozycji występuje Oskar Pietuszewski). Tu pojawia się szansa dla polskich klubów, które są w stanie wydać 4 miliony na zawodników z zadatkami na gwiazdę ligi. Bardziej życzeniowe, aniżeli realne gdybanie, lecz taki transfer znacząco wypromowałby Ekstraklasę.

A może Haiti?

Karaibska nacja z pewnością nie zachwyciła na tegorocznym mundialu, jednak paru graczy mogłoby przykuć uwagę ekstraklasowych klubów. Również finansowo takie transakcje byłyby absolutnie w zasięgu naszej ligi. Filarem obrony Haitańczyków był Hannes Delcroix. Wyceniany na 2 miliony euro zawodnik szwajcarskiego Lugano w przeszłości grał w Anderlechcie, Burnley, czy Swansea. Zagrał nawet 1 mecz w seniorskiej reprezentacji Belgii, w której się urodził. Z powodzeniem mógłby poradzić sobie w wielu ekstraklasowych zespołach.

Na uwagę zasługują również dwaj gracze lewej strony boiska. Martin Experience po wygaśnięciu kontraktu z AS Nancy jest do wzięcia za darmo przez kluby z całego świata. Do walki mogliby włączyć się również ekstraklasowicze, dla których transakcja tego lewego obrońcy nie jest nierealna.

Z kolei Ruben Providence to 25-letni zawodnik holenderskiego Almere City. Zwinny, lecz jednocześnie dobrze zbudowany fizycznie zawodnik to wychowanek PSG, a w przeszłości był testowany przez AS Romę, czy Club Brugge. Ma kontrakt do końca przyszłego sezonu, a jego wartość rynkowa wynosi około 300 tysięcy euro. Jeśli kluby z Ekstraklasy chciałyby zainwestować w egzotykę z potencjałem, to Providence byłby dobrym i raczej bezpiecznym wyborem.

Najmniejsza nacja na mundialu

O ile kapitan drużyny — Leandro Bacuna — jest już wiekowy, o tyle jego brat Juninho zaprezentował się z całkiem przyzwoitej strony pomimo niezbyt zadowalającego finałowego rezultatu Curacao. 28-latek jest związany z tureckim Gazientepem, ale ostatnie pół roku spędził na wypożyczeniu w holenderskim FC Volendam. Jego kontrakt wygasa równo za rok, jednak niewykluczone jest kolejne wypożyczenie za granicę. Jako środkowy pomocnik w rundzie wiosennej 2025/2026 miał całkiem zadowalające statystyki w Holandii, lecz w Turcji odgrywa rolę drugoplanową.

Kluczowym graczem na lewej obronie w drużynie Curacao był Sherel Floranus. 27-latek z PEC Zwolle jest także ważnym ogniwem w holenderskim klubie, a jego kontrakt wygasa za rok. Z pewnością Zwolle chciałoby jego pozostania, jednak przy około 2 milionach na stole kluby Ekstraklasy mogłyby włączyć się w walkę o byłego młodzieżowego reprezentanta Holandii.

Nowa Zelandia

A może polskie kluby zainwestują w objawienie reprezentacji Nowej Zelandii i jednocześnie solidnego gracza ze szkockiej Premiership? Elijah Just strzelił 3 gole na tegorocznych mistrzostwach świata i z pewnością wyróżnił się spośród bardzo przeciętnych kolegów z zespołu. Aktualnie, jest związany kontraktem do końca przyszłego sezonu z Motherwell, a w kampanii 2025/2026 zdobył 7 bramek i zanotował 7 asyst. Ofensywnym pomocnikiem ma interesować się m.in. Celtic Glasgow, stąd konkurencja mogłaby być stosunkowo wymagająca, jednak jeśli kluby z Ekstraklasy pretendują do europejskiego Top 10, to sprowadzenie takiego zawodnika byłoby strzałem w dziesiątkę w kwestii promocji ligi.

Kapuadi sprowadzi kolegów?

Zwiększenie populacji Kongijczyków w Ekstraklasie nie jest niemożliwe, szczególnie gdy jednym z nich jest zawodnik przeciętnego greckiego Atromitosu. Mowa o Samuelu Moutoussamym, który był podstawowym piłkarzem swojego kraju na mundialu i kluczową osią środkowej części boiska. 29-latek pokazał charakter w zaciętych meczach przeciwko Portugalii, czy Anglii, choć na tle kolegów jego CV nie jest imponujące. Przed Grecją grał m.in. w tureckim Sivasporze, czy francuskim Nantes. Jego wartość rynkowa oscyluje wokół miliona euro, a wygasająca za rok umowa sprawia, że wyłożenie na Moutousammy’ego 2 milionów może przekonać strony do zawarcia transakcji.

Ze świetnej strony na bramce pokazał się Lionel Mpasi. 31-latek imponował refleksem pomimo stosunkowej anonimowości. Golkiper na co dzień reprezentuje francuskie Le Havre, gdzie rozegrał zaledwie 4 mecze w sezonie 2025/2026. Piłkarz z pewnością chciałby zmienić otoczenie, licząc na regularną grę. Doświadczenie oraz dobry występ na mundialu zwiększają szanse na przenosiny, a możliwości finansowe klubów z Ekstraklasy absolutnie sięgają tego bramkarza.

Czy Ekstraklasa pokocha ich jak cały świat?

Artykuł zamykamy reprezentacją, która zrobiła furorę na tegorocznym mundialu. Kabowerdeńczycy pokazali wolę walki oraz przyzwoite umiejętności w meczach ze znacznie trudniejszymi rywalami. Okazja jest naprawdę niepowtarzalna, gdyż wielu z nich po mistrzostwach pozostaje bez klubu. Jednym z nich jest Jovane Cabral — rezerwowy, 28-letni napastnik. Ostatni sezon w portugalskiej Estreli miał całkiem udany, strzelając 7 goli w 27 meczach. Cabral grał również kilka lat w Sportingu Lizbona, dla którego rozegrał ponad 70 meczów. Teraz, jest do wyłowienia za darmo, co mogą wykorzystać również kluby z Ekstraklasy.

Zresztą, Republika Zielonego Przylądka to istna kopalnia zawodników niemal skrojonych pod naszą ligę. Napastnik Almere Gilson Benchimol, pomocnik Puskas Akademia Laros Duarte, czy atakujący Vitorii Guimaraes Telmo Arcanjo to piłkarze z umiejętnościami na poziomie czołówki Ekstraklasy. Moda na Kabowerdeńczyków może sprawić, iż popyt przekroczy podaż, jednak dla polskich klubów to również okazja na przykucie uwagi ciekawym, egzotycznym transferem.

Podsumowanie

Oczywiście potencjalnych, przyszłych piłkarzy Ekstraklasy na mundialu można wymieniać niemal w nieskończoność. Powyższe przykłady są jedynie spekulacjami i fantazyjnymi sugestiami, którymi polskie kluby mogą się inspirować. Każdy z wymienionych zawodników przy odpowiedniej liczbie funduszy oraz skutecznych negocjacji może wnieść wartość dodatnią w Ekstraklasie. Takich objawień było jeszcze więcej, jednak znakomita większość z nich jest poza zasięgiem nawet czołówki ligi. Polska może jednak realnie zaistnieć na rynku transferowym poprzez wyławianie pojedynczych okazji spośród uczestników najbardziej prestiżowego turnieju świata.

Artykuł Egzotyka z mundialu w Ekstraklasie? pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Hindrichowi pali się grunt pod nogami?

Na pozór mogłoby to właśnie tak wyglądać. W końcu transfer Ivana Brkicia z Motoru Lublin to stosunkowo duża transakcja, jak na potencjalnie rezerwowego bramkarza szóstej siły Ekstraklasy. Otto Hindrich nie powinien jednak czuć się zagrożony, a transfer Chorwata to jedynie motywacja do podtrzymania formy Rumuna. Kto jak kto, ale Hindrich raczej nie musi się bać o przyspawanie do ławki Wojskowych. Mniej kolorowo przedstawia się sytuacja Brkicia. Całkiem nieźle spisywał się on w zeszłym sezonie, niejednokrotnie ratując Motor Lublin z opresji. Owszem, wpuszczał też kuriozalne babole, jednak ogólnie prezentował przyzwoity poziom. Przysłowiowe grzanie ławy lub gra jedynie w Pucharze Polski jest raczej średnią nagrodą za udaną kampanię 2025/2026 dla tego doświadczonego golkipera.

Chaos na środku obrony?

Odejścia z klubu Radovana Pankova oraz Artura Jędrzejczyka (który ostatnio odgrywał jedynie symboliczną rolę w zespole) sprawiły, iż Legia ma problem niedoboru w defensywie. Pewniakiem do wyjściowej jedenastki wydaje się być Kamil Piątkowski. O sile może również decydować Rafał Augustyniak. Reszta to jedna wielka niewiadoma, a przecież dobrze wiemy, że Marek Papszun preferuje granie trójką stoperów.

Szkoleniowiec stanowczo upierał się przy przetrzymywaniu Jana Leszczyńskiego na ławce rezerwowych aż do ostatnich dwóch kolejek, gdy młody Polak w końcu dostał szansę w pokaźnym wymiarze czasu. 19-latek, który był niedawno okrzykiwany „nowym Ziółkowskim” dla Papszuna stał się praktycznie niewidzialny. Od lutego 2026 roku rozegrał więcej minut w barwach reprezentacji U-19 aniżeli w pierwszej drużynie stołecznego klubu. Leszczyński powinien być w tym sezonie w pełni zaadaptowany. W końcu od dłuższego czasu wiadomo było, iż klub opuści Radovan Pankov.

Jako alternatywa prezentuje się Robert Deziel Jr. Były gracz rezerw Bayernu Monachium rozegrał w zeszłym sezonie 28 meczów i strzelił 4 bramki. Perspektywiczny, młody zawodnik jest dowodem na dobre stosunki stołecznego klubu z mistrzem Niemiec, czego innym przejawem niedawny sparing pomiędzy drużynami (wygrany 2:0 przez Legię). Deziel Jr. ma jednak wszystko, co także posiada Jan Leszczyński: młody wiek, dobre warunki fizyczne, niezłą mentalność oraz… reguralną grę w rezerwach swojego klubu. Wypisz wymaluj niemal identyczni zawodnicy. Skoro Papszun nie był fanem Polaka, to po co byłby mu zawodnik o podobnej aparycji i metryce?

Na drugim biegunie Zoran Arsenić — ulubieniec Papszuna z Rakowa, którego trener za wszelką cenę chciał ściągnąć do Warszawy. Jednak samym sercem meczu się nie wygrywa, a niedawna przeszłość Chorwata budzi wątpliwości, co do jego aktualnej dyspozycji. Defensor odniósł ponad 10 mniejszych lub większych urazów w ostatnich 6 latach, w tym najpoważniejszy, który wykreślił go z gry od września 2025 roku do lutego 2026. Nawet jeśli będzie w dobrej formie, może się okazać, iż kolejne kontuzje ponownie pokrzyżują mu plany na udany sezon.

Co z młodymi?

W ostatnich godzinach gruchnęła informacja, jakoby z klubu miałby odejść Wojciech Urbański. Ponadto, potwierdzono również odejście Pascala Mozie. Niedawno, do Górnika Zabrze przeniósł się Kacper Urbański. W kadrze na zgrupowanie przygotowawcze nie znaleźli się Oliwier Olewiński i Jakub Adkonis. Tylko pojedyncze szanse dostawał ostatnio Jakub Żewłakow, a Henrique Arreiol otrzymywał ich jeszcze mniej. Samuel Kovacik powoli adaptuje się do pierwszego składu, lecz nadal nie wiemy o nim prawie nic. Nadzieję daje powołanie aż 13 zawodników z Akademii, lecz prawdopodobnie większość będzie występowała w rezerwach lub uda się na wypożyczenia.

Sparing z drugą drużyną Bayernu pokazał jednak, iż Papszun pragnie w końcu grać również młodymi piłkarzami. W barwach Legii wystąpili m.in. Szczepaniak, Arreiol, Żewłakow, Kovacik, Deziel Jr., czy Leszczyński. Była to także okazja dla zupełnie nowych twarzy w pierwszej drużynie: Jakuba Zbroga, Erykha Mikanovicha oraz Macieja Ruszkiewicza. Jeśli trener Legii będzie konsekwentny, to dzięki tym perspektywicznym zawodnikom skład Wojskowych może ulec znacznemu przemeblowaniu.

Stara gwardia na ratunek

Wydaje się, iż duet Kapustyniak rzeczywiście może uratować Legię przed ekstraklasowym blamażem. Zarówno Augustyniak, jak i Kapustka mają być kluczowymi ogniwami w maszynie Papszuna. Za jego kadencji do całkiem przyzwoitej dyspozycji powrócili też Patryk Kun (łączony jednak z odejściem) i Kacper Chodyna. Damian Szymański oraz Arkadiusz Reca pomimo rocznego pobytu w Warszawie, w dalszym ciągu sprawiają wrażenie swego rodzaju zagadki. Papszun ostatnio podkreślił rolę tego pierwszego w następujący sposób:

Pozycja Szymańskiego wynika z funkcjonalności drużyny i poruszania się zawodników. Czasem schodzi do obrony w celu rozegrania piłki i stworzenia przewagi. Dzisiaj grał na pozycji numer sześć. Próbujemy różnych rozwiązań. To pierwszy sparing, przegląd kadry. Część młodych zawodników przyjechała z nami. Chcemy dać im szansę i sprawdzić naszych zawodników także na innych pozycjach.

Uzupełnieniem dla doświadczenia w polu są zaciągi zagraniczne w postaci Vahana Bichakchyana, Rubena Vinagre’a, Milety Rajovicia oraz Antonio Colaka, jednak żaden z nich w zeszłym sezonie nie zachwycił.

Istotną siłą w drużynie Marka Papszuna jest więc reprezentacja Polski. Szczególnie w ataku. O ofensywnej skuteczności ma decydować duet jeszcze do niedawna pierwszoligowców. Rafał Adamski udowodnił rundą wiosenną, iż ma predyspozycje do gry w Ekstraklasie. Podobne nadzieje pokłada się również w Łukaszu Zjawińskim, który bramki w Betclic 1. Lidze strzelał jak na zawołanie.

Polacy pomogą?

Legia stała się więc klubem narodowo homogenicznym. Tylko 11 z 30 zawodników powołanych na zgrupowanie to obcokrajowcy. Proporcje te mogą się zmienić, gdyż z pewnością kliku młodych Polaków odejdzie na wypożyczenia lub zostanie przydzielonych rezerwom stołecznego klubu. Niemniej jednak, Wojskowi niejako odchodzą od trendu sprowadzania zagranicznych kotów w worku, lecz nadal niepokoi dotychczasowe ignorowanie młodych talentów w meczach o stawkę.

Pogłoski o zakończeniu letnich transakcji przez Legię można więc intepretować w dwójnasób. Z jednej strony istnieje nadzieja, iż Papszun w końcu postawi na większą grupę młodych zawodników. Z drugiej, przy kilku wypożyczeniach i sprzedażach może okazać się, iż skład Wojskowych będzie bardzo ograniczony. Zaledwie dwóch obrońców stołecznego klubu ma za sobą regularną grę w poprzednim sezonie w najwyższej klasie rozgrywkowej, linia pomocy opiera się przede wszystkim na niechcianych nigdzie indziej reprezentantach Polski, a atak stanowi mieszankę arcynieskutecznych obcokrajowców oraz przyzwoitych polskich napastników sprowadzonych z zaplecza Ekstraklasy. Szkoleniowiec ma więc postawione ultimatum: większy nacisk na regularną grę młodych albo spontaniczne zaciągi zza granicy na ostatnią chwilę.

Na konferencji prasowej, podczas zgrupowania, Marek Papszun zasugerował jednak potrzeby w środku pola:

Niezbędne są wzmocnienia. Czy będzie to środkowy pomocnik? Nie będę wchodził w konkrety.

Może jednak plotki o zamknięciu okna dla Legii okażą się nieprawdą? Czas pokaże.

Artykuł Bracia Kapustyniak w akcji — co ugotuje Marek Papszun w legijnym kociołku? pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Powrót talentu

Do klubu z wypożyczenia powróciło dwóch nastolatków. O ile Antoni Kapusta to w dalszym ciągu zawodnik, na którego pełną adaptację trzeba jeszcze poczekać, o tyle Aleksander Gołoś udowodnił na poziomie Betclic 3. Ligi, że ma papiery na podstawowego stopera Czarnych Koszul. W barwach ŁKS Łomża rozegrał 31 meczów, dołożył do tego 1 bramkę i 4 asysty. Podlaski klub zajął drugie miejsce w tabeli swojej grupy, ustępując jedynie rezerwom Legii Warszawa. Co więcej, ŁKS stracił jedynie 31 goli w lidze, co dawało średnią poniżej jednej bramki na mecz. Świadczy to o skuteczności 18-latka w defensywie. Łomżanie odpadli w walce o awans do 2. Ligi dopiero w barażu przeciwko Górnikowi Polkowice.

Nowe nabytki

Do klubu na ten moment dołączyło dwóch zawodników. Pierwszym z nich jest 31-letni Michał Marcjanik. Były reprezentant Polski U-21 w ubiegłym sezonie był podstawowym stoperem Arki Gdynia. Teraz, dołączył do Polonii za darmo i ma stanowić trzon defensywy po odejściu z klubu Przemysława Szura, Souleymana Cisse, Hajdina Salihu oraz Jakuba Budnickiego. Ten ostatni prawdopodobnie opuści Koronę Kielce, z której był wypożyczony na Konwiktorską. Sytuację mogą wykorzystać Czarne Koszule zainteresowane wykupem Polaka. Z powyższych ruchów wynika więc, iż Polonia chce jak najszybciej uzbroić defensywę przed startem sezonu.

Generalnie, stołeczny klub zaczyna wzmacnianie składu od przysłowiowych tyłów, gdyż drugim letnim nabytkiem okazał się być David Kristjan Olafsson — stosunkowo doświadczony w Ekstraklasie lewy obrońca oraz 15-krotny reprezentant Islandii. Rundę wiosenną spędził w greckiej AE Larisie, jednak do stycznia 2026 roku niemal przez 2 lata przywdziewał barwy Cracovii. To kluczowe wzmocnienie pozycji po odejściu z klubu Diogo Brasido oraz Eriona Hoxhalliarego. Co prawda, alternatywą nadal zostaje Patryk Janasik, jednak istotnym dla klubu w walce o awans musi być również zwiększenie konkurencji w postaci Olafssona.

Bolesne odejście z klubu

Już w czerwcu nie obyło się bez odejść ze struktur polonijnych. Największą stratą z pewnością jest transfer Łukasza Zjawińskiego do lokalnego rywala — Legii Warszawa. Napastnik był najskuteczniejszym strzelcem klubu, zdobywając 20 goli we wszystkich rozgrywkach. Zastępstwem dla Polaka mógłby być Robert Dadok lub Dani Vega, jednak żaden z nich nie ma profilu klasycznego snajpera — częściej pojawiali się na skrzydłach. To sprawia, iż Polonia musi znaleźć napastnika, gwarantującego dwucyfrową liczbę bramek w sezonie. O wpływie Zjawińskiego na wyniki warszawskiego klubu świadczy udział w 23 z 54 strzelonych goli w sezonie 2025/2026 (do dorobku strzeleckiego dołożył 3 asysty).

Poza wyżej wspomnianymi obrońcami oraz Zjawińskim, Polonia nie odnotowała innych poważnych strat personalnych. Michał Brudnicki, Michał Grudniewski, Michał Bajdur nie byli postaciami pierwszoplanowymi w tym sezonie (choć są bardzo doświadczonymi w Polonii graczami). To samo dotyczy wypożyczonych Aleksandra Buksy oraz Antoniego Klukowskiego. Z kolei Hide Vitalucci w wyniku zimowej kontuzji miał szansę rozegrać jedynie 3 mecze dla Czarnych Koszul.

Sensacyjny transfer z Wieczystej?

Niespodziewane doniesienia z mediów wywołały niemałe zamieszanie dotyczące Michała Pazdana. Były reprezentant Polski opuścił struktury beniaminka Ekstraklasy, a krótko po tym pojawiły się plotki o przejściu do Polonii. Czarne Koszule miałyby wykazywać zainteresowanie 38-latkiem, jednak pogłoski te nie są w 100% zweryfikowane i jeśli nawet są prawdą, to nie możemy jeszcze mówić o pełnoprawnych negocjacjach. Niemniej jednak, transfer nie jest wykluczony, a doświadczenie Pazdana pozwoliłoby zbalansować wiekowo defensywę Czarnych Koszul. Pozostaje oczekiwać na kolejne informacje.

Zmiany w sztabie szkoleniowym

Wraz z odchodzącym po sezonie Mariuszem Pawlakiem z klubem pożegnali się również Grzegorz Lech oraz Adrian Kędzierski (obaj pełnili funkcję II trenera). Zmiany objęły również dział fizjoterapii. Tam, po 2 latach stanowisko opuścił Marcin Górecki.

Nowy sztab szkoleniowy składa się przede wszystkim ze szkoleniowca Piotra Stokowca, który w poprzednim sezonie prowadził Pogoń Grodzisk Mazowiecki. Asystentami trenera pozostali Grzegorz Wojdyga i Wiktor Kupiec. Do zespołu dołączył również Dariusz Rolak jako II trener, Adam Cyronek jako asystent-analityk, czy Michał Olczak odpowiedzialny za bramkarzy. Struktury Polonii zostały więc mocno przetrzebione, a zmiany personalne zarówno na boisku, jak i na ławce mają przynieść długo wyczekiwany rezultat w postaci awansu do Ekstraklasy.

Plan na najbliższe tygodnie

Już 22 czerwca Czarne Koszule wystartowały ze przygotowaniami do nowego sezonu. W sobotę, 27 czerwca podejmą na wyjeździe Znicz Pruszków. 4 lipca przyjdzie im się mierzyć z Wisłą Płock, a dokładnie tydzień później z Motorem Lublin. Dzień po sparingu z Koziołkami, sztab i piłkarze udadzą się na obóz do Opalenicy, gdzie zagrają dwa mecze: przeciwko FC Zlin (15.07.2026) oraz Zawiszy Bydgoszcz (18.07.2026). Wyjazd skończy się równo na tydzień przed rozpoczęciem rozgrywek Betclic 1. Ligi.

Wygląda na to, iż Polonia nie kalkuluje i będzie mierzyła się z przeciwnikami zarówno na ekstraklasowym, jak i pierwszoligowym poziomie. Takie zestawienie przeciwników może ostatecznie zweryfikować gotowość do podjęcia walki o awans i ewentualnie zasugerować potrzebne zmiany, na które Czarne Koszule będą miał ponad miesiąc czasu przed zakończeniem okna transferowego.

Artykuł Do trzech razy sztuka — czy Polonia Warszawa w końcu awansuje do elity? pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.

Benelux(us)

Bo tak można nazwać jednego z Belgów, którego przygoda z Ekstraklasą była dość krótka, ale jakże treściwa i jakościowa. Mowa o Vadisie Odjidji-Ofoe, który przywdziewał barwy Legii Warszawa w sezonie 2016/2017 — pamiętnym przede wszystkim ze względu na udział stołecznego klubu w Lidze Mistrzów. Belg był absolutną gwiazdą Ekstraklasy: w 31 meczach zdobył 4 bramki i zanotował 11 asyst. Wraz z Miroslavem Radoviciem, Nemanją Nikoliciem, czu Guilherem tworzył być może najsilniejszą jedenastkę Wojskowych w XXI wieku. Jak to drzewiej w polskiej lidze bywało, gwiazda równie szybko zabłysnęła, co opuściła nasz kraj. Transfer do Olympiakosu Pireus za 2,5 miliona euro pozwolił napełnić kieszeń Legii, która postanowiła spożytkować zarobione pieniądze na Armando „Ferrari” Sadiku, czy Cristiana Pasquato… Interes życia.

Pomimo statusu legendy, to nie Ofoe jest Belgiem z największą liczbą rozegranych meczów w Ekstraklasie. W tej klasyfikacji króluje, w dalszym ciągu aktywny gracz Korony Kielce, Martin Remacle. Niedawne przedłużenie kontraktu przez tego środkowego pomocnika może sugerować, że nadal będzie kluczową postacią kieleckiej drużyny, która tym razem celuje w coś więcej niż środek tabeli. Remacle rozegrał w Koronie 94 mecze w ramach Ekstraklasy. Do polskiego klubu przeniósł się w 2023 roku za zaledwie 20 tysięcy euro z rumuńskiego Botosani. Za półdarmo Kielczanie zyskali gwarancję solidności na lata.

Między Ofoe, a Remacle’a wcisnął się jeszcze Herve Matthys. Belg przeniósł się zimą 2025 roku z rodzimego Beerschot VA do Motoru Lublin, którego jest podstawowym stoperem aż do dziś. W lubelskim rozegrał 37 meczów w Ekstraklasie, jednak jego przyszłość jest niepewna. Stoperowi za niespełna tydzień wygasa kontrakt, a nowa umowa nie została na razie przedstawiona. Argumentem za pozostaniem w Polsce, choć niekoniecznie w Lublinie jest jego nowa partnerka — znana polska aktorka, z którą Matthys być może wiąże również swoją przyszłość.

W sumie, w Ekstraklasie pojawiło się 7 Belgów. Dwóch reprezentowało Wartę Poznań (Milan Corryn oraz Mohamed Mezghrani), jeden sprawdzał się w Miedzi Legnica (Mehdi Lehaire). Przypisany do Jagiellonii Białystok, choć aktualnie występujący głównie w rezerwach Dumy Podlasia jest też Youssuf Sylla.

Perskie trio wkrótce zaktualizowane

Do tej pory, na boiskach Ekstraklasy mieliśmy okazję oglądać trzech Irańczyków. Tym z największą ilością meczów jest oczywiście Ali Gholizdadeh — absolutna gwiazda ligi i odpowiednik legendy pokroju Ofoe dla kibiców Lecha Poznań. Do Kolejorza dołączył w listopadzie 2023 roku, jednak do tej pory zdołał rozegrać „zaledwie” 62 mecze w Ekstraklasie. Powód? Niekończące się kontuzje… gdyby nie aktualny uraz, Gholizadeh z pewnością przebywałby teraz w Ameryce Północnej na mistrzostwach świata. W sumie, podczas pobytu w Poznaniu problemy zdrowotne eliminowały go na łącznie pięć miesięcy (choć z pewnością należy dodać kilka dodatkowych ze względu na aktualną kontuzję). Niemniej jednak, to piłkarz wybitnie przerastający umiejętnościami, techniką oraz zmysłem boiskowym naszą ligę. Oby więcej takich przedstawicieli Persów! Tego lata do irańskiej kolonii w Lechu dołącza Allahyar Sayyadmanesh, który również ma zadatki na gwiazdę Ekstraklasy.

25 meczów dla Śląska Wrocław w latach 2018-2019 rozegrał Farshad Ahmadzadeh. Ten ofensywny gracz całą karierę spędził w rodzimej lidze. Oprócz krótkiego, jednosezonowego epizodu we Wrocławiu. Kampania napastnika w Polsce była jednak średnio udana. Miał problemy z regularną grą, co odbiło się na jego skuteczności. W Ekstraklasie zdobył zaledwie jednego gola przeciwko Zagłębiu Sosnowiec. Latem 2019 roku wrócił do ojczyzny, gdzie gra do dziś.

Ciekawym przypadkiem jest Yadegar Rostami, który jako jedyny Irańczyk pojawiał się w barwach dwóch różnych klubów na boiskach Ekstraklasy. Nie ma to jednak zbyt dużego znaczenia, bo w Pogoni Szczecin zameldował się dwukrotnie. Tyle samo meczów w polskiej lidze rozegrał w ŁKS-ie Łódź. Pers ma jednak całkiem solidne podstawy — spędził kilka lat w rezerwach Portowców, a transfer zimą 2025 roku do rodzimego Fajr Sepasi sprawił, iż w końcu zaczął zaliczać stosunkowo dużo minut. To perspektywiczny, 22-letni zawodnik, dla którego Polska była z pewnością jedynie pierwszym przystankiem w karierze.

Samotny jak oaza na Saharze

Tylko jeden Egipcjanin miał szansę zagrać w Ekstraklasie — Ahmed Ghanem Soltan, który dołączył do Legii Warszawa w 2005 roku, w wieku zaledwie 19 lat. Wychowanek kairskiego Zamalek polskiej ligi nie zwojował — rozegrał jedynie 2 spotkania. Co ciekawe, tak skromny dorobek pozwolił mu sięgnąć z Wojskowymi po mistrzostwo Polski w sezonie 2005/2006. Dwa lata później zdobył Puchar Egiptu z Zamalek, co było jego drugim i zarazem ostatnim trofeum w karierze. Po odejściu z Legii latem 2006 roku, pozostałą część swojej przygody z futbolem związał wyłącznie z Egiptem.

Trójka z kraju kiwi

Alex Paulsen jest ostatnim i zarazem najbardziej doświadczonym nowozelandzkim piłkarzem w Ekstraklasie. Młody golkiper Lechii Gdańsk ma na koncie 24 mecze w naszej lidze, jednak często był wymieniany w gronie najgorszych bramkarzy rozgrywek. Przeciętna dyspozycja oraz spadek Gdańszczan do 1. Ligi nie przeszkodził w powołaniu Nowozelandczyka do kadry narodowej na tegoroczne mistrzostwa świata (w reprezentacji zgromadził w sumie 8 meczów). Najprawdopodobniej nie będzie jednak kontynuował kariery na drugim poziomie rozgrywkowym, gdyż wraz z końcem sezonu opuścił struktury Lechii.

Paulsen był ostatnim z Nowozelandczyków na polskiej ziemi, jednak pionierem w tej kategorii okazuje się Aaran Lines, który zadebiutował w Ekstraklasie w marcu 2003 roku! Co prawda reprezentował Ruch Chorzów i Arkę Gdynia, jednak tylko w tym pierwszym miał okazję pojawić się na boisku w najwyższej klasie rozgrywkowej. Lines dołączył do śląskiej drużyny już jako 36-latek z doświadczeniem 31 meczów w reprezentacji. Rozegrał jedynie 12 meczów w Ekstraklasie, po czym dokończył karierę w klubach MLS, niższych ligach niemieckich oraz w australijskim Richmond SC.

Pioniera i „nowego” rozdziela jedynie Themistoklis Tzimopoulos, który rozegrał 18 meczów dla Korony Kielce w sezonie 2019/2020. Pomocnik z greckimi korzeniami wraz z Kielczanami spadł z elity, ale postanowił kontynuować przygodę w Polsce jeszcze przez jeden sezon w 1. Lidze. Był już jednak wiekowym zawodnikiem, którego kariera powoli chyliła się ku końcowi. Reprezentował swój kraj 14-krotnie w latach 2015-2017. W 2024 roku zakończył karierę w rodzinnym greckim mieście Kozani.

Skromnie, ale konkretnie

Państwa grupy G tegorocznego mundialu dały nam okazję do oglądania futbolu na najwyższym ekstraklasowym poziomie. Z pewnością Odjidja-Ofoe, czy Ali Gholizadeh wpisują się w annałach najbardziej pozytywnych historii Ekstraklasy. Spośród tych czterech zespołów najlepiej wypada Belgia, która oprócz legendarnego gracza Legii może pochwalić się obecnością Matthysa, czy Remacle’a. Iran skromnie, choć Gholizadeh, kolokwialnie pisząc, robi robotę za trzech. Jest też marna, jednoosobowa reprezentacja Egiptu oraz bardzo miernie wyglądające trio z Nowej Zelandii.

Artykuł Mundialowy pojedynek Ekstraklasy — Grupa G pochodzi z serwisu PolskaGola.Info.